Ingezonden: De Monchémel reconstructie: De opkomst en ondergang

Bij zijn aantreden in oktober 2025 gebruikte Monchémel een eerste meesterzet van maximale machtsconcentratie. Door zowel de directiestoel als het voorzitterschap van de RvC te bekleden, elimineerde hij intern toezicht.

Op 6 oktober 2025 wordt Monché Monchémel door de regering Simons/Rusland aangesteld als waarnemend directeur van de MCP. Hij moet de rust herstellen na de schorsing van de gewezen directeur wegens een fraudezaak van SRD 17 miljoen.

Monchémel krijgt hiermee een ongekende machtspositie: hij is niet alleen belast met de dagelijkse leiding als directeur, maar voert ook de leiding over de Raad van Commissarissen (RvC) die zijn eigen beleid moet controleren. Op 21 november 2025 wordt zijn positie definitief. In januari 2026 presenteert hij zichzelf nog als de man van “herstel, kwaliteit en integriteit”.

Machtsconcentratie en kwetsbaarheid

Snel handelen om de SRD 17 miljoen fraude van zijn voorganger op te lossen en autoriteit te vestigen, creëerde een single point of failure. Zodra zijn eigen integriteit in twijfel werd getrokken, was er geen onafhankelijke RvC meer om hem te bufferen of te verdedigen.

De “MonchéMel”-miscalculatie

Begin februari 2026 verschijnt er op sociale media een melkpak met de naam “MonchéMel”. Wat begint als een “ludieke interne actie” voor het 65-jarig jubileum van de MCP, ontaardt in een PR-debacle. De introductie van een gepersonaliseerd melkproduct was volgens critici een fout op het gebied van publieke perceptie.

In een klimaat van schaarste en corruptie-onderzoeken werkt branding op eigen naam provocerend. Dit verbrak het narratief van de “bescheiden crisismanager”  en voedde het beeld van een “onaantastbare directeur”. Dit maakte hem een makkelijk doelwit voor de oppositie en kritische media. Critici spreken van ongekende “zelfverheerlijking”.

Monchémel moet hierdoor publiekelijk verklaren dat de melkpakken (oplage van 100) niet voor de verkoop zijn. De naam wordt na felle kritiek en ophef razendsnel teruggedraaid naar ‘Tropimel’.

Parallelle inkomstenstrategie: de SZF-connectie

Terwijl Monchémel de MCP bestuurt, brengt een intern onderzoek bij het Staatsziekenfonds (SZF) een schaduwadministratie aan het licht. Hieruit blijkt dat de Melkcentrale-top nauw verweven is met het SZF via consultantcontracten. Het aanhouden van miljoenencontracten bij het SZF terwijl men een staatsbedrijf (MCP) leidt, wordt in dit stuk geduid als een manier van financiële verankering.

Door zichzelf als “extern adviseur” te positioneren buiten de reguliere loonstructuur van de Melkcentrale, zouden persoonlijke inkomsten zijn gemaximaliseerd zonder dat dit direct zichtbaar was in de MCP-boeken. De vermoedelijke vernietiging van contracten bij SZF HRM duidt op een defensieve manier om de bestaande paper trail te wissen. Dit suggereert volgens de auteur dat men wist dat de constructie juridisch of ethisch onhoudbaar was.

Cruciale bevindingen uit het SZF-dossier

1. Spoorloos: de contracten ontbreken bij de afdeling HRM. In rapportages staat dat deze vermoedelijk zijn vernietigd.
2. Geen prestaties: er is geen enkele rapportage of bewijs van geleverde diensten aangetroffen.
3. Nepotisme: ook P. Ijzer (schoonvader van een SZF-directeur) blijkt op de loonlijst te staan, wat volgens de auteur wijst op een breder patroon van “friends and family”-politiek.

Politieke val en defensieve reactie

Toen de politieke top (Simons) Monchémel liet vallen, zag de auteur een laatste zet: het mobiliseren van de werkvloer. Door populair te blijven bij het personeel (via “transparantie” op de werkvloer), werd er een menselijk schild gecreëerd. De staking en de petitie aan de DNA waren bedoeld om de politieke prijs van zijn ontslag te verhogen.

De val van Monchémel verloopt volgens deze reconstructie echter razendsnel:

• President Jennifer Simons: vanuit St. Kitts verklaart zij op 25 februari dat Monchémel en anderen “op ethische gronden niet te handhaven” zijn. Zij benadrukt dat zij documenten zelf van social media heeft moeten halen, omdat informatie eerder uitlekte dan dat zij de officiële stukken kreeg.
• De Melkcentrale: Monchémel krijgt de opdracht “de eer aan zichzelf te houden”. Een deel van het personeel van de MCP staakt echter uit protest en verzamelt handtekeningen voor een petitie aan de DNA, omdat zij Monchémel wél een goede directeur vinden.
• Ministerie van Volksgezondheid: de minister grijpt op 26 februari hard in door alle betalingen aan derden (waaronder consultants zoals Monchémel) per direct stop te zetten. Hij stelt vast dat de SZF-directie niet bevoegd was deze miljoenencontracten aan te gaan zonder toestemming van de RvC.

Ontbrekende schakel: staatsbedrijf als “pinautomaat”

Deze reconstructie toont volgens de auteur een klassiek patroon van politieke patronage. De “friends and family”-ring: het feit dat niet alleen Monchémel, maar ook zijn onderdirecteur en de schoonvader van de SZF-directeur miljoenencontracten hadden, wijst op een gesloten ecosysteem van extractie.

Tactisch doel: het veiligstellen van loyaliteit binnen de politieke partij door publieke middelen te herverdelen onder sleutelfiguren.

Politieke context en slot

Wat deze reconstructie compleet maakt, is de politieke context. Monchémel en de SZF-directeur werden door de regering Simons/Rusland binnengehaald als de “verlossers” na de regering-Santokhi. Echter, binnen vier maanden wordt Monchémel door critici bestempeld als het bewijs dat de NDP-traditie, waarbij staatsbedrijven als “pinautomaat” worden gebruikt, onverminderd is voortgezet. De ironie is dat Monchémel zelf aantrad om corruptie bij de Melkcentrale aan te pakken, maar uiteindelijk viel over vermeende corruptie bij het SZF.

Auteur: Marcel Dankerlust