Hoofdschuddend keek ik laatst naar een vraaggesprek van een jonge politicus/parlementariër en gedurende het interview werd ik overladen door een gevoel van zware teleurstelling. Ik had gehoopt dat de aspirant politici het anders dan de oude garde zouden doen.
Die hoop kreeg ik toen rond de verkiezingscampagne vele van deze jongeren op een zeer bevlogen wijze hoorde praten over wat voor veranderingen en verbeteringen die zouden brengen wanneer zij eenmaal de politieke arena zouden betreden.
De lelijke realiteit zegt mij nu dat de jongeren voor geen millimeter verschillen van de oude bokken en gewoon doen wat hun wordt gecommandeerd en voorgekauwd. Wat een naïviteit mijnerzijds!
Het interview begon heel kalm, maar op gegeven moment kwamen er een heleboel kronkels, bochten, zijwegen, danspasjes rond de hete brij en steekjes onder water richting interviewer bij kijken.
Die wist zich op een kundige manier te beheersen en bij het onderwerp te blijven. De jonge politicus zocht naar een goedkope vluchtroute, maar reed zichzelf zeker meer dan drie keer in de wielen. Van een zeer vlotte en welbespraakte naar een stotterende en naar woorden-zoekende jongeman was voor mij het bewijs dat er een zeer gevoelige snaar is geraakt
Dus stond ik op van mijn canapé (ander woord voor sofa) en zette ik wat warme kaneelthee
Wat een opdringerige microfoon onder je neus allemaal kan doen, noh? Anyhow…voor mij wederom duidelijk dat zaken als normen, waarden en principes heel hard aan het vervagen zijn. Dat men het maar ‘gewoon’ vindt omdat ‘iedereen’ het doet geeft aan dat er geen land meer te bezeilen valt met ons.
Na dit tenenkrommend interview zocht ik naar iets om mijn stresslevel te droppen, dus stond ik op van mijn canapé (ander woord voor sofa) en zette ik wat warme kaneelthee. Mobieltje aan, even mijn mails en Whatsapp berichten checken en de Facebook updates nagaan.
Nou, daar zag ik een clipje dat gelijk voor een smile zorgde op mijn gelaat. Ik weet niet waar ze waren, maar Big Spender en Pot’jen baka waren bezig een balletje te trappen. Saaannggg…lekker de bal rondspelen naar elkaar, totdat die uiteindelijk in het doel belandde.
Het scoren ging niet in een keer, want Pot’jen baka schopte de bal eerst tegen de paal (de mascotte die in het doel stond had de opdracht gekregen om geen vin te verroeren, maar moest gewoon net als ieder andere op het veld lachen en applaudisseren).
Toen het duo richting doel rende met de bal hield ik wel mijn hart vast, want de klungeligheid van Big Spender gaf mij het idee dat hij de enige was die werd geboren met twee linkerbenen. Wat wel een figuurlijk feit is, is dat men precies zo bezig is met het land: een loopje nemen met de intelligentie van de gemiddelde burger, schoppen tegen de schenen van het eigen volk en scoren over de ruggen van de mensen.
Over scoren gesproken: in de afgelopen week is ook duidelijk geworden dat het bij een deel van onze heren en dames politici het er niet om gaat wie in Brokopondo acute hulp krijgt, maar dat degene die het voorstel doet om die hulp te bieden, niet mag scoren! Zoooo….ik sluit dit stukje af, want ik heb er gewoon geen woorden voor.
Feit is, dat dit stukje realiteit zich zal wreken. Schrijf het maar op.
Een ander gevoel waarmee ik de afgelopen paar dagen zit is een gevoel van boosheid: hoe is het mogelijk dat binnen korte tijd zeker drie gevallen van autobestuurders die stomdronken achter het stuur plaatsnemen, zijn geregistreerd? In twee van die gevallen hebben zij hun voertuig omgetoverd tot een moordtuig! Wanneer houdt het in hemelsnaam op?
Met een tevreden gevoel sluit ik mijn column deze week af, want Kries Nadat (de grote baas van het Surinaams voetbal) heeft boos aangegeven dat hij genoeg heeft van de beschuldigingen naar zijn adres. Na 90 dagen komen er nieuwe verkiezingen en dan mag men naar hartenlust stemmen op de kandidaten van wie men denkt dat die een betere job kunnen doen.
Eigenlijk zijn die drie maanden veel te lang en zou men nu al de krommigheden en de zaken die het licht niet schuwen moeten onderzoeken. Als ik Kries Nadat was zou ik Big Spender om advies vragen, aangezien hij meester is in het instellen van commissies (tegenwoordig zegt men werkgroepen) én heeft hij genoeg ervaring met licht.
Hij kijkt en ziet namelijk voor de gemiddelde Surinamer reeds licht in de tunnel. Kries Nadat mag bij hem ook terecht voor advies hoe een verkiezing te winnen. In dit geval wederom te winnen. Ik feliciteer Big Spender bij deze met de herverkiezing binnen zijn oranje beweging. Moge hij dáár alleen meerdere verkiezingen winnen.
Surinamers, een gezegende week!
