Voor kritische burgers zal het opvallen dat het voor wat betreft de ontwikkeling van de Surinaamse economie heel erg stil lijkt, althans als we praten in termen van groei. Het gros van de samenleving is verder aan het verpauperen, voornamelijk omdat de koers zich aan het haasten is de staat Suriname in haar levensjaren te evenaren.
De nationale munt is behoorlijk achteruitgegaan in de afgelopen vijf jaar. De prijzen van goederen en diensten zijn steeds marktconform aangepast, zonder de salarissen evenredig bij te schroeven. Dit maakt dat het gros van de loontrekkers, die niet voorgetrokken zijn qua salaris, het bijzonder zwaar heeft om te overleven.
In De Dave Podcast was recent een ter zake deskundige aan het woord die onderbouwt heeft dat in feite niks duurder is geworden. De prijzen worden gewoon aan de hand van de koers aangepast, deels heeft hij gelijk. De prijzen zijn inderdaad niet hoger aan het worden, maar ze worden onbetaalbaar, omdat het besteedbaar inkomen enorm steeds meer waarde verliest. Een duidelijk kenmerk binnen de maatschappij is dat de middenklasse arm is geworden en de armen armer zijn geworden. Mensen hebben steeds minder te eten, transport is duurder vanwege de marktconforme brandstofprijzen, dit terwijl de beloofde voedselpakketten en olie-karta uitblijven.
Om de hoek liggen de nieuwe, oftewel hogere, gascilinder prijzen op de loer. Het is een kwestie van tijd, want het behouden van subsidies is met de gemaakte IMF-afspraken in strijd. Ook deze prijs is sterk afhankelijk van de steeds stijgende valutakoers, die een halt toegeroepen kan worden met productie en export verhogend beleid. In de huidige crisis zal dat voornamelijk gestimuleerd moeten worden door de overheid. Maar helaas blijft dat al langer dan vijf jaar uit. Dat we als land daarin falen is niets minder dan een feit.
Het lijkt dat regeringen op regeringen geen prioriteit geven aan duurzaamheid. Verschillende regeringsleiders vanuit de Caribische regio hebben benadrukt in de komende vijf jaar de voedselimporten vanuit andere regio’s vervangen moeten worden, maar Suriname blijft slapen, ondanks dat groot gat in de markt. Een perfect voorbeeld is het verzoek van de Barbadiaanse premier Mia Mottley die ettelijke keren persoonlijk naar Suriname is afgereisd om voedselproducten vanuit Mama Sranan te importeren. Na bijkans vijf jaar is uit de samenwerking niks concreets gerealiseerd. Hoe praten onze leiders dan steeds over het verruimen van de deviezenvoorraad door de productie en export te verhogen?
Als we kijken naar de verschillende aankondigingen ten aanzien van het stimuleren van de woningbouw, dan valt het op dat ook het beleid op dit gebied gebrekkig is. Als sinds 2018 is te merken dat vanuit de overheid heel weinig wordt gedaan om de woningnood binnen de samenleving op te lossen. Dit, ondanks het overduidelijk is dat het opzetten van een woning in de afgelopen periode behoorlijk onbetaalbaar is geworden.
Allerlei programma’s worden aangekondigd om het volk zoet te houden. Recentelijk is door de overheid een faciliteit van de Centrale Bank van Suriname gepresenteerd, waarbij een gezin met een gezamenlijk inkomen van ongeveer 25 duizend SRD tegen lage rente een hypotheek kan nemen voor het opzetten van een woning. Een pracht van een faciliteit, dat helaas niet toegankelijk is voor velen, omdat het gros van de salarissen van de middenklasse niet meer dan 9000,- SRD bedraagt.
De term Publiek Private Partnerschap (PPP) dat in de afgelopen 20 jaar vaker is gebezigd vanuit de overheid en ook heeft gewerkt, blijkt in de praktijk doodgebloed te zijn. Dit, omdat veel particulieren in de voorbije vijf jaren steeds meer vertrouwen verloren in de regering. Vertrouwen is een van de belangrijkste vereisten binnen bestuur en samenwerkingen. Vertrouwen vervaagd wanneer onduidelijkheden en onzekerheden, ondanks vele noodkreten niet worden weggewerkt.
Wat wel gebeurt in ons geliefd land is dat zij die terechte en scherpe feedback geven, worden tegengewerkt en uitgemaakt voor onrustzaaiers, terwijl je juist hen nodig hebt voor het in stand houden van duurzame ontwikkeling. Het afstoten van technocraten zal erin resulteren dat wij op den duur Publiek Private Partnerschap niet meer kunnen gebruiken als PPP. Het zal zoetjes aan steeds meer plaatsmaken voor Prey Prey Programma’s of misschien zelfs Pop-Penkast Programma’s.
