Er heerste zondagochtend een droevige sfeer in het dorp van Stoelmanseiland. Toen het bericht kwam dat de militairen en de vrijwilligers terug zouden keren, omdat zij nog steeds geen toestemming kregen, leek het alsof de zoektocht naar de 8-jarige Imarcio Afie ten einde zou komen.
Onze verslaggever sprak met de moeder van Imarcio, die bij de familie ook bekend staat als Timpe. Het was moeilijk praten met de moeder die op bepaalde momenten tijdens het interview in tranen uitbarstte. “Sinds haar zoon niet te vinden is, heeft ze geen dag gehuild, maar daar ze met jullie praat komen de tranen eindelijk”, zegt een tante van Timpe aan Key News. Ze vroeg nog of iemand naar het dorp zou kunnen komen om de moeder van Timpe te begeleiden. Van het familielid begreep de redactie dat het nogal moeilijk is, vooral voor Timpe zijn broertje. “Overdag speelt hij normaal, maar wanneer het avond wordt rond 6 uur begint hij zijn broer te zoeken en vraagt constant of de militairen zijn broer hebben gevonden.”
Later op de dag sloeg de stemming een hele andere richting op. Vele dorpsbewoners waren blij en keken vol ongeloof toen bleek dat Imarcio terecht was. De jongen legt hij uit dat hij de eerste dagen, toen de dorpsbewoners op zoek gingen naar Imarcio, schoten van de jachtgeweren hoorde, maar hij de richting niet kon plaatsen. Hij was niet zo ver van het dorp, zo bleek. “We denken dat hij op de derde of de vierde dag van zijn vermissing, ‘Mapa’ heeft gegeten. Dat is een vrucht die je in het bos kan vinden, hij heeft daarvan een gegeten. Daarna vond hij wel andere dingen om te eten, maar hij zei dat hij buikpijn kreeg. Z’n maag kon geen eten verdragen”, legt onze verslaggever uit.
Imarcio zijn benen zitten onder de schrammen. “Maar a boi waka busi echte. Hij is uiteindelijk uitgekomen bij het dorp Belikondre, uit het bos achter op een schoolterrein. Een spelend kindje uit het dorp zag iemand liggen op de stoep van de school met een stok in zijn hand en is snel volwassenen erbij gaan halen.” De dorpsbewoners hebben meteen actie ondernomen, hebben Imarcio opgetild en meteen naar de boot gebracht. Het team van vrijwilligers was niet ver van waar ze Imarcio hebben gevonden. “We hebben toen een boot gepakt naar waar hij is gevonden en hebben hem meteen vervoerd naar de medische post”, vertelt de Key News verslaggever. Dat hij in een kamp zou zijn aangetroffen bleek dus niet te kloppen.
Ongeveer 14 dagen geleden bezocht Imarcio met zijn oom en enkele neefjes een illegale goudmijn aan de kant van Frans-Guyana in het Lawagebied. Het was de eerste keer dat Imarcio een bezoek bracht aan zo’n goudmijn. Onverwachts deden Franse autoriteiten een inval en namen de illegale goudzoekers de benen, waaronder Imarcio. Uit paniek en door angst voor de militairen, rende Imarcio een geheel andere richting op. Kort nadat zijn familie doorhad dat Imarcio spoorloos was, hebben zij aangifte gedaan en zijn ze zelf op zoek gegaan naar hun neefje.
Na bijna zes dagen zelf zoeken hebben zij Imarcio nog steeds niet gevonden. Carol Kom, die de hele zoekoptie op touw heeft gezet, werd toen benaderd door de familie om hen te helpen en gebruik te maken van haar netwerk. De Surinaamse-Nederlandse is bekend op social media in verband met de sociale projecten die zij in Suriname uitvoert. Samen met Mitchell Matroos van Social Army heeft ze een team met vrijwilligers en militairen zover gekregen om de lokale bewoners te ondersteunen in hun zoekactie.
Maar om Frans grondgebied te kunnen betreden hebben de militairen toestemming nodig van de Franse overheid. Kom heeft gebruikgemaakt van haar netwerk en verschillende regeringslieden, parlementariërs en vrienden om hulp gevraagd om deze toestemming versneld uit te geven. Na bijna 7 dagen bellen, schrijven van stukken en zaken regelen bleef de toestemming die was beloofd uit.
Behalve de lokale bewoners hebben de Fransen ook ondersteund in de zoektocht naar Imarcio. Tijdens de eerste dagen hielpen zij alleen de familie en dorpsbewoners, maar door een ruzie hebben de Fransen zich teruggetrokken. Nadat er met hen gesproken was, ondersteunden zij de zoektocht weer. De redactie heeft van de dorpsbewoners vernomen dat de Fransen de eerste 3 dagen hun speurhonden hadden ingezet, maar die werden na enkele dagen teruggeroepen omdat de twee speurhonden ander werk moesten verrichten. “De moeder van Imarcio begreep dat door de vakantieperiode de speurhonden – die de enige twee speurhonden zijn in Frans-Guyana – ingezet worden om drugsvangsten uit te snuffelen.”
Voor wat betreft zijn gezondheid lijkt hij nog helemaal stabiel te zijn en is zijn naaste familie met hem. Het is nog niet duidelijk of Imarcio toch nog voor medische behandeling naar de stad moet. Wat in elk geval duidelijk is, is dat de bedroefde stemming heel snel is omgeslagen in een feest. De vrijwilligers en militairen vliegen vandaag (maandag) terug naar de stad met Gum Air. Het dorp en de moeder van Imarcio zijn dankbaar voor de inzet van de vrijwilligers en militairen die op hun manier toch wat hebben kunnen doen voor de zoektocht. “Ondanks de uitdagingen zijn jullie gebleven en hebben hoe dan ook ondersteuning gegeven”, zegt de moeder van Imarcio vol blijdschap tegen het team.
