Jaїr Tjon En Fa heeft de eer van Suriname tijdens de Pan-Amerikaanse Spelen hoog gehouden. Met zijn zilveren medaille in de 200 m sprintfinale plaatste de baanwielrenner Suriname, na 24 jaar, weer in de schijnwerpers op dit continentaal evenement. Zwemster Carolyn Adel was tijdens de Spelen in Winnipeg 1999 op de 400 m persoonlijke wisselslag verantwoordelijk voor het laatste eremetaal (brons).
Tjon En Fa was na zijn overwinning in de tweede halve finale (200 m sprint) tegen de Canadees Nicholas Wammes reeds verzekerd van een medaille. In het slotstuk trof hij niemand anders dan zijn Trinidadiaanse trainingsmaat Nicholas Paul. Laatstgenoemde was voor de zoveelste keer sterker dan de Surinamer.
Het duo woont al jaren samen in het trainingscentrum in Zwitserland. “Wij zullen het leuk houden. Laten we zien wat er gaat gebeuren,” zei Tjon En Fa vooraf aan de ontmoeting lachend. “Op zich is het ietsje moeilijker omdat je elkaars zwakke- en sterke punten kent.”
Nicholas Paul gaf aan dat het heel goed was om in de finale te zijn met Jaїr. “Is gewoon top.” Hij typeert de relatie tussen hen niet meer als een vriendenrelatie, maar als familie na de jaren dat ze reeds samen zijn. “Hij is als mijn oudere broer en ik ben heel blij om samen met hem in de finale te zijn.” Dat Suriname na 1999 voor het eerst weer een medaille behaalt op de Pan-Amerikaanse spelen vond Tjon En Fa goed. Vol zelfvertrouwen keek de wielrentopper uit naar de keirinfinale, een dag later en hoopte hij een tweede medaille voor Suriname in de wacht te slepen. Jammer genoeg kon hij deze doelstelling niet behalen.
Verkeerd uitgespeeld
“Ik zou niet zeggen een tactische fout. Het is gewoon verkeerd uitgespeeld. Ik had een ander idee in mijn hoofd en het is gewoon niet gelukt”, omschreef Tjon En Fa zijn optreden in de keirinfinale. De Surinamer trok bij de loting de zesde positie. Het beste voor hem was om vooraan te rijden, aangezien Paul en de Colombiaan Kevin Quintero beide voor hem waren. Eenmaal in de frontlinie lag het in de bedoeling op zijn naaste concurrenten te wachten. “Dat heb ik ook gedaan, maar in plaats van dat Kevin of Nico weer overnamen, kwam de Braziliaan da Silva over hem heen.” Dat was volgens Tjon En Fa niet het juiste wiel. “Was dus een beetje ongeluk.” De Surinamer kwam vast te zitten in de groep. Hij zag Paul en Quintero voorbij komen “kon ik er niet meer tussen uit. Degenen die voor mij waren hadden namelijk niet dezelfde snelheid.”
Uiteindelijk ging Quintero als eerste over de finish, gevolgd door Paul (zilver) en de Mexicaan Juan Carlos Teran (brons).
Tjon En Fa benadrukte echter wat hij ook bij zijn eerste interview had aangehaald. Namelijk dat hij en Paul niet optimaal voor de Spelen hadden getraind. Desondanks vond hij dat het niet slecht is gegaan. “Ik ben niet ontevreden alhoewel ik het ietsje beter gedaan kon hebben bij de keirin.” Bij terugkeer naar Zwitserland is het slapen, hiken en rusten geblazen.Met het optreden van Tjon En Fa kwamen de Spelen voor Suriname ten einde.
Overige sporters
Tachana Dalger finishte het evenement als negende bij het onderdeel keirin, terwijl ze op de 200 m sprint zich niet voor de achtste finales wist te plaatsen. Tijdens de kwalificaties bij laatstgenoemd onderdeel registreerde zij een tijd van 11.565 seconden. Dat was de zestiende tijd overall. Naar zeggen van de wielrenster heeft de trainingsstage in Columbia haar vruchten afgeworpen, aangezien zij haar tijd van 11.7 naar 11.565 verbeterde.
Ze blikte met een tevreden gevoel terug op haar eerste Pan-Am deelname, maar treurde weliswaar dat vanwege enkele fouten de keirinfinale werd misgelopen. Dalger weet dat het nog steeds een leerproces is. Eenmaal terug op Trinidad en Tobago, alwaar ze woont en traint, zal de baanwielrenster rusten om vervolgens de draad weer op te pakken met de focus op het komend jaar.
Behalve Tjon En Fa en Dalger nam Suriname ook deel op de sportonderdelen zwemmen (Irvin Hoost en Kaelyn Djoparto), taekwondo (Samaki Pinas) en badminton (Sören Opti). Pinas werd al in de eerste ronde uitgeschakeld, terwijl Opti in de tweede ronde eruit lag. Djoparto wist op twee van haar drie nummers haar persoonlijke tijden te verbeteren. Hoost daarentegen zwom op alle drie onderdelen trager dan zijn inschrijftijd.
