Van een doodnormale kansarme Frimangron-jongen tot topmusicus in Europa. Eddy Reginald Veldman blikte op zijn 70ste jaardag in oktober 2021 tevreden terug op het pad dat hij aflegde. Hij kreeg op zijn jaardag een flink optreden thuis, geregeld door zijn dochter. Een echte ‘opo yeye’ waarna hij stilstond bij het afgelegde traject vol uitdagingen en grote successen.
Het is zeker niet makkelijk geweest voor Eddy. Als Surinamer moet je behoorlijk wat in je hebben om zó gewild te zijn op het Europese continent. En toch lukte het want “iedereen heeft struggles, maar van iets negatief moeten we iets positief proberen te maken”, zegt Eddy als hem het geheim van zijn succes gevraagd wordt. Eddy heeft verschillende muzieksmaken. Hij typeert zichzelf als een ‘alla kondre muzikant’, maar staat vooral bekend als drummer van jazzmuziek.
Hoe het begon
Eddy’s liefde voor muziek en sport begon heel vroeg. Vanuit zijn woning aan de Laat en Dadelstraat, waar er acht broers en zussen woonden, ging Eddy op de verkenningstour. Het begon met culturele optredens met dans, muziek en toneel die hij bij het buurthuis Wi na Wi aan de overkant bijwoonde. Daarnaast zat hij op de padvinderij en speelde hij als rechtsbuiten voetbal met vrienden. Maar, als kleine Eddy in het weekend op bezoek ging bij zijn oom Eddy Weltevreden, werd hij geconfronteerd met muzikale oefeningen van verschillende bands. Het ging om casts die in hotels optreden, die aan de Julianastraat gingen oefenen. De eerste inspiratie begon te borrelen.
Kennisoverdracht en ontwikkeling
Later ging de familie Noordpool wonen in de buurt bij Eddy. “En al die mensen bespelen instrumenten. Ik wilde dat ook, alleen had ik de kennis niet.” Hoewel hij mee mocht doen met de band van de familie Noordpool, besloot Eddy muziek te studeren bij het CCS. Daar werd hij geconfronteerd met de eerste vorm van discriminatie. Nadat hij zich aanmeldde en vertelde waar hij vandaan kwam, werd hij naar huis gestuurd met de boodschap: ‘je weet dat je ouders geen geld hebben’. Daarom keerde hij terug naar zijn eigen soort ‘CCS’: het buurthuis. Eddy probeerde later op emmertjes na te doen, wat hij bij de drummers zag.
Kansarm mooie momenten en tegenslagen
Toch voelde Eddy zich kansarm. Hij deed er alles aan om toch in de muziek te zitten en er iets aan te verdienen. Hij speelde af en toe met wat bands, maar hij wist al dat hij uit Suriname wilde. “Er waren mooie momenten. Maar de tegenslagen waren groot. Ik ben gaan werken bij Vervuurt aan de Domineestraat, boven. Het was een soort striptease show elke avond. Daar verdiende ik 50 gulden door mensen te begeleiden.” Totdat hij 332,50 gulden had om een ticket te kopen.
De reis naar Europa
Eddy ging naar Nederland met één doel: een gecoördineerde drummer zijn, waarbij alle vier ledematen iets anders kunnen bespelen. En op 14 februari 1971 kwam hij aan en trok in bij zijn oma thuis, waar veel familie inwoonde. “Ik vond het maar niks. Het was koud en ik wilde terug naar Suriname.” Maar de eerste aanbieding meldde zich gauw aan. Eddy werd gevraagd om mee te spelen met een lokale band. Alleen zorgde dat voor problemen met zijn familie thuis, die eisten dat hij om negen uur thuis moest zijn. Hij ging dus op kamers wonen, waarna hij dwars door heel Nederland kon spelen.
Eddy kreeg eens een telefoontje van de Surinaamse arrangeur Stan Lokhin om in Italië op te treden voor de groep The Needles met leadzanger Alfons Wielingen. “Ik wilde dat graag. Maar ik hoorde niets meer van hem. Dus ik pakte de trein richting Italië. Bij de grens van Nederland met Duitsland was mijn geld op. Ik had geen eten. Met water hield ik mijn maag vol tot ik in Milaan was aangekomen.” Daar ontmoette hij de band waarmee hij de komende tijd zou spelen in verschillende landen.
Eddy bleef anderhalf jaar wonen in Italië. Tijdens een vakantie in Nederland benaderde toetsenist Glenn Gaddum van de Latin jazzgroep Reality Eddy om bij hen te spelen. Zij waren van plan te toeren in Zuid-Amerika. “Dat vond ik spannend, dus ik verliet The Needles om met Reality te spelen. De eerste tour duurde zes maanden, waarbij ook Suriname werd aangedaan.
Ga genieten van het leven
Solat was de opvolger van Reality en toerde door Europa op voornamelijk twee singles in 1976. Later veranderde de band in Hans Dulfer & The Perikels. Ook leidde Eddy zijn eigen band, het Eddy Veldman Sextet die na een wijziging het Eddy Veldman Quartet heette. Het heeft gespeeld in verschillende landen en heeft opgetreden tijdens het North Sea Jazz Festival.
Blijven studeren
Het was bij Reality dat Eddy een grote en belangrijke les leerde: een muzikant moet zich blijven bijscholen. “Veel mensen blijven hangen. Men moet vooral blijven studeren. Gaddum studeerde vrijwel heel de dag. Ik wist niets van studeren, maar vanaf ik dat bij Glenn zag, heb ik mijn stokken gepakt om te oefenen.” Eddy wilde zich ook inschrijven bij een muziekschool in Amsterdam. Maar, er was een wachtlijst van vijf jaar.
Daarom besloot hij om zich in te schrijven bij muziekschool Utrecht, waar hij afstudeerde. Na afronding ging Eddy naar het Conservatorium van Amsterdam, waar hij 3,5 jaar gezeten heeft. “Ik heb dit niet kunnen afronden, omdat ik moest scheiden. Anders had ik ook daarvan mijn papieren.” Maar, toch heeft Eddy de kennis – zowel praktisch als van de muziekschool – meegenomen. Later mocht hij dat inzetten als docent bij de muziekschool van Amsterdam, waar hij ruim 25 jaar les heeft gegeven.
Eddy typeert als zijn grootste successen, het optreden en de tour met Ruth Jacott en zijn aandeel aan de Billy Holiday Musical. Maar ook zijn reis door heel de wereld ervaart hij als een enorm succes. Eddy zegt zich enorm gelukkig en tevreden te voelen. Hij praat niet graag over zichzelf en zijn behaalde resultaten omdat de focus moet liggen op het opkomende talent.
Hij heeft ook een filosofische, maar simpele kijk op het leven: “Ga genieten van het leven. Doe dingen die je leuk vindt.” Dit drong tot hem door nadat hij vijf jaar het ouderenfestival in Nederland bijwoonde. “Er blijken veel seniorenburgers te zijn die heel hun leven hebben gewerkt, maar nooit genoten hebben. En wanneer ze ouder worden, is er geen verhaal om te vertellen.”
Kennis is alles
Eddy heeft graag dat Suriname zich gaat openstellen voor verandering en dat vriendjespolitiek ophoudt. Er moeten wijzigingen in het beleid komen, die vooral gericht zijn op de jeugd en de begeleiding van haar. Want, zegt Eddy, niet alleen de overdracht van informatie is belangrijk, maar ook de begeleiding en vorming. En daar moeten we ons op gaan richten in Suriname. Kennisoverdracht en ontwikkeling zijn voor Eddy belangrijk.
Hij wil zich vooral richten tot de jeugd waar hij een enorme potentie in ziet. Vooral zijn eigen jeugdervaring duwde hem tot het oprichten van een muziekschool in Suriname voor kansarme jongeren met grote talenten. Zijn geloof in de jeugd – de toekomst . is enorm. Daarom wil hij niet dat er demotivatie optreedt bij haar als en wanneer het moeilijk wordt: ‘geld is niets, kennis is alles’.
