Leerkracht zat ruim tien maanden met kogel in been

Pinas zegt dat de eerste keer bij de Spoedeisende Hulp (SEH) een hoofdzuster aangaf dat er geen kogel in de wond zit. Er werd aan haar aangegeven dat het slechts een schaafwond is, waarbij de kogel het been niet volledig geraakt heeft en slecht geschaafd heeft. “Er werd geen scan gemaakt van de wond, maar ik twijfelde.” “Ik kon bijna een kwart van mijn wijsvinger in de wond stoppen.”

De leerkracht gaf aan dat er ook geen uitschot wond was, dus het kon best wel dat de kogel haar been gemist heeft en slechts een schaafwond heeft achtergelaten. De wond werd door de verplegers behandeld en zij werd heengezonden. De onderwijzeres zegt dat de wond heel moeilijk genas, waarbij het zeker maanden heeft geduurd voordat het helemaal geheeld was. Na enkele maanden voelde zij een knobbel aan haar bovenbeen, waarna zij weer naar SEH ging.

Daar werd er aangegeven dat het om een kliertje gaat, dat op den duur zelf zal verdwijnen. “Het knobbeltje verdween niet, maar was geschoven tot helemaal bij me lies.” Intussen was Pinas, die al een overplaatsing heeft gehad van OS Apoema Tapoe naar Albina, begonnen met het verzorgen van lessen. Ongeveer een week voor de kerstvakantie begon Pinas onwel te worden, waarbij haar been opgezet was. Met behulp van enkele collega’s en kennissen wist Pinas zo snel mogelijk te vertrekken richting Paramaribo, waar zij door haar huisarts verwezen werd om een scan te maken van de knobbel.

In de scan was duidelijk te zien dat de knobbel geen klier maar een kogel was. Hierna werd zij verwezen naar de chirurg, die op 16 januari middels een ingreep de kogel heeft verwijderd. “De kogel was ongeveer 8 tot 9 mm in diameter.” De leerkracht vindt het heel triest dat verpleegkundigen zo nalatig omgegaan zijn met haar. “Het kon anders aflopen.” Wat Pinas ook stoort, is de houding van de leiding van het Ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur tegenover haar. “Ik heb niets van ze gehad, niet eens een telefoontje.”

Zij meent dat het ministerie wel op de hoogte is van haar situatie, maar er wordt niets voor haar gedaan. “Ik heb begeleiding nodig, want de gedachten van het incident komen telkens in mij op.” Zij kan niet eens goed rusten in de avonduren, want bij elk geluid wordt zij angstig. De leerkracht is in deze periode ook extra in de kosten gejaagd, want haar verzekering dekt niet alle medicijnen en spullen, die zij nodig heeft gehad om de wond te verzorgen. Zij heeft ook heel veel moeten uitgeven voor taxi. “Ik hoop dat het ministerie in deze voor mij wat kan betekenen.”