Zoals dat geldt voor alles van aardse oorsprong, is geen enkele staatsvorm of politieke ideologie perfect. Binnen het bestaande spectrum, kan je eigenlijk gaan van minimaal vreselijk naar maximaal goed genoeg. Maar vraag het aan personen, die zichzelf categoriseren als LGBTQ+, leven in een rechtstaat is toch het beste van alles wat beschikbaar is.
Personen/instanties, die het moesten doen en in de positie waren, weigerden het huwelijk uit 2018 van twee stellen – elk van personen getrouwd met iemand van hetzelfde geslacht – formeel te registreren. Dat was een ding geworden, waar een jarenlange juridische strijd uit voortkwam. Maar de rechter, onafhankelijk en geleid door wetten en rechten, oordeelde uiteindelijk dat degenen, die weigerden de huwelijken te registreren, verkeerd hadden gehandeld.
Het nieuw burgerlijk wetboek van augustus 2024, waarin LGBTQ-rechten niet geregeld zijn, is een aanfluiting voor een civiliseerde maatschappij, in een rechtstaat. Degenen, die daar verantwoordelijk voor zijn – het nieuw burgerlijk wetboek treedt in werking in mei dit jaar – werden op een bepaald moment erop gewezen dat er iets ontbrak. Maar het werd niet rechtgetrokken. Bewust?
Mensenrechten zijn rechten van mensen. Ben je volgens de wet een mens? Zo ja, dan gelden die rechten ook voor jou, ongeacht wie je bent of alle andere dingen die je tot jou maken. Ze zijn geen gunst of cadeau van politici of regeringsmensen.
Mensenrechten vanuit een politieke en/of religieuze bril bekijken, benaderen en bespreken is eigenlijk vergelijkbaar met een piloot, die een koers probeert te plannen met een hamer, kruiwagen en soeplepel. De kans dat je op een verkeerde plek beland of een ramp veroorzaakt, is zo goed als gegarandeerd.
Politici zijn per definitie, en zeker voor een aanzienlijk deel, opportunistisch. Kort door de bocht: de politicus zal zeggen en doen, de dingen die hem of haar op een willekeurige dag stemmen, populariteit en uiteindelijk macht zullen opleveren. Vandaag kan dat A zijn, morgen G, L, X of W. Als een anti-gayrechten standpunt verkiezingswinst gaat opleveren, dan zullen politici dat geluid laten horen.
Maar het kan ook een stuk erger, als bijvoorbeeld de ideologie van een politieke partij of politicus verankerd is in religie. Die combinatie baart veelal standpunten en overtuigingen, die nieuwe ontwikkelingen en inzichten uitsluiten. Religie is onveranderlijk. Geen concessies en aanpassingen van de overtuigingen en zienswijze. Dat is begrijpelijk. De bron waaruit gelovigen hun geestelijke kracht en spirituele oriëntatie putten, behoort ook onveranderlijk te zijn.
Maar als de standpunten en overtuigingen, die voortvloeien uit de combinatie van politiek en religie, de kans krijgen post te vatten in het machtscentrum van een land en leidend/bepalend worden, leidt dat bijna altijd tot uitsluiting van mensen die “anders” zijn of denken en zelfs tot onderdrukking.
Mensenrechten worden dan subjectief: niet eenieder maakt dan automatisch aanspraak op die rechten. Doe dus maar de rechtstaat, die kerk en staat duidelijk scheidt
Toegegeven, het kan voor sommigen allemaal een beetje veel zijn, de ontwikkelingen en het tempo waarin de veranderingen, die te maken hebben met gender en inclusiviteit, zich voltrekken.
In dat opzicht moet er misschien ook rekening gehouden worden met vooral ouderen in de gemeenschap. Als je vanaf kind bent geleerd dat bepaalde dingen verkeerd en zelfs zondig zijn, is het vaak erg moeilijk om, als je 70 of 80 bent, dat in je denken te veranderen. Dat is in de eerste plaats een universele, menselijke beperking.
Verplaats je in hun schoenen. Je hebt, met redelijk succes, 75 jaar lang een kompas, dat jou is gegeven, gevolgd om het onderscheid te kunnen maken tussen wat goed en verkeerd is. En op een dag word je ervan beschuldigd dat je discrimineert, dat de standpunten, die je verkondigd, achterlijk of zelfs strafbaar zijn (geworden) en dat jij je hart en armen onvoorwaardelijk behoort te openen voor mensen, van wie je je hele leven overtuigd was dat ze zo goed als zeker naar de hel gaan. Dat is mogelijk teveel gevraagd.
Personen die zichzelf in 2025 zien als lid van de LGBTQ+ gemeenschap, zullen er rekening mee moeten houden dat zij zelf mogelijk niet de perfecte omstandigheden zullen meemaken. Er is, vergeleken met 50, 100 jaar geleden, wereldwijd ontzettend veel veranderd. LGBTQ’ers, die een eeuw geleden geleefd hebben, zouden de nog steeds imperfecte wereld van vandaag mogelijk beschouwen als een paradijs. Vergeleken met die groep zijn LGBTQ’er in 2025, in relatieve zin weliswaar, bevoorrecht.
En ter overdenking: aan hetero mannen en vrouwen, die de vreselijkste dingen denken en zeggen over en soms ook doen tegen LGBTQ’ers: jij hebt zelf niets gedaan of gepresteerd om hetero te zijn. Jouw seksuele geaardheid is geen gevolg van een examen, waar je keihard voor studeerde of een bovenmenselijke prestatie, die je leverde. Het is dus in geen enkel opzicht jouw “verdienste.”
En als hetero zijn niet jouw verdienste is, kan gay of lesbienne zijn ook onmogelijk een “fout” of “zonde” zijn van degene die dat is. Precies zoals jij niet zelf bepaalde, dat je hetero was, hebben LGBTQ’ers hun seksuele geaardheid niet zelf bepaald of gekozen. Ze zijn zoals ze zijn, precies als jij, vanaf de geboorte. En het belangrijkste: ze zijn, precies als jij, mens.
