“Een officiële comeback? Ja dat kan ik nu wel bevestigen”, dat zegt Moses Rickets. De voormalige wielrenkampioen is na ruim 10 jaren inactiviteit terug. “Ik heb tot nu aan beide wedstrijden voor het jaar meegedaan en het voornemen is om te continueren.”
Rickets maakte afgelopen zondag ook deel uit van de ‘KFC x SWU race’ op het parcours bij het jongensinternaat. Het was echter niet zijn eerste ontmoeting, nadat hij zien wielrenschoenen weer had opgepakt en op de fiets stapte. April vorig jaar participeerde de veelzijdige sporter op een mountainbike aan de Criterium wielerrace. “Dat was mijn eerste wedstrijd na 10 jaren.”
Rickets dacht echter niet aan een comeback. Naar zijn zeggen was deelname aan bovengenoemde wedstrijd een vrijwillige poging, die hij met een mountainbike ondernam. “Het was gewoon spontaan om het geheel te joinen en uit te fietsen.” Hij schafte speciaal een mountainbike aan “eigenlijk gewoon fu puru feri en een beetje te fietsen in de middag maar dan 1 keer in de week of misschien 1 keer in de 2 weken.”
Op een gegeven moment belandde hij in een mountainbike fietsgroep, alwaar elke maand een speciale trip voor de leden werd georganiseerd. “Dat vond ik leuk.” Sindsdien begon het zoetjes aan te kriebelen voor een rentree. De mountainbike trips brachten hem steeds dichterbij herinneringen van vroeger over het wielrengebeuren. Ondanks dit alles nam hij nog geen officieel besluit.
Earl van Wilgen, voorzitter van de Surinaamse Wielren Unie (SWU), zat intussen al ruim 2 jaren achter de oud wielrentopper aan “om een comeback te maken. Hij vroeg me steeds van ‘wanneer kom je weer? Mi o set’ wan fiets gi. Kom weer fietsen en dat ding een beetje joinen noh”, herinnert Rickets de woorden van de SWU-preses.
“Ik zei hem iedere keer: ‘Earl, ik heb een mountainbike aangeschaft en bewust geen racefiets, omdat ik me nu echt focus op fitness.”
De afgelopen jaren was de voormalige wielrijder zich gaan richten op het toevoegen van spiermassa. “Toen ik stopte ben ik me volledig gaan focussen op fitness en bodybuilding. Ik had op een gegeven moment een bodybuilder postuur en dat heb ik nog steeds, maar ben een beetje aan het krimpen.” Moses erkent dat zijn lichaam nog steeds te groot is. “Ik ben nu ook bijkans 30-35 kg zwaarder dan toen ik in shape was als wielrenner. Het lichaam reageert nu anders, want ik heb geen wielrenpostuur meer. Het is dus stukken moeilijker dan toen”, doelende op zijn piekperiode ruim 10 jaren geleden.
Het leek erop alsof Moses zijn ‘oude liefde’ niet meer in de ogen wilde aankijken, omdat hij ervan overtuigd was dat de verleiding veel te groot zou worden. “Ik was me ervan bewust dat als ik een racefiets wilde gaan aanschaffen, ik dan weer gedreven zou worden om lange ritten te doen en aan wedstrijden deel te nemen.” Op basis van deze gedachte koos hij er bewust voor geen racefiets binnenshuis te halen, “maar een mountainbike, want daarmee doe je kortere ritten.”
Met oude liefde her
Ondanks tegenstribbelen zwichtte Rickets op den duur toch voor de ‘charme’ van zijn oude liefde (wielrensport). “Uiteindelijk wist Earl me zover te krijgen om dit jaar (2024) heel gauw een racefiets voor me te zoeken. Hij verraste mij door me een dag te bellen ‘moses ik heb een racefiets voor je kijk wat je doet. Probeer weer de wedstrijden te joinen.”
Het moment de racefiets binnen was begon het avontuur voor een terugkeer. Dat ging precies zoals hij zich had voorgenomen. Die prikkel om wederom aan wedstrijden mee te doen was terug. Intussen heeft Moses voor dit jaar er al enkele wedstrijden op zitten. Het begon op 28 januari met de One Guyana fietstocht vervolgens de wielerontmoeting op 11 februari en die van afgelopen zondag. Hij participeerde niet aan de tijdrit. Naar zeggen van de wielrijder voelt het goed aan om terug te zijn. “Ik ben gemotiveerd”. Hij is zich echter bewust van zijn huidige vorm. “Toen ik in shape was voor wielrenwedstrijden woog ik 65-70 kg en toen ik 2 maanden geleden op de racefiets begon woog ik 105 kg. Ik ben nu 95 kg, maar nog steeds 30 kg zwaarder dan 10 jaren terug.”
Van Wilgen is zeer ingenomen met de terugkeer van Rickets. “Elke renner bij is belangrijk.” Volgens het bestuurslid is er een ook een voordeel met de aanwezigheid van de oud wielrentopper namelijk “dat hij nog steeds een toegevoegde waarde is.” Rickets gelooft met zijn aanwezigheid de nieuwe generatie wielrenners te zullen motiveren. “Ik ben een renner van 10-15 jaren geleden toen ik nog in top shape was en furore maakte. Mijn naam was bekend binnen de sport. Ik kijk nu waar ik kan coachen en bijsturen.” Verder beschouwt hij zijn aanwezigheid in het peloton ook als aanvulling “en gewoon gezellig om mee te doen. Voor nu is de focus participeren aan alle wedstrijden van de SWU op het jaarkalender 2024.
Hij hield een goed gevoel over van de wielerontmoeting afgelopen zondag. “In vergelijking met de vorige wedstrijd voelde ik me conditioneel en qua kracht iets beter en dat is ook te merken aan mijn prestatie.” De oud nationaal kampioen eindigde overall als nummer 4 achter Jorryn Simson, Jeorgen Adelaar (2) en ex-rivaal Ruben Vismale (3). “Ik heb de jongens iets langer kunnen bijbenen, iets meer kunnen aanvallen en verdedigen. Ik heb mij daarbij lekker gevoeld. Het is leuk om er weer bij te zijn.”
Rickets was ook kritisch over een ander deel van zijn optreden zondag. Naar zijn mening had er veel meer in gezeten als hij goed had kunnen uitrusten. “Ik heb die ochtend (wedstrijddag) 4 uren lang gewerkt, kwam thuis en was het meteen douchen, omkleden en naar die wedstrijd gaan. Dus ik ben naar de wedstrijd gegaan met een vermoeid lichaam.” Een dag eerder werkte hij ook een lange rit af. “Ik had best veel gas gegeven op die training naar mijn gevoel, waardoor mijn benen niet goed genoeg waren hersteld voor de wedstrijd.” Volgens Rickets maakte hij een miscalculatie, “maar al met al is het goed afgelopen.” Hij zal nu verder trainen om in een betere vorm te geraken voor de komende wedstrijden.
Moses stopte decennia geleden met wielrennen, toen hij met zijn werk bij de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) begon. “Ik was op Zanderij werkzaam en er ging veel tijd in zitten. Acht uren werken en de reistijd terug naar Paramaribo. Met onregelmatige werktijden werd het vermoeiend en kon ik daardoor veel minder trainen als gevolg dat mijn prestaties bij wedstrijden achteruit gingen. Ik kon veel minder of bijna niet meer naar de Franse kant om regelmatig daar aan wedstrijden deel te nemen. Dus daarom had ik zoiets van: ‘nee ik ga niet voor minder fietsen en minder presteren. Ik wil op hetzelfde niveau en hoger blijven en dus stopte ik ermee.” De SWU mag zich nu gelukkig prijzen, want een verloren zoon is weer thuis.
