De vijftienjarige loopbaan als profvoetballer zit erop voor Ryan Koolwijk. Met zijn invalbeurt in de 56e minuut bij Eredivisie ploeg PEC Zwolle zondag tegen PSV (1-2), zette de boomlange middenvelder officieel een punt achter zijn succesvolle carriere. Graag had hij zijn internationale loopbaan bij de nationale selectie van Suriname tijdens het treffen met Thailand ook met speelminuten willen beëindigen. “Ik had aangegeven deze ontmoeting graag als speler te willen afsluiten en dat ik me daarna kon focussen op het trainerschap. Jammer genoeg heb ik geen minuten gemaakt.” Nauwelijks bekomen van zijn ‘pensioen’ stapt de 36-jarige Koolwijk meteen in de functie als assistent-bondscoach van Suriname. Hij liet het zich niet twee keer vragen. “De keuze om assistent te worden was voor mij super makkelijk”, zegt hij desgevraagd tegenover Key News vanuit Nederland. Reden om het aanbod te aanvaarden, “ik wil graag betrokken blijven bij Natio.”
Zelf geloofd Koolwijk dat hij nog van waarde op het veld zou kunnen zijn voor Natio. “Alleen ga ik dat nu doen vanaf de zijlijn.” Op de vraag als hij zichzelf ziet als toekomstige bondscoach van Suriname antwoordde hij, “is natuurlijk mooi, maar er komt heel veel ervaring bij kijken. Ik heb nog heel veel te leren, dus dat komt nog lang niet ter sprake en is nog heel ver weg”, zegt hij op nederige toon. Koolwijk is in het bezit van een UEFA B en C diploma dat in de Caribische regio gelijk staat aan een A-bewijs. Hij schroomt niet ervoor aan te geven zich verder in de materie te zullen verdiepen. “Ik wil me zeker verder gaan scholen. Het is even afwachten hoe het loopt.”
Kennis
Bondscoach Stanley Menzo is van mening dat de voormalige international een goede kijk heeft op voetbal. “Hij loopt al een tijdje mee en het belangrijkste is dat hij de groep kent.” De bondstrainer gelooft dat de veteraan bekend is met het huidige project en een goede invulling aan deze functie kan geven. “Hij kan mij helpen daar waar ik tekort schiet in kennis van deze spelers”, erkent Menzo. Hij verwacht van zijn assistenten Roberto Gödeken en Koolwijk dat zij het elftal helpen ontwikkelen tijdens trainingen en wedstrijden. Verder met spelers individueel bezig te zijn door gesprekken met hen te hebben en alles rondom het team beter te maken. Net als zijn collega-assistent zal Koolwijk belast zijn met scoutingswerk (voornamelijk in Europa), trainingen helpen leiden, met spelers bezig zijn, wedstrijden en tegenstanders analyseren.
Menzo had al bij zijn aanstelling laten doorschemeren graag over twee assistenten te willen beschikken, waarvan één lokaal en één uit de diaspora. Naar zeggen van de bondstrainer heeft hij verschillende coaches in de diaspora benaderd, “maar veel waren niet beschikbaar. Toen ik begreep dat Ryan zou stoppen of weinig speelde bij zijn club heb ik samen met Brian Tevreden erover gesproken” Tevreden, CEO van de Tevreden Group, fungeert als adviseur van de Surinaamse Voetbalbond. Enige poos nam hij waar als tweede assistent, totdat de positie zou worden ingevuld.
Terugblik op een succesvolle carriere
Koolwijk blikt met een tevreden gevoel terug op het verloop van zijn voetballoopbaan. “Ik weet dat ik er alles uit heb gehaald en altijd overal mijn best heb gedaan.” De weg naar professioneel voetbal begon als kleine jongen bij de lokale club VV Lekkerkerk. “Het is een klein dorpje in de buurt van Rotterdam waar ik ook ben opgegroeid”, koestert hij de emotionele herinnering. Op 12-jarige leeftijd volgde de overstap naar Excelsior, waar Koolwijk zijn jeugdopleiding doorliep en later in 2007 zijn profdebuut maakte. Volgens de gewezen international zijn er weinig jongens die profvoetballer willen worden en dat ook echt worden. “Daarom ben ik ook supertrots dat ik het heb gehaald en lang profvoetballer ben geweest.”
De weg naar de top liep echter niet van een leien dakje. Hij denkt hierbij terug aan de momenten toen zijn vrienden tijd hadden om buiten te spelen, naar feestjes konden gaan en gedurende de vakantie leuke dingen gingen doen. “Dat moest ik altijd missen en was wel soms lastig, maar ik wist waarvoor ik het deed.” Eenmaal zijn doel bereikt werd hij bestempeld als te langzaam en laconiek. “Dat is wel hetgeen waartegen ik moest strijden.” Koolwijk liet zich niet klein krijgen door critici en vervolgde zijn weg naar de top vastberaden. Na vijftien succesvolle jaren speelde de Surinaamse international behalve voor Excelsior (2007-2011 en 2016-2019) verder voor NEC (2011-2014), Dordrecht (2014), AS Trenčín (2015-2016 en 2019-2020), Almere City (2020-2021) en PEC Zwolle (2021-2022)
De twee gewonnen hoofdprijzen (landstitel en beker) met het Slowaakse AS Trenčín in het seizoen 2015-2016 is ongetwijfeld een herinnering die Koolwijk altijd zal blijven koesteren. Verder de promotie met Excelsior naar de Eredivisie en de overwinning van NEC uit bij Vitesse. “Het was echt een derby die jaren niet was gewonnen.” En tenslotte zijn debuut voor Suriname vorig jaar tegen Bermuda tijdens de WK-kwalificatie. “Ook de kleedkamer humor zal ik erg gaan missen.”Behalve hoogtepunten heeft Koolwijk ook dieptepunten meegemaakt. Hij denkt hierbij aan verschillende degradatie momenten vanuit de Eredivisie. “Dat doet pijn, maar ook je teamgenoten en mensen bij de club.”
De beslissing
De beslissing om te stoppen komt deels vanwege de deur die open ging om assistent-coach van Suriname te worden. Ook een toekomst als ondernemer droeg bij aan de keuze. “Dat zijn andere dingen in me leven waar ik nu een kans heb om mee te beginnen, vandaar dat ik die keuze heb gemaakt.” Koolwijk zegt zich nog topfit te voelen, “maar naarmate je iets ouder wordt krijg je minder speelminuten. Dus dat speelde ook mee om de beslissing te nemen. Ik ga nu lekker bij de amateurs voetballen en iets anders ernaast doen.”
Binnen het gezin heerst er een sfeer van gemengde gevoelens. “Mijn zonen vinden het wel jammer, omdat zij een papa hebben die profvoetballer is. Maar mijn vrouw die is er wel blij mee.” Zijn wederhelft heeft veel offers moeten brengen, zodat de succesvolle loopbaan kon worden voortgezet. “Zij heeft veel moeten laten en reisde overal met mij mee waar ik moest voetballen. Ze heeft zelf nooit echt een leven kunnen opbouwen en had ze vrienden leren kennen dan gingen wij weer weg dan hield het ook op voor haar.” Het gezin Koolwijk kan zich nu rustig vestigen in Nederland, Lekkerkerk waar het allemaal begon. “Nu hebben wij als gezin meer tijd voor elkaar.”
