Ongetwijfeld, het moest ongemakkelijk zijn geweest: de speciale persconferentie, of beter gezegd, de voorlichtingssessie van het Openbaar Ministerie van afgelopen vrijdag. De hoogste baas bij het OM, Garcia Paragsingh, heeft dat persmoment bijeen laten roepen omdat ze, via de media, een paar dingen wilde rechttrekken.
Die noodzaak voelde ze mede naar aanleiding van uitspraken, die president Chan had gedaan.
Chan heeft zich namelijk vaker en bij verschillende kwesties laten ontvallen dat hij de PG “opdracht had gegeven”. Foutje, want binnen een rechtstaat mag een president, minister of parlementariër nooit de PG of het OM ‘werkopdrachten’ geven. Dat is een van de basisprincipes van de rechtstaat. Iets wat de president zelf ook heel goed weet.
Maar het OM is desondanks eerder niet ingegaan tegen deze publiekelijk gedane foute beweringen van Chan. Daardoor, vreesde Paragsingh, is mogelijk bij de gemeenschap de indruk gaan ontstaan dat Chan, ondanks het niet mag, toch de PG en het OM hier en daar opdraagt wat te doen.
Nu blijkt dus dat Chan de PG zoveel ongemak heeft bezorgd met zijn uitspraken over opdrachten dat ze daarover wilde praten met de pers. Laat of toch op tijd? Dat het OM niet eerder deze mate van ongemak voelde, is eigenlijk al reden genoeg tot onbehagen voor ons, burgers.
In elk geval heeft de PG, samen met leden van haar team, haar best gedaan om de pers ervan te overtuigen dat ze niet op schoot zit bij de president en dat we in Suriname dus mogen rekenen op een OM dat niet politiek beïnvloed wordt. We zullen de PG op haar woord moeten vertrouwen. Als daarmee de gevoelens van ongemak bij haar en bij de gemeenschap zijn weggenomen? Vanwege de praktische realiteit waarschijnlijk bij velen niet.
Wie weet heeft het hele ding Chan nu ongemakkelijk gemaakt. Hij is op reis maar moet wel hebben gehoord van het OM persmoment. En dat het op de koop toe gebeurt op een moment dat hij uitlandig is, moet zeker ook bij de president zijn opgevallen.
Probeerde de PG hem, de president en de machtigste man van het land, op die manier te ontwijken, of wilde ze hem deels het ongemak besparen? Of, was het afgesproken dat de PG dit zou doen op een moment dat Chan niet in het land was? De gedachte dat het mogelijk afgesproken was, voelt ook niet prettig.
Wat zeker ook ongemak opwekt, is het nieuwe initiatief om verzoening te brengen tussen marrons en stadscreolen. Elke verzoeningspoging, mits eerlijk, verdient een applaus.
Maar als het gaat om de verzoeningspoging om eenheid te brengen tussen Afro-Surinamers hangt er reeds lang een onaangename sfeer. De eerste (mislukte) poging, die uit 2019, had een veel te sterke politieke geur, volgens ‘deskundigen’. Want, die actie kwam van NPS-voorzitter Gregory Rusland en Ronnie Brunswijk van de ABOP. Afro-Surinamers mochten en moeten een eventueel samenkomen niet laten afhangen van politici. Dat is vragen om verdeeldheid.
Ditmaal is Rusland er niet bij. Brunswijk is wel weer degene, die het initiatief nam. Nu zonder politieke motieven, wordt beweerd. Nou, de groep ABOP-aanhangers, die voor de ceremonie in partijkleuren meereisde naar Mapana-Caswinica, was groot genoeg om de vicepresident tegen te spreken en Afro-Surinamers behoorlijk ongemakkelijk te maken.
Een bekende Surinaamse uitspraak: al bemoei jij niet met politiek, politiek bemoeit zich wel me jou. Hetzelfde is het met Amerika. We kunnen de VS negeren, maar hun invloed reikt tot in het leven van Surinamers. Daarom moeten ook wij onbehagen voelen van de lijst met namen van personen, die president elect Donald Trump wil aanstellen in zijn kabinet.
Trump wil dat iemand, die geen minuut ervaring of maar het minste beetje kennis heeft over dat gebied, alle inlichtingendiensten van het land gaat leiden. Bijna hetzelfde geldt voor degene, die door Trump is voorgedragen voor het ministerie van defensie van Amerika. Bovendien staan beide kandidaat-bewindslieden bekend om het promoten van bizarre, belachelijke maar ook ronduit gevaarlijke complottheorieën.
Veel personen in de VS en daar buiten worden op zijn minst erg ongemakkelijk bij het idee dat die twee controversiële personen daadwerkelijk in de regering zullen komen. Nog erger, Trump doet er alles aan dat degenen, die hij heeft voorgedragen, geen antecedentenonderzoek hoeven te ondergaan.
Daar moet de hele wereld eigenlijk slapeloze nachten van krijgen. Een amateur bij defensie of bij de inlichtingendiensten van de VS kan direct tot dodelijke drama’s leiden in bijna elk land op aarde.
Waar er ongetwijfeld veel ongemak was, was op de reservebank van Natio in de ontmoeting vrijdag tegen Canada. Coach Stanley Menzo kiest ervoor om middenvelder Emanuel Pherai en aanvaller Virgil Misiedjan niet op te nemen in zijn basisopstelling. In hun plaats mochten Justin Lonwijk en Djevencio van der Kust beginnen. Om sterk aanvallend te kunnen spelen, was zijn uitleg.
Maar al snel in het duel blijkt dat zowel Lonwijk als van der Kust het werk en de druk niet aankunnen. Daardoor heeft Natio geen functionerend middenveld, iets waar de aanval en de verdediging duidelijk onder lijden. Maar Menzo grijpt niet in tijdens de rust. Hij houdt eigenlijk niet van wisselen, heeft hij eerder aangegeven.
Hij brengt uiteindelijk heel laat spelers erin, die een paar weken geleden nog hebben bewezen grote duels aan te kunnen. Die wissels kwamen nota bene voor een deel vanwege blessures bij de basiself. Menzo’s enorme misgrepen zijn uiteindelijk de belangrijkste reden waarom Suriname verliest (0-1).
Bij sommige Surinaamse spelers was de ontevredenheid te zien. Niet vreemd, omdat het team een paar weken geleden nog een hoog niveau aantikte tegen Costa Rica. Als Menzo niet goed omgaat met zijn enorme uitglijders en de gevolgen kan het nog meer ongemakkelijke dingetjes veroorzaken. En die kunnen lang doorwerken.
