Niet iedereen zal het toegeven, maar als je iets begrijpt van public relations, politieke branding en imagovorming, dan kun je moeilijk anders dan respect hebben voor de manier waarop hij en zijn team zichzelf de afgelopen jaren hebben gepositioneerd. Chan is een brand. Een concept. Een zorgvuldig uitgedachte mix van oranje verf, billboardglimlach en het geluid van discipline op repeat.
Als je dacht dat politiek draait om ideeën — vergis je niet: in 2025 draaide het allemaal om *branding, baby!* En Chan was de CEO van zijn eigen imago. Binnen geen enkele partij is alles koek en ei, en dat geldt ook voor de VHP. Toch wist Santokhi tijdens de afgelopen verkiezingen zijn partij te presenteren als een machtsblok van formaat.
De campagne van de VHP was allesbehalve bescheiden: van televisie tot radio, van social media tot gigantische billboards — overal zag je één dominante boodschap: *Chan.* Niet per se de partij, maar de persoon. Op tv: Chan. Op de radio: Chan. In je Facebook-feed, tussen de memes en de dansvideo’s: Chan. Je kunt zeggen wat je wil, maar de VHP had een *masterclass in marketing* neergezet. De partij vocht letterlijk op alle fronten tegen rivaliserende partijen, maar de kracht van hun campagne zat niet in de kleur oranje of in de partijnaam — het zat in de persoonlijke branding van Chan Santokhi.
Zijn mediateam begreep dat politiek tegenwoordig niet alleen draait om beleid of beloften, maar om beeldvorming. En dat beeld werd zorgvuldig opgebouwd: de politieman die orde bracht, de leider die boven het rumoer staat, de man met discipline.
Naast het brede mediaplan van de partij had Chan ook zijn eigen team dat specifiek gericht was op zijn persoonlijke profilering. Hun taak: het accent leggen op de mens achter de president — op zijn karakter, zijn leiderschap, zijn presence. De slogan was niet zomaar een zinnetje; het was een statement, een positionering, bijna een merkbelofte.
We zitten nu in de postverkiezingsperiode. De VHP is in de oppositie, maar Chan lijkt zijn mediacampagne nooit echt te hebben stopgezet. Binnen drie maanden na de machtswisseling heeft hij alweer een nieuwe brandingsstrategie gelanceerd. Zijn nieuwste slogan benadrukt dat 45.000 mensen op hem hebben gestemd — meer dan op Jennifer Geerlings-Simons. En dat is geen toevallige statistiek. Dat klinkt bijna als een reclame van rivaliserende telecomproviders: “Meer dan 45.000 tevreden klanten — wij zijn de allergrootste in het land, in alle districten tot het verre binnenland!”
Nu komt de plot twist… ben je ready? Die “45.000+” is niet alleen een boodschap aan de NDP of aan de nieuwe regering; het is ook een sterk signaal aan de VHP-top zelf. Een waarschuwing, bijna: dat Chan nog steeds de grootste politieke merknaam binnen de partij is. Dat hij niet zomaar een ex-president is, maar een merk dat groter is dan de partijstructuur waarin hij opereert.
Tijdens de campagne liet hij al merken dat zijn strijd niet alleen buiten de partij gevoerd werd, maar ook binnen. Iedereen praat over de eilandjes binnen de NDP, maar wie goed kijkt, ziet dat de VHP intussen zelf op een archipel begint te lijken — een verzameling van interne eilanden met eigen ambities, ego’s en agenda’s.
En ergens op dat grootste eiland, omringd door brandingbanners en PR-strategen, zit Chan. Rustig, glimlachend, wachtend op de volgende media-aandacht.
Chan nog steeds de grootste politieke merknaam binnen de partij
En toch, te midden van dat alles, blijft één ding duidelijk: Chan Santokhi begrijpt dat politiek niet alleen draait om macht, maar ook om de *perceptie* van macht. In een tijd waarin imago even krachtig kan zijn als beleid, is hij bezig met het bouwen van iets dat verder gaat dan één ambtstermijn of één verkiezing. Of je hem nu bewondert of belachelijk vindt — je kunt niet ontkennen: de man heeft PR-bloed. In een land waar de politiek vaak rommelt met begrotingen, rommelt hij met beeldvorming. En eerlijk? Dat werkt.
De vraag is niet óf hij nog terugkeert. De vraag is: wie binnen de VHP durft hem te overschaduwen, als de merknaam ‘Chan’ groter blijkt dan de partij zelf? Laten we de interne verkiezingen afwachten, want daarna mag de coalitie zijn borst natmaken…
Charles Muller
Dit is een ingezonden bijdrage
Dit artikel is een ingezonden bijdrage. De inhoud is geschreven op persoonlijke titel en valt onder de verantwoordelijkheid van de auteur. De redactie van Key News Suriname onderschrijft de standpunten in deze bijdrage niet per definitie.
Wilt u ook een opiniestuk of ingezonden bijdrage insturen? Bekijk hier de voorwaarden en werkwijze.
