In het dagelijks leven van veel vrouwen in Paramaribo, waar werk, gezin en verplichtingen elkaar zonder pauze opvolgen, ontstaat een initiatief dat bewust inzet op vertraging. Vier uur lang ruimte maken om te luisteren, te reflecteren en stil te staan bij wat vaak naar de achtergrond verdwijnt.
Het evenement “Vrouwenkracht – Face to Face” is een initiatief van Claudelle Sofoni, die met haar agenda Vrouwenkracht al langer aandacht vraagt voor wat veel vrouwen ervaren, maar moeilijk onder woorden brengen: de behoefte aan houvast in een leven dat voortdurend om hen vraagt.
Wie Sofoni hoort spreken, merkt dat haar project niet voortkomt uit theorie, onderzoek of beleidsnota’s, maar uit herkenning. Uit persoonlijke ervaring die ze niet als uitzonderlijk beschouwt, maar juist als gedeeld. Haar agenda ontstond, zegt ze, vanuit wat zij zelf miste: begeleiding bij persoonlijke groei, aandacht voor gezondheid, bewust omgaan met geld en vooral de vaak vergeten oefening in zelfliefde.
In online vrouwengroepen, op Facebook en TikTok, zag ze dezelfde thema’s telkens terugkeren. Verhalen over vermoeidheid, financiële zorgen, mentale druk, het gevoel altijd te moeten doorgaan. Het zijn geen spectaculaire noodkreten, maar stille signalen die zich herhalen in honderden berichten, tussen de regels van dagelijkse updates.
Het evenement dat zij op 14 februari organiseert in de zaal naast de Heilige Familiekerk is een verlengstuk van die agenda, maar ook een poging om iets te herstellen wat in het digitale tijdperk langzaam verloren gaat: de fysieke ontmoeting. “Face to Face” is geen marketingterm, maar een nadruk op nabijheid. Vrouwen worden uitgenodigd om niet alleen te lezen of te scrollen, maar om aanwezig te zijn, om zich te laten voeden met woorden in dezelfde ruimte, in dezelfde sfeer. In een samenleving waar veel interactie zich achter schermen afspeelt, klinkt dat bijna ouderwets, maar juist daardoor relevant.
Opvallend is wat het evenement niet wil zijn. Het heeft geen religieus karakter, ondanks de nabijheid van de kerk. Het is geen seminar vol theorie, geen lezing waarin één stem domineert, geen groots opgezet congres met sponsors en zichtbare branding. De keuze voor een kleinschalige setting, maximaal vijftig vrouwen, is zowel praktisch als inhoudelijk. Zonder sponsors blijft het budget beperkt, maar belangrijker nog: de kleinschaligheid moet warmte en veiligheid creëren. Een ruimte waar vrouwen zich vrij voelen om eerlijk te reflecteren, zonder het gevoel bekeken te worden.
De thema’s die centraal staan, gezondheid en financiële rust, lijken op het eerste gezicht alledaags, maar krijgen in deze context een andere lading. Financiële stress en lichamelijke uitputting zijn geen abstracte problemen; ze vormen de onderlaag van veel mentale onrust. Voor deze onderwerpen koos Sofoni bewust twee sprekers die volgens haar dicht bij de praktijk staan.
Dayenne Wielingen, uit de financiële wereld, begeleidt mensen dagelijks bij budgetteren en financieel overzicht. Vincent Naarendorp, natuurgenezer, benadert de samenhang tussen lichamelijke en mentale gezondheid. Hun rol is, zegt Sofoni, niet om grote theorieën te brengen, maar om aandacht te vestigen op kleine zaken die vrouwen vaak overslaan of onderschatten.
De symboliek van de dag is zorgvuldig gekozen. Valentijnsdag, traditioneel een dag waarop liefde voor een ander centraal staat, krijgt hier een andere invulling. Het evenement wil die liefde terugbrengen naar de oorsprong: naar de vrouw zelf. De dresscode, bovenkleding in wit, is een visueel statement van gelijkheid en verbondenheid. Wit als symbool voor rust, openheid en een nieuw begin. Het is een poging om uiterlijkheden naar de achtergrond te schuiven en de focus te verleggen naar innerlijke beleving.
Wat in Sofoni’s woorden steeds terugkeert, is het idee dat vrouwen niet tekortschieten, maar onderweg zijn. Ze ziet hoe velen zichzelf vergeten in hun rol als moeder, partner, dochter of werkende vrouw. Niet uit onwil, maar uit liefde en verantwoordelijkheid. Het probleem, stelt ze, is niet dat vrouwen te veel geven, maar dat ze te weinig ruimte nemen om ook voor zichzelf te zorgen. Innerlijke kracht betekent voor haar niet harder worden, maar bewuster. Weten waar grenzen liggen, durven stilstaan, keuzes maken die gezondheid en rust beschermen.
Die visie is onlosmakelijk verbonden met haar eigen verhaal. Ze beschrijft hoe ze vroeger standvastig was in haar besluiten, hoe ze afmaakte wat ze begon, en hoe dat de laatste jaren langzaam vervaagde doordat ze vooral bezig was met het welzijn van anderen. Het gemis aan een handvat om zichzelf vast te houden, vormde uiteindelijk de aanleiding voor haar agenda en dit evenement. Wanneer ze spreekt over de kwetsbaarheid van vrouwen die hun innerlijke strijd delen, klinkt er geen medelijden, maar respect. In die openheid ziet ze het begin van heling.
Tegelijk is haar kijk op de positie van de vrouw in Suriname nuchter. Ze baseert zich niet op statistieken of onderzoek, maar op wat ze ziet en leest in verhalen van vrouwen zelf. Ze pleit voor onderlinge steun in plaats van competitie, voor een cultuur waarin vrouwen elkaar optillen in plaats van vergelijken. “Van vrouw tot vrouw” is voor haar geen slogan, maar een manier van spreken en luisteren vanuit echtheid, zonder masker.
Wat deze bijeenkomst anders moet maken dan een gewone lezing of seminar, wil Sofoni deels als verrassing bewaren. Ze belooft interactie, persoonlijke ontvangst, momenten van reflectie en een sfeer waarin vrouwen zich veilig voelen om zichzelf te zijn. Niemand, zegt ze, zal weggaan zoals ze is gekomen. Dat klinkt ambitieus voor vier uur tijd, maar het doel is bescheiden: niet alles veranderen, maar één kleine, bewuste stap in gang zetten.
Aan het einde van het gesprek formuleert ze haar diepste wens eenvoudig. Dat vrouwen die dag voelen dat ze niet alleen zijn, dat ze met zachtheid naar zichzelf leren kijken en de moed vinden om keuzes te maken die hen ondersteunen. Als er rust is ontstaan, herkenning is gevoeld en iets in beweging is gezet, dan is de dag geslaagd.
In een tijd waarin empowerment vaak luid, commercieel en groots wordt gepresenteerd, kiest “Vrouwenkracht – Face to Face” voor een andere benadering: kleinschalig, persoonlijk, bijna ingetogen. Misschien schuilt juist daarin de kracht. Niet in spektakel, maar in aandacht. Niet in grote beloftes, maar in het simpele, vaak vergeten gebaar van samen zitten en luisteren. En soms begint verandering precies daar: in een ruimte waar vrouwen eindelijk even niets hoeven te zijn, behalve zichzelf.
