Nerveus
De 20-jarige zegt in een reactie tegenover Keynews enthousiast, maar tegelijkertijd ook een beetje nerveus te zijn. “Het is de eerste keer dat ik in zo een hoedanigheid wegga om Suriname te vertegenwoordigen en dat is best wel beangstigend.” Ze doelt op een vreemde omgeving, maar is zich bewust van deze stap in aanloop naar verwezenlijking van haar droom. “Je wilt dan je beste beentje voorzetten.”
Haar uitverkiezing kwam niet als een donderdslag bij heldere hemel. De Surinaamse maakte zich namelijk op voor deelname aan het U-15 Concacaf kampioenschap in de Verenigde Staten van Amerika. Ze bereidde zich enthousiast voor op dit regionaal toernooi, maar haar visum werd afgewezen en zij moest hiervan afzien. De official is echter blij met deze kans die de weg naar haar FIFA-badge opent. “Nu is de droom groter geworden.” Hok A Hin put motivatie uit de recente prestaties van FIFA-assistent referees Zeegelaar en Mijensa Rensch. “Ik wil net als hen ooit op een WK fluiten.”
Prinses in een mannenwereld
Volgens Hok A Hin ervaart zij haar positie als enige vrouwenreferee als eenzaam. Haar vriendenkring binnen de arbitrage bestaat overwegend uit assistent-arbiters, terwijl bij de scheidsrechters op haar na de groep alleen uit mannen bestaat. Bij het afleggen van onder andere fitnesstests wordt zij van de heren gescheiden. “Ik moet dan alleen lopen, omdat de tijden van onze test verschillen met die van de assistenten.”
Ze is haar collegae bijzonder dankbaar voor de bemoedigingen. In het bijzonder een uispraak van ex-FIFA arbiter Johannes Dolaini is haar altijd bijgebleven. Hij zou zeggen: ‘je kan niet met zulke grote namen lopen en achterblijven. Je moet in hun voetsporen treden.’
De loopbaan als scheidsrechter is te danken aan assistent Suelle Shepperd. Hok A Hin beschouwt Shepperd als voorbeeldfiguur, maar noemt ook de namen van Rensch, Zeegelaar, Debora Zebeda, Dolaini, Edson Lieveld en nu zelfs Shekiel Jokil. In het bijzonder Jokil fungeert momenteel als een extra motivatie, aangezien zij samen met hem een aanvang met haar scheidsrechtersloopbaan maakte.
“Hij is mij nu voor. Deze mensen zijn mijn grootste steun in de arbitrage en grote voorbeelden op en buiten het veld. Om hen zeg ik: ‘nee ik kan het’. Als zij kunnen kan ik het ook. Zij laten mij steeds naar meer streven, want ik moet het wel waard zijn om naast hen te kunnen staan.”
De arbiter koestert ook de leuke herinneringen met onder andere het publiek en de interactie met spelers. “Achteraf is het soms of heel vaak lachen om dingen die op bepaalde momenten gebeuren.” Ook de samenwerkingen met overige collegae bij elke wedstrijd zijn bijzonder. “Het is steeds nieuwe mensen ontmoeten.”
Het voorbereidende werk in aanloop naar de cursus in Jamaica is al geruime tijd begonnen. “Wij hebben hard gewerkt om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op alles wat zal komen. Die extra 10% komt uit mezelf.” De details wat er allemaal behandeld zal worden of waar zij zich specifiek op zou moeten voorbereiden zijn niet bekend.
De jonge official weet wel dat er een fitnesstest zal worden afgelegd op dag twee. Verder zullen er klassessies voor wat betreft het theoretische deel over The Law of the game aan te pas komen. Naast theoretische leerstof zullen er ook praktische en technische trainingen worden afgewerkt.
