Het is de vraag hoeveel er nog fout moet gaan voordat de SVB aan zichzelf durft toe te geven dat er iets ernstigs mis is met de keuzes van bondscoach Stanley Menzo. Nadat hij al verschillende malen Natio ondermijnde met zijn keuzes en beslissingen, was hij vrijdagavond met zijn beginopstelling roekeloos en ronduit respectloos naar het Surinaamse volk, Natio fans en zijn selectie. En hij paste gaandeweg de ontmoeting ook niet aan.
Een van de eerste vragen die opkwam, toen ik de beginopstelling van Suriname zag, een uur voor aanvang van het duel tegen Guatemala was: “wat aan Tjaronn Chery, Djavan Anderson en Jay Roy Grot, heeft Menzo het idee gegeven dat zij het zouden aankunnen om op zo een historisch moment voor Natio, uit het niets in de basis te staan tegen Guatemala? Maar meer nog, hoe kon Menzo het lef opbrengen om Gleofilo Vlijter, Jean-Paul Boëtius en Denzel Jubitana op de bank te laten plaatsnemen en voorkeur te geven aan de onbewezen debutanten”?
Respectloos
Chery speelde in 2021 kort voor Natio en was daarna bovendien zo lang niet beschikbaar, dat ook hij de status van debutant verdient. Voor de gok om te kiezen voor Anderson, in plaats van Anfernee Dijksteel, zijn er misschien een paar argumenten aan te dragen. Vaste rechtsback, Liam van Gelderen moest afhaken vanwege een blessure en Anfernee Dijksteel, die er wel bij is, verkeert in mentaal opzicht niet in de beste vorm.
Bovendien, het was te verwachten dat Suriname veel meer balbezit zou hebben dan Guatemala en dat onze verdedigers daarom ook geen echt lastige avond zouden krijgen. Het was onder de streep daarom ook geen groot risico en is dus de keus voor Anderson te rechtvaardigen.
Maar in het geval van Chery en Grot is het duidelijk dat Menzo belangrijke, ongeschreven regels van voetbalfatsoen overtrad, maar waar geen enkele bondscoach, van een beetje redelijk niveau, zich aan zou mogen bezondigen.
Ten eerste het moment was veel te groot voor Chery en Grot, die nooit eerder zoiets meemaakten en op geen enkel moment in hun carrière zo een wedstrijd speelden. Om een beetje perspectief te scheppen: Suriname versus Guatemala, met Suriname op de eerste plaats in zijn groep, was niet zomaar een wedstrijd.
Deze periode, binnen het nieuwe Natio tijdperk, is een samenvatting van dingen die ontelbaar maal veel groter zijn dan de fans of de selectie. Het gaat in de eerste plaats om de honger van het lang getergde Surinaamse volk naar succes, naar iets om blij om te zijn, voor te duimen en om te juichen.
Geschiedenis
Daarnaast draait deze periode ook om ons verleden van heel veel vallen en verliezen, geplaatst tegen de mooie toekomstperspectieven, de dromen van het volk en de wil om hogerop te komen. Maar het gaat ook om slavernij, kolonialisme, uitbuiting, moordende contractarbeid, onafhankelijkheid en de strijd van ons volk om zelfstandig te zijn en gerespecteerd te worden.
Heel Suriname, lijkt het – van maatschappelijke organisaties en bedrijven tot influencers en de media – heeft zich aangesloten bij de enorme Natio WK-hype. Het dr. Ir. Franklin Essed Stadion zat daarom ook stampvol. Kaarten waren weken geleden al uitverkocht.
De SVB liet tribunes bij bouwen, een hoop hoogwaardigheidsbekleders die erbij wilden zijn en tienduizenden Srananmans, lokaal en in het buitenland, die via de tv of online alles volgden. Dat alles in de wetenschap dat Natio voor het eerst in 48 jaar, een halve eeuw bijna, weer in zo een goede positie is gekomen om een FIFA WK te halen.
En op zo een groot, belangrijk en historisch moment heeft Menzo het lef om onbewezen debutanten, zonder vergelijkbaar gewicht op hun CV, te laten opdraven in de basisselectie van Natio. Alsof Suriname een of andere nietszeggende knock-out partijtje moest afwerken. Alsof het zomaar een dingetje was, die wedstrijd van Suriname tegen Guatemala.
Alsof wij in Suriname maar wat blij behoren te zijn dat hij, Menzo dus de bondscoach is, ons Chery, Grot en Anderson gaf en het van hun zijde een grote gunst was aan ons, om even langs te lopen en in de basis te starten. Alsof zij niet keihard behoren te werken voor ze in de basis mogen staan.
Alsof wij de fans en het volk blij moeten zijn, dankjewel moeten zeggen en verder onze mond behoren te houden. Want wij zijn toch maar Surinamers.
Dromen
Menzo’s keuzes getuigen van grofheid en een enorm gebrek aan respect voor land en volk, voor onze dromen en de hoop van een natie. Bovendien, hij had het verschrikkelijk mis. Grot liep er wat verloren bij. Chery, die bovendien de belangrijke rol van spelmaker kreeg, bezweek onder de druk.
Hij oogde zwak en nerveus, kon geen duels winnen, durfde vanwege loodzware nerveuze benen geen dribbelacties te ondernemen en kon daardoor bitter weinig toevoegen aan het spel. En dat terwijl Menzo spelers op de bank hield, die een maand eerder nog bewezen echte strijders te zijn.
Uiteindelijk komt het erop neer dat Menzo met zijn respectloos handelen andermaal Natio een uitgelezen kans ontnam om, voor eigen publiek, eindelijk in zijn krachten te komen.
Maar Menzo’s respectloosheid treft niet alleen Suriname, het Surinaamse volk, het bedrijfsleven en fans. Het treft vooral ook verschillende spelers in de selectie, die zich recent nog bewezen hebben, die in de afgelopen twaalf maanden alles hebben gegeven om Suriname in een gunstige positie te brengen en die degenen waren die het verdienden op vanaf de aftrap te beginnen.
In september, uit bij El Salvador, lukte het de spelersgroep om boven zichzelf uit te stijgen en ondanks de verschrikkelijke racistische aanvallen van fans van het gastland, zichzelf te blijven en met 2-1 te winnen. Coach Ro Kolf complimenteerde onlangs de spelersgroep met de kracht en discipline die getoond werd in die overwinning en sprak zelfs van een ongelooflijk stukje mentale weerbaarheid.
Onder druk van de omstandigheden tegen El Slavador, werd Natio een eenheid die vooral zichzelf bewees dat het voor geen enkele situatie en niemand meer bang hoeft te zijn.
Wat deed Menzo vervolgens tegen Guatemala? Tegen alle logica en regels van voetbalfatsoen in, schoffeerde hij bewezen krachten als Denzel Jubitana, Jean-Paul Boëtius en Gleofilo Vlijter en gaf met name Grot en Chery, die absoluut nog niets hebben gedaan om daar te staan, de voorkeur.
Ook debutant Djenairo Daniels kreeg vóór Vlijter speeltijd, toen hij in plaats van Grot kwam invallen. Het kwam door de blessure van Daniels, niet veel later dat Vlijter – hij is Natio’s topscorer aller tijden en een speler die eerder in grote wedstrijden scoorde – uiteindelijk als derde spits mocht opdraven. Menzo was zo verschrikkelijk respectloos naar Vlijter, een van de publiekslievelingen, dat hij hem tot derde keus degradeerde, ten faveure van debutanten, die nog nooit in hun carrière vergelijkbare prestaties hadden geleverd of dermate indrukwekkende statistieken hadden neergezet. Ze konden het gewicht van het moment daarom ook niet aan en verdienden het zeker niet in de basis te staan, of eerste wissel te zijn.
Vernietigend
Elke coach, die bezig is met winnen, zijn team beter te maken en de juiste teamgeest te bouwen, weet dat de keuzes die Menzo maakte, op elk niveau makkelijk als oneerlijk beleefd kunnen worden door spelers en in hoog tempo de eenheid binnen een voetbalselectie kunnen vernietigen. Iedere lezer van dit stuk kan zijn leven erop wedden dat Menzo, die opgroeide onder voetbalgod Johan Cruyff, absoluut dit soort dingen weet. En toch deed hij wat hij nooit had mogen doen.
Menzo zal het waarschijnlijk voor de zoveelste keer proberen te verkopen als een onschuldige inschattingsfout van de coach. Maar daarvoor is er een passende odo: “Menzo e tek’ koni lek’ don”. Menzo gebruikt kennis om zich dom voor te doen.
Want ondanks Chery voor het grootste deel van de wedstrijd zichtbaar tekortschoot, liet Menzo hem het hele duel in het veld staan. Jubitana, die zo enorm groeide sinds zijn Natio-debuut, bleef de hele ontmoeting op de bank. Boëtius kwam samen met Virgil Misidjan pas in de 86ste minuut invallen. Zeven minuten later gaf Boëtius de assist, waaruit Misidjan de gelijkmaker scoorde.
Daarmee bewezen deze twee andermaal hoe, keer op keer, Menzo’s voetbal-onlogische keuzes desastreus zijn voor de belangen van Natio, de fans en Suriname. Natio had tegen Guatemala veel beter spel kunnen leveren, creatiever en gevaarlijker kunnen zijn, meer kansen kunnen creëren en zeker ook winnen met ruim verschil. Menzo deed die kansen voor een goed deel teniet met zijn basisopstelling en keuzes.
Niet dat alleen, Suriname had naar Panama kunnen afreizen met twee punten voorsprong. Nu hebben zowel Panama als Suriname vijf punten. Het vooruitzicht dat zij met een overwinning de eerste plaats in de groep van ons kunnen afpakken en daarmee ook de kans op directe plaatsing voor het WK van 2026 kunnen grijpen, gaat Panama en zijn fans erg motiveren. Deze situatie is voor rekening van Menzo.
Ramp
Het is raar, want Menzo zou nimmer mogen vergeten hoeveel water onder de brug er moest stromen, voor dat de diaspora en de lokale voetbalwereld bij elkaar konden komen en waarom elk beetje vooruitgang gekoesterd en beschermd dient te worden.
Het grootste deel van het eerste team van Nederlandse voetballers van Surinaamse afkomst, die als eerste de poging waagde een brug te slaan tussen de diaspora en het thuisland, stierf bij de vliegramp van 1989. Ga er maar van uit dat de geest van het in 1989 omgekomen team bij ons rondwaart, elke keer wanneer Natio aantreed met spelers uit de diaspora: de droom waar zij op 7 juni 1989 voor stierven.
Het had een haartje gescheeld of Menzo had ook op die fatale vlucht gezeten. Zijn huidige respectloosheid en grofheid, gecombineerd met zijn herhaaldelijke ondermijning van Natio, reiken dus veel verder dan de muren van het Essedstadion, of de 90 minuten dat Natio op het veld staat.
Zijn zelfsabotage en nu dus ook zijn openlijke respectloosheid reiken tot ver in de geschiedenis. Ze reiken tot de slavernij, slavenhandel, het kolonialisme, de onafhankelijkheid, contractarbeiders en in de graven van degenen, die in 1989 hun leven verloren voor een droom die nu binnen bereik ligt, maar die door Menzo’s toedoen en keuzes in een verschrikkelijke nationale teleurstelling kan eindigen.
Het is echt de vraag waarom Menzo van de SVB zoveel ruimte krijgt om keer op keer tegen de belangen van de organisatie, Natio, de fans en het land te handelen. Misschien is het omdat wij maar arme Surinamertjes zijn, die maar wat blij moeten zijn dat Stanley Menzo de bondscoach is.
