Als Natio een tweede wedstrijd speelt tegen Panama, op de manier zoals het deed donderdagavond, is de kans bijna nul dat die ontmoeting zonder doelpunt zal eindigen. Na donderdag mag er niet van worden uitgegaan dat Suriname, in verdedigend opzicht, nog een hele wedstrijd zoveel geluk zal hebben. Het goede nieuws daarbij is wel dat, met de offensieve wapens die het bezit, het ook vrij onwaarschijnlijk is dat Natio twee duels achtereen niet zal scoren.
Winnen in de eerste wedstrijd van een WK-kwalificatiereeks kan erg waardevol zijn. Maar bijna net zo waardevol, is ook niet verliezen in de eerste ontmoeting. In dat opzicht mogen fans van Natio niet ontevreden zijn met het 0-0 gelijkspel, dat uit het vuur werd gesleept, tegen het op papier veel sterkere Panama.
Het is, gevoelsmatig in elk geval, een degelijk uitgangspunt om maandag de tweede tegenstander, El Salvador, tegemoet te treden. Maar dit positief uitgangspunt betekent allerminst dat de technische staf en spelers van Natio tevreden kunnen zijn.
Ja, Suriname kreeg genoeg kansen om te scoren. Maar er waren ook genoeg momenten dat Panama het doel van Suriname had kunnen doorboren. Opgeteld had Panama ook meer schoten, 15 vs. 9, net als schoten op doel, 4 vs. 3.
In verdedigend opzicht liep Natio regelmatig op tegen een probleem dat eigenlijk te voorspellen was: nervositeit en gebrek aan zelfvertrouwen. Die zijn terug te voeren naar voornamelijk twee specifieke punten, met de kanttekening dat dit probleem, in aanloop naar het duel van maandag, eigenlijk niet opgelost kan worden met slechts tactische aanpassingen.
Geen spits
Met een eerste snelle scan wordt duidelijk dat, voor wat betreft Natio’ de beste offensieve momenten, de nodige kalmte ontbrak, om daadwerkelijk te kunnen afdrukken. Dat lag waarschijnlijk ook aan het feit dat degenen, die de beste kans kregen om te scoren – Richonell Margaret en Denzel Jubitana – van nature geen bewezen doelpuntenmakers zijn. Niet raar, want Natio speelde het grootste deel van de wedstrijd zonder een echte spits.
De beste kansen kwamen voort uit omschakelmomenten. Het veel sterker geachte Panama had, zoals verwacht, het meeste balbezit en maakte ook, meer dan Suriname, het spel. Daardoor kon bij Natio geduldig en slim geloerd worden op de momenten dat Panama risico’s nam en balverlies leed. Daarbij wisten vooral Margaret en Gyrano Kerk hun snelheid en drang goed te gebruiken, om anderen in stelling te brengen.
Maar aan de andere kant mag Natio ook erg dankbaar zijn voor de dosis defensieve geluk, die het kreeg, als aanvulling op de verschillende ingrepen, die nodig waren om de gevaarlijke aanvalslinie van Panama van scoren af te houden.
Keeper Etienne Vaessen moest een paar van zijn beste saves, sinds zijn debuut bij Natio, ophoesten. Daarnaast had hij ook nog een redding van Van der Kust op de doellijn nodig, om de nul vast te houden.
VS El Salvador
El Salvador gaat aan kop in Groep-A, nadat het donderdag zijn duel won, in en van Guatemala (0-1). Het zal maandag dus, in eigen huis, ongetwijfeld met een positief gevoel aan het treffen met Suriname beginnen. Maar geheel onbezorgd kan El Salvador onmogelijk zijn.
In juni maakte Suriname het El Slavador, in de afsluiter van de tweede ronde WK-kwalificatie, in hun huis, behoorlijk lastig. Het werd 1-1, in een duel waarbij Natio aantrad met spelers, die niet geregeld in de basis staan, omdat het reeds geplaatst was voor de derde ronde. Daarentegen: El Salvador speelde min of meer met zijn sterkste selectie, omdat het zich geen verlies kon veroorloven.
Het verloop van die wedstrijd moet Natio voldoende zelfvertrouwen geven, op weg naar maandagavond. Daarnaast, Suriname wordt op dit moment, op papier tenminste, hoger ingeschat dan zijn tegenstander van maandag: Suriname is de nummer twaalf op de laatste ranglijst van de Concacaf, El Salvador de nummer veertien.
Maar de drie punten die te verdienen zijn, worden niet op papier verdiend: daarvoor moet de wedstrijd gewonnen worden.
Nervositeit en onrustigheid
De eerste zaken, die goed op orde moeten worden gebracht, zijn de voornaamste defensieve problemen, die tegen Panama aan het licht kwamen: nervositeit en onrustigheid. Die kwamen voornamelijk van twee leden van de verdedigingslinie: Leo Abena en Van der Kust.
Ja, linksback Van der Kust verrichtte misschien wel de belangrijkste redding van het duel en had ook een paar positieve offensieve momenten. Maar in de verdediging waren en nog steeds te veel momenten waarbij hij, vanwege zijn nervositeit, problemen veroorzaakte. Vooral in de tweede helft kon Panama vaker, via de flank die Van der Kust moest bewaken, gevaarlijk voor het doel van Suriname komen. Tenminste een van die momenten leidde bijna tot een tegendoelpunt.
Ook was er het even-slikken-moment, toen Van der Kust de bal achterin verspeelde aan een tegenstander, die met meer rust en overleg, zo op het doel van Vaessen had kunnen aflopen. Dat was een moment waar Natio een van zijn negen levens gebruikte.
Van der Kust oogde nerveus en kwetsbaar in met name een-op-een situaties: het oud probleem. Hij gaf meer dan eens zijn directe tegenstanders teveel ruimte of toonde teveel respect. Reken maar dat ze bij El Salvador zich opmaken om, net als Panama, die kwetsbaarheid aan de linkerkant uit te buiten.
Maar ook centraal achterin bij Suriname zorgt met name Abena voor een soortgelijke kwetsbaarheid, die ook in zijn geval geen nieuwigheid is. Met name in een-op-een duels oogt Abena angstig. Dat is eigenlijk het belangrijkste minpunt, in het spel van de fysiek sterke verdediger.
Wanneer die onzekerheid en angst bij hem toeslaan, begint Abena opzichtig te trekken en duwen, waardoor hij overtredingen maakt en vrijtrappen tegen krijgt. Dat gebeurde ook donderdagavond. Het is in dat opzicht eigenlijk wachten tot een van deze overtredingen leidt tot een strafschop.
Mogelijk kunnen tactische aanpassingen een beetje ervoor zorgen dat er achterin bij Suriname minder onrustige momenten ontstaan tegen El Salvador. Maar het is een probleem dat eigenlijk alleen tussen de oren van de betreffende spelers kan worden aangepakt.
De gecombineerde nerveuze energie van Abena en Van der Kust kan, met name in de uitwedstrijd maandag, voor een vijandig publiek van misschien wel 50.000 man, nog groter worden dan tegen Panama. Dit kan tegen het team van Suriname werken.
In aanvallend opzicht moet Natio gewoon meer van de goede dingen doen, die het deed tegen Panama. Het moet alleen iets, zuiverder, sneller en met een beetje meer zelfvertrouwen en overtuiging. Of er in verband met de afronding tegen El Salvador een echte spits – zeg maar Gleofilo Vlijter – gaat worden opgesteld, zal moeten blijken.
In elk geval, Natio heeft, op basis van de vertoning tegen Panama en met de ervaring, die het heeft opgedaan in de laatste 16 maanden, voldoende in huis om maandag, in San Salvador, het drie-punten-varkentje te wassen.
