Het is de dertiende van de maand augustus. 13; voor velen het ongeluksgetal, maar voor mij was het tot 3 jaar geleden de dag waarop ik mij als Surinamer het trotst en de gelukkigste voelde. U zult zeker afvragen 13 augustus? Wat is er zo bijzonder aan?
De dag is voor mij speciaal, omdat ik 37 jaren geleden op deze dag ter wereld kwam. Ik voelde mij tot drie jaar geleden vooral gelukkig, omdat sedert ik op eigen benen kan staan, jaarlijks in staat ben geweest iets leuks voor mezelf te doen. Geen groot feest, maar gewoon een aangenaam samenzijn. Echter, ik moet mijn jaardag al drie jaar zonder gevoel van blijdschap voorbij laten gaan, alleen omdat het ook voor mij steeds uitdagender wordt om het hoofd boven water te houden. Ook vandaag begon 13 augustus 2023 voor mij met tranen van verdriet; verdriet om wat ons overkomt. Met een benzineprijs van bijkans 50 SRD per liter verliest mijn generatie steeds meer grip op een waardige toekomst, waarvoor wij als volk jaren gezwoegd en geploeterd hebben.
Misschien kan ik door alle chaos niet meer gefocust zijn, maar mij bekruipt het gevoel alsof men het vakantiegeld van de vorige maand met de exorbitante benzineprijs meteen weer uit de zakken van de samenleving klopt. En ja, de olieprijzen zijn internationaal onder druk, maar inmiddels is toch bekend dat de regering zonder er ruchtbaarheid aan te hebben gegeven de government take heeft verhoogd. Dit wordt volgens haar niet teruggedraaid en opnieuw subsidiëren is uit den boze.
Dit betekent dus ook dat het in Suriname niet uitmaakt hoeveel hoop en vertrouwen je verzamelt, het komt toch niet goed. Dat is een wijze les, waarvoor wij Surinamers al ruim dertien jaar betalen en het lesgeld wordt steeds meer. Voor een groot deel van de bevolking is het nu slechts een kwestie van overleven, omdat voor velen de uitgaven groter zijn dan het inkomen. Dit zal in de komende tijd zo blijven zonder dat wij onze stem laten horen. Wij zijn liever verdeeld dan in staat die nodige eenheid te vormen om drastische beleidsombuiging van de regering af te dwingen.
Wij kraken elkaar af op social media in plaats van als een eenheid, het onkruid dat ons land verziekt, uit te roeien. Terwijl wij zo met elkaar bezig zijn, zijn politici bezig zichzelf over de ruggen van het volk te verrijken. Laat mij vooropstellen dat dit geen recent fenomeen is, maar het begint net als de criminaliteit steeds meer om zich heen te grijpen. Het jammerlijke is dat het volk steeds weer trapt in podiumtaal van politici. Er wordt daardoor gekozen voor leiders die geen behoorlijke ontwikkeling kunnen brengen, maar slechts op het eigen belang uit zijn.
Het klinkt hard, maar ik zeg de dingen zoals ze zijn en dan maakt het niet uit of men boos wil worden: de realiteit is dat we te maken hebben met politieke leiders die weinig besef hebben van goed bestuur. In de afgelopen drie jaar heeft de politiek alles wat zich is komen aandienen als kader, aangenomen en op sleutelposities geplaatst. Mensen zonder visie, gebrek aan competentie en weinig denkvermogen zijn gebombardeerd tot beleidsadviseur in algemene dienst, terwijl zij die ervaring hebben en gedreven zijn om prestaties te leveren die op de composthoop gedumpt zijn. De politiek moet snappen dat de uitvoering van beleid moet worden overgelaten aan experts en niet aan amateurs. Helaas lijkt men er plezier in te hebben het tegenovergestelde te doen.
Het recentste voorbeeld is het moment toen het staatshoofd bij de viering van de Dag der Inheemsen op het Onafhankelijkheidsplein een kalebas kasiri aangeboden kreeg. Voor het eerst met de camera op zich gericht leek de president voor zijn leven te vrezen. Wat volgde was niet alleen een ongemakkelijke, maar vooral niet professionele conversatie met degene die de drank aanbood. De vraag die rijst, is hoe de voorbereiding van het staatshoofd op dit moment is geweest. Mij bekruipt het gevoel dat zijn protocol dan wel veiligheid in deze als amateurs te werk zijn gegaan en behoorlijk hebben gefaald.
Ook voor de energieke minister Bronto geldt dat hij zich liever door professionals had laten omringen, om te voorkomen dat de Ware Tijd en Radio 10 hem op de korrel namen. Het incident met Maroef Amatstam had helemaal niet gehoeven wanneer de bewindsman de artiest zijn ding had laten doen en hij daarna had verduidelijkt, wat de oorzaak is dat het leven momenteel zwaar is. Maar zoals het eraan toe is gegaan, geeft aan dat er geen hoop hoeft te zijn dat er verandering zal optreden. Immers, dezelfde Bronto is meermaals in de fout gegaan op podia: recentelijk was dat wederom het geval op Mariënburg. Suriname wordt geleid door machtsdronken politici, die het licht in de tunnel zien, terwijl zij het volk verder de duisternis in sturen.
Dit maakt de financieel-economische situatie waarin het land verkeert niet makkelijker. Ook onze democratie is met het nietig verklaren van de Kiesregeling in een crisis terechtgekomen. Daarenboven heeft het Constitutioneel Hof met het verwerpen van de Amnestiewet van 1989 ook een veiligheidscrisis gecreëerd. Een extra reden voor de president om alert te zijn wat hij wel of niet drinkt, want al de groeperingen die vervolgd kunnen worden, zijn onrustig. Het risico bestaat dat ze in verzet kunnen komen. De vicepresident heeft reeds kenbaar gemaakt, dat indien het voor hem nodig zal zijn, hij zijn handschoenen weer aan zal doen. Dit lijkt een serieuze boodschap voor geheel Suriname. Mijn wens op de dertiende van augustus is dat het goed komt met Suriname en dat het land in handen komt van oprechte en gedreven leiders die oog hebben voor het drastisch bevorderen van de algemene ontwikkeling.
