Elizabeth Samson en Cynthia Mc Leod onlosmakelijk met elkaar verbonden

Al vanaf de openingsscene word je meegesleurd in hoe Mc Leod passie heeft voor onze geschiedenis. Uiteindelijk zegt zij zelf ook dat een vlok dat geen toegang heeft tot haar eigen geschiedenis heeft, een zelfbeeld zal hebben dat gebaseerd is op mythes en stereotypes. “Toen in de jaren 80 hadden we geen toegang tot onze eigen geschiedenis, tot het Nationaal Archief Suriname werd opgericht en wij een deel van onze geschiedenis weer in handen hadden”, legt Mc Leod uit tijdens de premier van haar film.

Voor Roethof was het een labor of love van vier jaren lang waar ze Mc Leod achtervolgde met een camera en soms hele ‘lastige’ vragen stelde aan de historica. “Dat was wel een uitdaging, maar je went er wel aan, want zij weet zoveel te vertellen”, zegt Roethof. Voor haar was belangrijk om het verhaal van de bekende romanschrijfster vast te leggen, behalve dat zij een bron is aan informatie, is Mc Leod ook bekend als master verteller van de verhalen. In haar film komt duidelijk tot uiting hoe Mc Leod eigenlijk is gerold in de schrijverswereld en wat haar drijfsfeer is geweest. “Geschiedenis zodanig interessant maken dat je het wilt lezen” was Mc Leod haar uitleg. Maar om een goed verhaal te vertellen, gebaseerd op historische feitelijkheden, dook zij vaak de geschiedenis van Suriname in.

Voor het boek van Elizabeth Samson bijvoorbeeld, waar zij 12 jaren lang aan heeft gewerkt, is ze op onderzoek gegaan om beter te begrijpen hoe de mensen van toen leefden en hoe de zwarten in de samenleving toen geleefd hadden. “Al helemaal als je als vrije zwarte vrouw was geboren en ook nog rijk was”, merkte Mc Leod op. Mc Leod raakte geobsedeerd met het verhaal van Samson dat zij op puur geluk tijdens haar historische wandeling een welwillende donor had gevonden om het huis van Elizabeth op te kopen. Mc Leod en haar team gingen meteen aan de slag om fondsen te werven, want het moest en zou een museum worden. Ook dat hebben Roethof en haar team goed in beeld gebracht, want het was niet altijd even makkelijk.

Behalve de geschiedenis induiken, sprak Mc Leod ook nog met toen Premier Mark Rutte en president Chandrikapersad Santokhi over de excuses die Nederland eerder dit jaar had aangeboden voor het slavenverleden dat zij deelt met Suriname. “Dat was wel knap dat we dat hebben kunnen bolwerken. Je voelde die tensie in het gesprek met Rutte, die toen nog niet helemaal wilde prijsgeven als er überhaupt excuses zou moeten worden aangeboden.” Roethof haar film was in september voor het eerst in première gegaan in Nederland, en is nu te zien in de bioscoop in Suriname. “Want hoe kan een film over Suriname niet worden getoond in Suriname”, is haar opmerking.