Hij is van alle markten thuis. Dat is één van bekende gezegden die ik meekreeg op de lagere school en die nu een cruciale rol speelt in het leven van vele Surinamers. Mijn landgenoten staan voor enorme uitdagingen om te overleven in deze zeer moeilijke tijd. De eindjes aan elkaar knopen wordt voor steeds meer Surinamers een haast onmogelijke opgave.
Dit vanwege het gegeven dat in plaats van astronauten, de economie van het land naar de maan gaat. Voor sommigen is Suriname verlaten de meest voor de hand liggende optie, daarbij al alles wat was opgebouwd wegdoen voor een appel en een ei. Dit alles in de hoop op een beter leven in het buitenland.
De massa die hiertoe niet in staat is, zal moeten bidden om niet om te komen in de om zich heen grijpende armoede en criminaliteit. Velen zijn afhankelijk van sociale giften van bedrijven of individuen die zich aangetrokken voelen tot hen die aan hun lot worden overgelaten. Echter, het zal voor hen nog zwaarder worden als die sociale kraan op den duur wordt dichtgedraaid.
Zolang de sociale kraan openblijft, heb je ook de mensen die er munt uit proberen te slaan. Afgelopen week was dit het gesprek van de dag toen een donateur op Facebook kenbaar maakte zich beetgenomen te voelen door een uitvoerder van sociale projecten in Suriname.
APL MODELS kwam er namelijk achter dat middelen die beschikbaar waren gesteld voor de zoektocht naar een vermiste Surinaamse jongen in het grensgebied met Frans-Guyana, achterover waren gedrukt. Uit 7000 euro zou de besteding van bijkans 5000 euro niet te verklaren zijn.
Volgens de coördinator van het project zouden de transportkosten naar de locatie ongeveer 7000 euro bedragen. Echter, navraag bij de vliegmaatschappij die belast was met het transport van hulpverleners naar het gebied, bracht aan het licht dat de kosten ongeveer 2000 euro bedroegen.
Duidelijk is dat er in deze kwestie iets goed is misgegaan. Een duidelijke verklaring van de betrokken persoon is tot nu toen nog uitgebleven. De vraag luidt vooral hoe het komt dat de operationele kosten haast tweemaal de projectkosten bedroegen.
De achterovergedrukte gelden zijn intussen rechtstreeks van de privérekening van de trekker van het project teruggeboekt naar de donateur. Een ding dat mijn verstand te boven gaat, is dat donateurs – soms eigenaren van bedrijven in het buitenland – zich zover laten krijgen om financiën over te maken naar privérekeningen van trekkers van sociale projecten in Suriname.
Iets waarvoor zelfs Surinaamse bedrijven niet te vinden zijn. Zij gaan tenminste eerst na met wat voor type organisatie zij te maken hebben, hoelang deze bestaat, of er een stichtingsbestuur is en of er een goed financieel beheer wordt gevoerd. In Suriname voeren initiatiefnemers sociale projecten uit dankzij middelen van donateurs, om vervolgens zichzelf de hemel in te prijzen alsof het geld uit hun eigen zak komt. Nog erger zijn zij die zichzelf op de borst kloppen én de middelen achterover drukken.
Het wekt bij mij wel behoorlijk veel argwaan op wanneer een organisatie zit te popelen om in te spelen op de behoefte van hulpeloze burgers. Het valt op dat men zich dan op allerlei terreinen begeeft om zogenaamd te helpen, zelfs daar waar men niets te zoeken heeft of onbekend mee is.
Het is raadzaam dat zulke organisaties zich gaan specialiseren op een bepaald gebied. Wanneer je te veel hooi op je vork neemt of pretendeert van alle markten thuis te zijn, zal het op den duur onoverzichtelijk worden. Bied jouw hulp aan, maar wees ervan bewust dat jij niet overal en ook niet met alles gaat kunnen helpen.
Wat als een paal boven water staat, is dat Surinamers meer dan ooit steun nodig hebben om te kunnen overleven. “A libi kon tranga now”, maar dat zal nooit rechtvaardigen dat men met donatiemiddelen een luxueus leventje gaat leiden. Je zal jezelf daarmee in de vingers snijden.
