Het bezoek van Rutte aan Suriname werd door Santokhi gebracht als een hoogtepunt van zijn presidentschap. Het bezoek werd in Suriname verkocht net als hoe een kleine jongen van vier jaar de intocht van Sinterklaas ziet, een Goed Heilige Man – een sprookje – die veel cadeautjes meebrengt en waarmee die jongen zijn buurvriendjes de ogen kan uitsteken.
Rutte daarentegen vindt dat hij in het kader van wederkerigheid gewoon een tegenbezoek moet brengen aan Suriname, een verplicht nummer. In het kader van no-nonsens en efficiëntie doet Rutte Suriname maar voor 24 uur aan. Immers, er moet deze week nog gewerkt worden en woensdag was hij fris en fruitig weer aan de slag. Dit in tegenstelling tot Santokhi die kennelijk wel in Sinterklaas gelooft en vorig jaar een hele week net als de Sint in Nederland verbleef.
Nu is heel Suriname in rep en roer, want de zak van Rutte bleek leeg en geheel in de stijl van Rutte verkocht hij vriendelijkheid zonder inhoud, zonder de begeerde euro’s. De verwachting in Suriname is niet omdat Nederland ooit veel had beloofd, maar doordat Santokhi en zijn futu boi voor de verkiezingen en nog steeds het volk voorhouden dat Piet Hein nog steeds met de zilveren vloot in de monding van de Surinamerivier staat.
Santokhi heeft behoefte aan een “goed-nieuws-show”, veel foto’s, veel handen schudden en laten zien dat hij dikke vrienden is met Nederland om daarmee de indruk te wekken dat zijn vrienden alle brokken van hem gaan repareren. Immers, daar zijn vrienden toch voor denkt hij.
Rutte daarentegen maakt vrienden per gelegenheid. Zijn invulling van vriendschap is gedifferentieerd. In privésfeer en met zijn partijintimi zal die invulling anders zijn maar in de politiek is zijn vriendschap net zo diep en breed als het maar hem geen euro kost. Dan kun je alles van hem krijgen, lach, schouderkloppen en brassa maar geen euro’s. En daarom dacht Rutte dat hij Santokhi een aai over zijn bol moest geven, even lekker amicaal doen met “he Chan, ja Chan, Chan en ik” om vervolgens straks de hand op de knip te houden. Chan blij, Rutte blij, volk boos, Suriname verward.
Santokhi koketteert te vaak met zijn contacten met het buitenland. Die contacten hebben Suriname nog niks opgeleverd, die hebben Santokhi wel mooie foto’s voor zijn plakboek opgeleverd, het plakboek dat hij straks met weemoed gaat bekijken als hij president af is en om dan tot de ontdekking te komen dat niemand hem nog kent.
Santokhi en zijn futu boi maken het volk gek met de geweldige vooruitgang in de buitenlandse contacten en de vrijheid waarmee het staatshoofd nu kan rondreizen. Die contacten zijn voor Suriname tot nu toe van nul en van generlei waarde. Ter illustratie een paar voorbeelden als casus:
1. Overschot aan euro’s en noodzaak voor girale USD’s
Santokhi’s vriend Mark had dinsdagavond op de terugreis een paar dozen met euro’s kunnen meenemen om die de volgende dag in USD’s giraal over te maken? Toch? Is niet gebeurd. Als je die twee in de afgelopen dagen zag en hoorde dan zou je denken dat ze tijdens een biertje dat effe gingen fiksen, “ach kleine moeite Chan, er is nog ruimte in de belly van het vliegtuig, doe maar een paar dozen koosjere euro’s “ zou Mark kunnen zeggen. Nee zo werkt het natuurlijk niet hoor ik velen zeggen. In theorie inderdaad niet zo, maar zo veel complexer hoeft het ook niet te zijn als je zulke dikke mati bent toch?
Okay Mark wilde het niet meenemen vanwege wat overgewicht na al die nasi en bami in hun buik, maar waarom nam Santokhi dan die euro’s niet zelf mee naar de USA? Hij kon daar gelijk aan de Vice President vragen voor de conversie en het overmaken of aan een paar andere Caricom-mati. Nee zo werkt het ook niet. “Maar dan wat hebben wij aan al die praatjes over vriendschap hier, vriendschap daar”, hoor je de gedesillusioneerde Surinamers denken. Zijn het weer fata morgana’s van Santokhi, net als zijn honderden miljoenen euro’s diasporakapitaal?
2. Molensteen Oppenheimer-lening
Nederland, die grote vriend van Santokhi, had ook kunnen helpen met de grote leningen door bijvoorbeeld op de kapitaalmarkt tegen heel lage rente in 2020 geld voor Suriname te lenen waardoor de grote leningen zoals Oppenheimer terugbetaald konden worden en de koers onder controle gehouden kon worden. De gang naar het IMF zou dan niet eens nodig zijn. Is niet gebeurd. De grote vriend is vriend maar tot aan de voordeur. Het zou de vriend in theorie niets kosten, want Suriname betaalt de aflossing en rente, het enige wat de vriend NL had kunnen doen is vertrouwen hebben in vriend Santokhi. Dat was de ijstest van de vriendshap. In het Engels zeggen ze “the proof of the pudding is in the eating”, de vriendschap blijkt dus oppervlakkig. De band Doe maar zong heel mooi “vriendschap is een illusie, een pakketje schroot met een dun laagje vernis”. Maar de warme vriendschapsbeelden van Santokhi hebben andere temperaturen aan de Noordzee, kalm, zakelijk en verstandig.
3. Al twee jaar warme betrekkingen met Nederland
Al twee jaar en zelfs daarvoor wordt hoog opgegeven van de warme relatie met Nederland. Materieel heeft die vriend aan de Noordzee niets kunnen betekenen in de grote issues van Suriname. En natuurlijk ligt het niet aan Nederland. Immers, dat heeft niks aan niemand beloofd. Santokhi en zijn NL-diaspora kunnen niet leveren wat zij het Surinaams volk hadden voorgehouden. Wat heeft het volk dan aan de warmere contacten met NL? Wat is er materieel in het leven van de Surinamer verbeterd? De Surinamer is in afgelopen twee jaar juist armer geworden, materieel en een paar illusies armer. “Maar dan wat hebben wij aan al die praatjes over vriendschap met Mark, met Willem Alexander en met Henk van der Zwan”, hoor je de gedesillusioneerde Surinamers denken
Saillant detail maar wel heel relevant en illustratief is dat Santokhi te opzichtig Rutte steeds met zijn voornaam aansprak, dit terwijl het in Suriname zeer ongebruikelijk is. Zie hoe hij met en over bijvoorbeeld zijn vicepresident en ministers praat. Trouwens ook ongebruikelijk bij Rutte in Nederland, zie ook hoe Rutte bij persconferenties over zijn ministers praat, altijd met de heer of minister De Jonge bijvoorbeeld. Ook praat Rutte niet zo met geen enkele buitenlandse relatie in het openbaar.
Dus hiermee zie je dat het een grote show was en de grote drang om het volk te laten zien hoe innig de relatie zou zijn maar niet heus. Dit onderstreept de vragen over de waarde van mati zijn en het maakt de kermis die zij opvoerden nog belachelijk ook.
Dus het hoog opgeven van de goede contacten met de vele landen is een illusie die aan het volk verkocht wordt. Een droom waar men straks van gaat ontwaken maar dan heeft de dromenmachine en spinning centrale van Santokhi al een batterij nieuwe excuses verzonnen en de schuld bij anderen gelegd. Dat is wel een asset van hem en zijn machine, daar zijn ze goed in. Dat moet ze wel nagegeven worden.
Hikmat Mahawat Khan
