Suriname staat volgens de auteur op een historisch kruispunt. Hoewel het land formeel een democratische rechtsstaat is en er elke vijf jaar verkiezingen worden gehouden, groeit onder burgers het gevoel dat de democratie in de praktijk onvoldoende functioneert.
Volgens de schrijver is het huidige staatsbestel, dat is verankerd in de Grondwet van 1987, niet langer voldoende toegerust om nationale ontwikkeling, volkssoevereiniteit en goed bestuur te waarborgen. In plaats daarvan zou het systeem volgens hem ruimte bieden aan machtsconcentratie, cliëntelisme en institutionele verlamming.
Een van de centrale kritiekpunten in het stuk is de uitholling van de trias politica, de scheiding der machten. De Nationale Assemblée, die grondwettelijk is bedoeld als volksvertegenwoordiging en controleur van de regering, zou in de praktijk te vaak functioneren als verlengstuk van de regeringscoalitie. Volgens de auteur wordt de controlerende taak van het parlement daardoor onvoldoende ingevuld.
Hij stelt dat fractiediscipline en politieke druk ertoe kunnen leiden dat coalitieleden besluiten van de uitvoerende macht steunen zonder voldoende kritische toetsing. Wetten en begrotingen zouden daardoor niet altijd primair worden beoordeeld op hun maatschappelijk nut, maar op politieke haalbaarheid en coalitiebelangen. Een parlement dat onvoldoende afstand houdt tot de regering, verliest volgens de auteur aan gezag en geloofwaardigheid.
Ook het systeem van districtscommissarissen wordt kritisch besproken. Hoewel districtscommissarissen vaak worden gezien als lokale bestuurders, wijst de auteur erop dat zij niet rechtstreeks door de lokale bevolking worden gekozen, maar worden benoemd door het staatshoofd. Daardoor ligt hun bestuurlijke verantwoordelijkheid volgens hem eerder bij de centrale overheid dan bij de burgers in de districten.
Volgens de schrijver beperkt dit de ontwikkeling van lokale democratie. Gekozen ressort- en districtsraden zouden onvoldoende ruimte krijgen om daadwerkelijk invloed uit te oefenen op bestuur en beleid. De districten blijven daardoor bestuurlijk en financieel sterk afhankelijk van Paramaribo.
Het gevolg is volgens de auteur een groeiend wantrouwen tussen burger en overheid. Veel burgers zouden zich slechts eens in de vijf jaar gehoord voelen, namelijk tijdens verkiezingen, waarna zij weinig directe invloed ervaren op besluitvorming en bestuur.
De auteur concludeert dat het huidige staatsbestel niet met kleine aanpassingen kan worden hersteld. Volgens hem is een fundamentele constitutionele hervorming nodig om vertrouwen te herstellen, transparantie te vergroten en verantwoord bestuur te versterken.
Auteur: Denny Soemodikromo
Contact: denny.soemodikromo@gmail.com
Disclaimer:
Key News en The Key Network respecteren de vrijheid van meningsuiting zoals vastgelegd in de Grondwet van de Republiek Suriname. Ingezonden artikelen mogen echter niet worden gebruikt om personen te belasteren, ongefundeerde beschuldigingen te uiten, of de reputatie van individuen of Key News te schaden. Artikelen die dergelijke inhoud bevatten, worden geweigerd. Key News kan op geen enkele wijze juridisch aansprakelijk worden gesteld voor de inhoud van ingezonden artikelen. De volledige verantwoordelijkheid voor de inhoud van een ingezonden artikel ligt bij de auteur, en de inhoud weerspiegelt niet noodzakelijkerwijs de mening van Key News.
