Het tragische verlies van negen mensenlevens aan het einde van het jaar heeft ons allen diep geraakt. Niets kan dit verdriet ongedaan maken, en mijn gedachten gaan in de eerste plaats uit naar de families en dierbaren die rouwen.
De overheid heeft een nationale rouwdag uitgeroepen op 2 januari. Deze datum zorgt voor een spanningsveld als ik mag afgaan op de reacties op social media:
“Eerst feesten, dan rouwen?” “Mosterd na de maaltijd!”
Mag ik er dit over zeggen?
Ons land heeft een jarenlange owruyari-traditie die voor veel mensen niet alleen emotioneel maar ook economisch van belang is. Veel grote activiteiten zijn maandenlang in de planning. Maar ook kleine ondernemers, standhouders, artiesten, mensen in de horeca en anderen hebben deze dagen echt nodig om rond te komen en om iets extra’s te kunnen doen. Alles plotseling cancelen zou voor velen ernstige – ook contractuele – gevolgen kunnen hebben.
De vraag is nu: hoe erkennen we het verdriet zonder de realiteit te negeren?
De datum van 2 januari vind ik zelf een goede, weloverwogen beslissing. De nationale rouwdag kan worden gezien, niet als “uitgestelde rouw” of “mosterd na de maaltijd”, maar als een gezamenlijk moment van bezinning, van stilstaan en terugblikken op de tragische gebeurtenis. Een dag waarop de natie het gewicht van wat is gebeurd, erkent. Waarop ook instanties zich bezinnen op hun functioneren en zich voornemen het ánders, het béter te doen in het vervolg.
Rouw sluit vreugde niet uit, en vreugde wist verdriet niet uit. Beide kunnen naast elkaar bestaan, hoe ongemakkelijk dat soms ook voelt.
Belangrijk is, is dat we ons gedragen
– met respect
– met empathie
– met het besef dat de feestvreugde voor sommigen samenvalt met ondraaglijk verlies voor anderen.
Niets – geen regeringssteun, geen nationale rouwdag – kan de tragedie uitwissen. Maar we kunnen wél ruimte maken voor compassie, evenwicht en verbondenheid – zeker in momenten waarin emoties hoog oplopen, veel zaken nog onduidelijk zijn en meningen verschillen.
Laten we de slachtoffers herdenken, de ouders en de families kracht en steun toewensen, voor ze bidden en ze licht sturen. We kunnen steun bieden aan degenen die lijden, en tegelijk oog hebben voor de realiteit van onze traditionele jaarwisseling.
Ik zou ervoor willen pleiten dat alle feestelijkheden voorafgegaan worden door 1 minuut stilte. Dat zou een mooi signaal zijn zónder drastische gevolgen voor de geplande activiteit.
Sterkte aan allen. Mijn wens is dat we meer naar elkaar zullen omkijken in 2026 en dat we mentaal welzijn serieus zullen nemen.
Elke burger telt, iedereen is nodig bika wi mu seti kondre bun.
Claudett de Bruin.
Vrouw, moeder, oma, burger van dit mooie Suriname.
