Naar zeggen van voorzitter van de stichting Pro-humaniteit, Henk Doelwijt, is kunnen lezen en schrijven een mensenrecht en een instrument voor persoonlijke groei, eerlijkere maatschappelijke verhoudingen.
Hij benadrukt dat het een essentieel ingrediënt is voor het uitbannen van armoede. “Geletterdheid is de beste remedie voor de kwalen van suriname. Jongeren verlaten de school zonder een adequaat niveau van geletterdheid voor productieve en actieve participatie in de samenleving eigen te zijn. Dit heeft verwoestende gevolgen voor zowel individuen als de samenleving”, aldus Doelwijt.
De stichting heeft gisteren het startsein gegeven voor haar landelijke leescampagne ‘Geletterdheid’. Dit heeft plaatsgevonden in het Openlucht Museum Fort Nieuw-Amsterdam, simultaan met andere samenwerkende organisaties. Met geletterdheid legt de stichting de nadruk op het onderwijzen van mensen, in het bijzonder kinderen. In het kader hiervan zal de stichting educatief materiaal dat verwerkt is in boeken, audio en audiovisuele vorm, aan 36 scholen in Commewijne schenken. Al vanaf 2007 is de stichting samen met betrokken partijen bezig te strijden tegen ongeletterdheid.
Geletterdheid verbeteren
Momenteel is ze bezig een website te creëren voor jongeren, ouders en verzorgers die hun leesvaardigheid willen verbeteren. Oud-docent Margo Kramp, die co-founder is van de stichting, zegt dat ze al vanaf haar negende bezig is met het omzetten van analfabeten tot alfabeten. Volgens Kramp heeft de start van de campagne in november plaatsgevonden, omdat het onze onafhankelijkheidsmaand is.
Ze geeft aan dat dit project dat jaren geleden al in Commewijne heeft plaatsgevonden, succesvol was en heel wat bezoekers had opgeleverd. Door hun inzet heeft het district het gepresteerd om enkele jaren de meeste en best geslaagden van de basisschool op te leveren. “Door gebrek aan financiële middelen moesten we enkele jaren overslaan, maar desondanks heeft Commewijne zich elk jaar weer in de top drie weten te plaatsen.
De tweede reden waarom wij hier hebben gekozen voor de inauguratie, is de gotong royong. De samenwerking in het district is duidelijk te merken. Voordat ik een beroep had gedaan op de minister van Openbare Werken om ons te helpen met het schoonmaken van het museum, waren lokale bewoners al bezig de plaats toegankelijk te maken”, zegt ze.
It takes a village to raise a child
De opvoeding van een kind is niet alleen de taak van de ouders, verzorgers of de school, maar de gehele gemeenschap. Naar zeggen van een vertegenwoordiger van stichting Zorg en Nobel, Omar Terborg, moet de vrijheid van het kind benevens de veiligheid gegarandeerd zijn. “We moeten onze kinderen zoveel als mogelijk beschermen, maar wij moeten ook rekening houden met de persoonlijke ruimte die zij nodig hebben.
Invloed op onze kinderen.
Elk kind heeft vrijheid tot een bepaalde grens nodig. En wij als gemeenschap moeten daar voor ze zijn. Het is dan weer niet de bedoeling dat wij ze aan hun lot overlaten, totdat ze zich tot carriére criminelen vormen. Als wij willen dat onze kinderen hun best doen op school, moeten wij niet alleen kijken naar die directe omstandigheden. Maar ook de omliggende omstandigheden, die indirect wel invloed hebben op dat kind. Wij leven bijvoorbeeld nu in een tijd van een Covid-pandemie. Dit heeft zowel direct als indirect invloed op onze kinderen.
Dat ze beperkt worden om uit te gaan en/of in groepsverband activiteiten te ontplooien is alom bekend. Maar wij staan er niet bij stil hoe een kind zich voelt wanneer het ons als ouders van het werk ziet komen en ons een ‘brasa’ wil geven. Maar dat kan niet wegens de besmettelijkheid van het virus. Dat kind mist daar een deel van onze warmte. Bovenal bekijken kinderen zaken anders dan wij volwassenen.
Kinderen zijn ook mensen en ze denken ook mee. Met de snelle technologische ontwikkeling denken ze nog sneller. Dat maakt het moeilijker voor ons. Dus het is de taak om zo gauw als mogelijk de waarden en normen over te dragen aan deze generatie, zodat ze tenminste iets heeft om mee te leven”, zegt Terborg.
Taboe van kanker in Suriname
Astrid van Eer heeft namens stichting Kanker Diagnostiek en Preventie in Suriname, haar boek “De t van takru siki, de k van kanker” gedoneerd aan de campagne. Ze beschrijft in het boek het taboe van kanker in Suriname en hoe dat is te overbruggen.” Mensen durven niet eens de naam van de ziekte te noemen.
Ik bezoek vaak andere kankerstichtingen en praat tot de mensen. Maar wat mij tot nu toe is opgevallen is dat wanneer ik vertrek en nog een babbeltje met de mensen die me bij de poort zetten en wanneer ik ze vraag hoe hun kinderen het ervaren, krijg ik in van negen van de tien gevallen te horen dat hun kinderen niet weten dat ze ziek zijn.
Ik vind dat een kwalijke zaak, want als je het aan de kinderen zegt dan weten ze dat ze je moeten helpen. Daarnaast kunnen ze zich beter voorbereiden om deze ziekte te voorkomen of te herkennen in een vroeg stadium. Want hoe eerder die ontdekt wordt, hoe makkelijker die te behandelen is”, benadrukt Van Eer.
