Na het tweede algemeen seizoen SML: Kwaliteitsverbetering hard nodig: Robinhood-Leo Victor de gouden standaard

Maar als er eén ding weer duidelijk is geworden, is het wel dat het voetbal zelf kwalitatief sterk verbeterd moet worden. Robinhood en Leo Victor bepaalden onlangs (onbedoeld?) wel wat de standaard kan en behoort te zijn.

Voor de mensen van de SML moet het wel een doorn in het oog zijn geweest, de afgelopen maanden: weinig publiek op de tribunes, bij de wedstrijden in het Franklin Essed Stadion. Dat de ontmoetingen weinig publiek trekken, is vaker onderwerp geweest in de media. Echter, zonder dat daar verandering kwam.

Op sociale media en op bepaalde momenten tijdens interviews en persconferenties, is vaker het verband gelegd tussen het tegenvallende stadionbezoek en de entertainmentwaarde van het spel dat teams in SML-wedstrijden laten zien.

Concreet was de klacht dat het spel in de meeste wedstrijden niet aantrekkelijk is genoeg om voetballiefhebbers en fans te verleiden uit huis te gaan, naar het stadion te komen en toegangskaarten en consumptie te kopen. Hoewel dat niet in dezelfde mate geldt voor alle tien clubs in de SML-competitie, is het moeilijk om dit argument tegen te spreken of te ontkennen.

Kwaliteit van de handelingen
Allereerst, in de gemiddelde SML-ontmoeting, regent het heel vaak verkeerde passes. Als het nu gaat om kort of lang, in sommige ontmoetingen kun je zelfs voor elke vier, vijf goede passes, eén slechte tellen. Een uitermate beroerde gemiddelde

Passen kan, voetbaltechnisch bekeken, niet los gezien worden van aannemen: de voetbalhandeling, die logisch volgt op een pass. Niet vreemd ook dat het met aannemen, vaak net zo slecht gesteld is als met de kwaliteit van passes. Het is soms schrikbarend om te zien hoeveel spelers – ook spelers, die algemeen gerekend worden tot de betere voetballers in de SML – moeite hebben met het consequent goed aannemen.

Met deze veel voorkomende tekortkomingen – het te vaak produceren van verkeerde passes en aannames – is het bijna onmogelijk om kwalitatief goed, vloeiend, creatief en aantrekkelijk spel te creëren. Wedstrijden waren de afgelopen maanden vaak een aaneenschakeling van situaties en momenten, die wedstrijden tot een bron van ergernis maakten, voor echte kenners van het spelletje.

Met beroerd ogend voetbal stuit je ook snel op een wetmatigheid, waar geen enkele profclub of competitie omheen kan: fans komen naar het stadion om te genieten van een mooi schouwspel, strijdlust, spanning, aantrekkelijke individuele acties en voetballers, die niet alledaagse dingen kunnen doen.
Er is geen weg eromheen en het is zo goed als onmogelijk een foefje of argument te bedenken, om het goed te praten: fans zullen wegblijven, als deze elementen ontbreken. Daarmee is direct ook het grootste minpunt van de SML blootgelegd.

Jeugd opleiden
Het probleem van de SML – het is een competitie voor senioren voetballers – ligt niet in het heden: het is het gevolg van de gemiddeld lage kwaliteitsstandaarden, van veel Suriname opleidingen voor jeugdvoetballers.
Op dat soort opleidingen worden jonge talenten op grote schaal “misvormd.” Jongens en meisjes, die op de training niet (meteen) gecorrigeerd worden, wanneer ze een voetbalhandeling verkeerd uitvoeren. Eger nog, veel kinderen zitten opgescheept met trainers, die of te lui zijn, of niet goed en overtuigend genoeg de juiste uitvoering van voetbalhandelingen kunnen voordoen.

Jonge kinderen leren het snelst en het best door na te apen. Dat is niet anders bij voetbal. Als trainers ongemotiveerd of op de verkeerde manier dingen voordoen (ervan uitgaande dat ze het überhaupt voordoen), zullen de voetballertjes het verkeerde overnemen en ook nog geloven dat ze het goed genoeg doen: want het komt van “de trainer”, “de autoriteit” waar ze in geloven en vertrouwen in leggen.
Veel voetballers in de huidige Surinaamse top hebben alle junioren-klassen doorlopen, tot aan seniorenniveau, veelal met een reeks gebreken en tekortkomingen, zonder dat ze ook maar eén trainer tegenkomen, die de fouten herkent en corrigeert.

Uiteindelijk belanden dit soort voetballers bij clubs uit de top van het Surinaamse voetbal, met als gevolg: het kwaliteitsniveau dat te zien is bij veel SML-wedstrijden. Lokale voetballers kunnen lang wegkomen met hun tekortkomingen, totdat ze bijvoorbeeld staan tegenover of tussen collega’s, uit andere landen, die wel op de correcte wijze zijn opgeleid. Op dat soort momenten zijn veel van onze lokale, bejubelde “sterren” lelijk door de mand gevallen.

Extra trainingsuren
In onze lokale top stikt het van voetballers, die bijvoorbeeld om hun snelheid en handigheid bejubeld en ook financieel beloond worden, maar die gemiddeld beroerd passen en nog beroerder aannemen. Het resultaat is uiteindelijk wat wij in de meeste SML-wedstrijden zagen de afgelopen maanden: onaantrekkelijk, rommelig voetbal, waar relatief weinig mensen voor naar het stadion willen komen.

Veel doelpunten ontstonden het afgelopen seizoen, mede door een opeenstapeling van fouten, rare handelingen en beslissingen, die op een gegeven moment uitmondden in een kans voor de aanvallende partij. Heel weinig is het voorgekomen dat er doelpunten werden geboren uit geduldig opgebouwde, goed uitgedachte en uitgevoerde aanvallen, waar correct uitgevoerde voetbalhandelingen aan ten grondslag lagen.

De SML zal, als het fans wil aantrekken, een manier of methode moeten bedenken om clubs ervan te overtuigen dat ze heel veel extra uren moeten besteden aan het fundamenteel en duurzaam opkrikken van het kwaliteitsniveau. Dat kan onmogelijk zonder het verbeteren van de voetbalhandelingen van de spelers. Het zal, hoe dan ook, moeten, want daar ligt de sleutel tot kwalitatief goed voetbal en het aantrekken van fans en uiteindelijk commerciële partners, die altijd de fans volgen.

En voor het extra trainen, op de juiste uitvoering van de voetbalhandelingen, zijn er eigenlijk geen extra investeringen nodig: het draait daarbij vooral om de wil en het zelfrespect van elke club en alle individuele spelers, om zichzelf op de best mogelijke manier te presenteren.

Gouden standaard
Er is wel hoop. Dat toonden Robinhood en Leo Victor op zaterdag 2 juni (2-1 voor Robinhood.) In termen van kwaliteit, was die ontmoeting (voor het grootste deel) mogelijk de beste van het reguliere SML-seizoen 2025.
Vrijwel alle doelpunten waren het uiteindelijk gevolg van goed uitgevoerde aanvallen en goed combinatiespel, zonder dat daarbij veel hulp (lees: fouten) nodig was van de verdedigende partij. Bij zowel Robinhood als Leo Victor was er duidelijk de wil om volwassen, goed ogend spel te presenteren.

Maar mogelijk de belangrijkste factor in die ontmoeting, was de gemiddelde kwaliteit van de voetbalhandelingen en de keuzes, die de spelers van beide partijen maakten. Bijna iedereen, die op het veld stond in die wedstrijd, besteedde aandacht aan de kwaliteit van de eigen voetbalhandelingen. Dat creëerde een samenhang, die cruciaal is voor kwalitatief goed voetbal.

Voorbeeld: de kwaliteit van een pass bepaalt in grote mate de manier waarop de medespeler, die de bal moet ontvangen, kan aannemen om het spel voort te zetten. Een onzuivere, te harde of te zachte pass eindigt meestal in balverlies c.q. balbezit voor de tegenpartij.

Robinhood en Leo Victor toonden vooral ook dat het mogelijk is om, al is het voor een deel, eventuele tekortkomingen en opgelopen misvormingen bij onze voetballers weg te werken. De SML zal het voortouw moeten nemen, als die de competitie levensvatbaar wil houden. Profvoetbal behoort te zijn sport-entertainment, waar liefhebbers en fans tijd en geld aan willen besteden. Zonder die inkomsten is profvoetbal min of meer ten dode opgeschreven.

De SML moet, voor zijn eigen voortbestaan, alles in zijn vermogen doen om publiek naar het stadion te lokken met wedstrijden die, op basis van kwaliteit, aantrekkelijk genoeg zijn, met daarin voldoende opwinding voor fans om een volgend bezoek serieus te overwegen. En om de volgende keer iemand mee te nemen.