President Jennifer Geerlings-Simons hield op 12 januari 2026 een persconferentie over haar werkbezoek aan het Hospital Internacional de Colombia (HIC) in Bucaramanga, Colombia. Vanuit de overheid werd benadrukt dat het om een werkbezoek ging, op uitnodiging van het ziekenhuis, met de focus op samenwerking in de gezondheidszorg.
Tijdens het persmoment gaf de president uitleg over haar reis en de besprekingen die zij daar voerde. Vanuit de media werd onder meer gevraagd wie met haar was meegereisd. Op die vraag noemde zij de minister en andere functionarissen die haar vergezelden, en voegde zij toe dat het om een beperkte delegatie ging.
De ontbrekende naam
Toch bleef één naam onvermeld: die van haar echtgenoot. Later werd duidelijk dat ook de heer Geerlings mee was gereisd. Op foto’s die van het bezoek circuleren, is bovendien te zien dat hij aanwezig was bij (delen van) de besprekingen.
Laat één ding helder zijn: het is niet ongebruikelijk dat een president haar partner meeneemt op een buitenlandse reis. Dat gebeurt wereldwijd en is op zichzelf niet problematisch. Waar het hier om draait, is transparantie — of beter gezegd: het risico op onnodige onduidelijkheid.
Juist deze president heeft herhaaldelijk benadrukt dat zij staat voor open en transparant bestuur. Zij heeft bovendien eerder expliciet aangegeven dat haar echtgenoot op geen enkele wijze bemoeienis zal hebben met het beleid. Die uitspraak is belangrijk, omdat zij elke schijn van belangenverstrengeling moet wegnemen. Maar transparantie vraagt meer dan intenties; het vraagt ook om volledige openheid in de praktijk.
En precies daar wringt het. Als tijdens een persconferentie de namen worden genoemd van personen die zijn meegereisd, maar één persoon — toevallig de echtgenoot van de president — niet, dan roept dat minstens vragen op. Niet omdat zijn aanwezigheid per definitie fout is, maar omdat onvolledige informatie ruimte laat voor speculatie.
Waarom dit gevoelig ligt
De samenleving herinnert zich hoe verontwaardiging ontstond toen de toenmalig president, Santokhi zijn echtgenote benoemde tot lid van een Raad van Commissarissen en daarbij volgens critici procedures en afspraken onvoldoende transparant werden gecommuniceerd. Het vertrouwen van burgers werd toen niet alleen beïnvloed door de beslissing zelf, maar ook door de manier waarop die tot stand kwam en werd uitgelegd.
Dat maakt elke nieuwe situatie waarin de partner van een president zichtbaar betrokken lijkt bij officiële momenten extra gevoelig. Wie transparantie belooft, wordt langs een strengere meetlat gelegd. Dan volstaat het niet om te zeggen: “Mijn partner heeft geen beleidsrol.” Dan moet ook duidelijk zijn in welke hoedanigheid die partner wél aanwezig is bij officiële besprekingen.
Welke hoedanigheid was het?
Wat was zijn rol precies tijdens het bezoek aan het ziekenhuis? Was hij daar uitsluitend als privé-persoon? Was hij mee als begeleider, als toehoorder, of simpelweg als echtgenoot? Die uitleg ontbrak, terwijl die juist ruis had kunnen voorkomen.
Dat roept vervolgvraagstukken op: waarom werd zijn aanwezigheid niet direct genoemd? Was men bang voor commentaar? Of werd het simpelweg onderschat hoe gevoelig zulke details kunnen liggen in een klimaat waarin vertrouwen kwetsbaar is?
Eén zin had volstaan
Transparant bestuur is niet alleen dat er niets verkeerd gebeurt; het is ook dat er geen onnodige twijfel ontstaat. In dit geval had één zin al veel kunnen oplossen:
“Mijn echtgenoot reist mee in privé-hoedanigheid en heeft geen enkele rol in de besprekingen.”
Meer was niet nodig geweest. Dan was er geen ruis ontstaan, geen ruimte voor interpretatie en geen discussie over wat vooraf helder had kunnen zijn.
Transparantie is ook communicatie
Transparantie gaat niet alleen over wetten, commissies en anticorruptiebeleid. Het gaat ook over voorbeeldgedrag, het serieus nemen van publieke perceptie en het besef dat vertrouwen snel beschadigd raakt. Juist daarom mag van een president verwacht worden dat zij niet alleen inhoudelijk, maar ook communicatief volledig open is.
Transparantie is niet: niets zeggen en hopen dat niemand het merkt.
Transparantie is: zeggen wat relevant is — ook als dat ongemakkelijk kan voelen.
En precies daar ligt nu de kern van de discussie.
