Er werd een poll gehouden op Facebook om te bepalen welk gerecht gekroond moest worden tot nationaal gerecht van Suriname. Een onschuldige vraag, zou je denken. Maar wie Suriname kent, wist: dit eindigt niet met een bord eten, maar met emotionele schade.
Suriname is een land met meer culturen dan verkeersdrempels. En dus ook meer smaken. Alleen al daarom was deze poll eigenlijk een sociaal experiment zonder ethische goedkeuring.
Ik kreeg een tag. “Kijk waarop de mensen stemmen. Kom, laten we allemaal op het juiste stemmen, want iedereen stemt verkeerd”.
Ik kreeg een tag. “Kijk waarop de mensen stemmen. Kom, laten we allemaal op het juiste stemmen, want iedereen stemt verkeerd”.
Dat was het moment waarop ik besloot mijn democratisch recht te misbruiken. Ik stemde expres op dat andere. Niet uit overtuiging. Niet uit liefde. Gewoon uit baldadigheid. So mi tan kba. Ik irriteer mensen, ik trigger ze, dan zeg ik niets meer. Dan lees de comments en giechel ik.
Klaar. Dacht ik. Mi Gadoooo!!!
Klaar. Dacht ik. Mi Gadoooo!!!
Een uur later veranderde mijn nieuwsfeed in een culinair oorlogsterrein. Smeercampagnes. Dramatische video’s met zielige achtergrondmuziek. Mensen die plotseling culinair historicus waren geworden. Anderen die beweerden dat hun gerecht al sinds de slaventijd het enige juiste was: Over smaak viel blijkbaar wél te twisten. En flink ook. Voor ik het wist kreeg het geheel een etnische bijsmaak. Heel subtiel hoor. Net genoeg om te denken: hé… dit lijkt verdacht veel op verkiezingstijd.
En toen viel het kwartje. Dit is verkiezingstijd, maar dan met lepels in plaats van stembiljetten.
Wie niet begrijpt waarom mensen elkaar politiek naar de keel vliegen in Suriname, hoeft alleen deze poll terug te kijken. Zelfde dynamiek. Andere saus.
Wie niet begrijpt waarom mensen elkaar politiek naar de keel vliegen in Suriname, hoeft alleen deze poll terug te kijken. Zelfde dynamiek. Andere saus.
Het ging al lang niet meer om eten. Het ging om winnen. Om gelijk krijgen. Om “wij” tegen “zij”. Alsof het winnend gerecht morgen in het staatsblad zou verschijnen. Daarom mijn bescheiden voorstel: Laat voortaan alleen toeristen stemmen. Mensen zonder emotionele investeringen. Mensen die alles proeven en gewoon zeggen: “dit was lekker”, zonder een culturele oorlog te verklaren.
En om af te ronden: Ja, jullie willen nu weten waarop ik heb gestemd.
Maar liever niet. Ik wil morgen ook gewoon nog rustig door mijn nieuwsfeed kunnen scrollen. Anyway, laat kijken als marron patu open is hoor!
Maar liever niet. Ik wil morgen ook gewoon nog rustig door mijn nieuwsfeed kunnen scrollen. Anyway, laat kijken als marron patu open is hoor!
Ryan Lewis
