Professor Max Huisden, voorzitter van Stichting Waterforum Suriname, pleit voor strengere bescherming van de kwaliteit van de Surinaamse zoetwaterbronnen. In gesprek met de Communicatie Dienst Suriname (CDS) in verband met Wereld Waterdag benadrukte hij dat Suriname weliswaar rijk is aan zoetwater, maar dat die rijkdom niet vanzelfsprekend behouden blijft.
Wereld Waterdag werd op zondag 22 maart 2026 herdacht onder het thema ‘Water en Gender’, waarbij wereldwijd aandacht werd gevraagd voor gelijke rechten, kansen en inclusieve toegang tot water en sanitair. Volgens Huisden beschikt Suriname nog steeds over belangrijke voorraden bron- en oppervlaktewater, mede doordat de aquifers door regelmatige regenval worden aangevuld.
Volgens de hoogleraar is het echter van groot belang dat die waterbronnen beschermd worden tegen vervuiling. Hij stelt dat naast bescherming ook goed watermanagement noodzakelijk is. Daarom pleit Waterforum Suriname voor integraal waterbeheer, waarbij alle betrokken actoren gezamenlijk invulling geven aan duurzaam waterbeleid.
Huisden wijst erop dat Suriname ook werk moet maken van duidelijke waterkwaliteitsstandaarden. Daarbij hoeft het land volgens hem niet vanaf nul te beginnen, maar kan het worden aangesloten bij bestaande internationale standaarden. Onderzoek en dataverzameling zijn volgens hem cruciaal om vast te stellen hoe het gesteld is met de kwaliteit van het water en welke normen gehandhaafd moeten worden.
Naast kwaliteitsnormen noemt hij wetgeving onmisbaar. Waterforum Suriname heeft volgens Huisden meegewerkt aan meerdere wetsontwerpen die betrekking hebben op waterbeheer. Die conceptwetten bevinden zich momenteel bij het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen en het ministerie van Justitie en Politie. De voorzitter hoopt dat deze voorstellen spoedig naar De Nationale Assemblée worden gestuurd voor behandeling. Zonder wettelijke basis is het volgens hem moeilijk om effectief beleid te voeren en toezicht te houden.
De grootste zorgen van Huisden gaan uit naar de bedreigingen voor het water, met name door illegale goudwinning. Daarbij worden volgens hem stoffen als kwik en cyanide gebruikt, die een ernstig risico vormen voor mens, dier en natuur. Hij waarschuwt dat vertroebeling en vergiftiging van waterlopen kunnen leiden tot zogenoemde dode rivieren, een probleem dat volgens hem in Suriname en de regio al zichtbaar is.
Als recent voorbeeld noemt hij de situatie in het Lawagebied, waar Stichting Mulokot in een rapport melding van heeft gemaakt. Volgens dat document is het water in dat gebied ernstig vervuild. Huisden stelt dat op meerdere plekken in Suriname water inmiddels ongeschikt is geworden voor menselijk gebruik en voor dieren.
Hij benadrukt verder dat de gevolgen van watervervuiling zich niet beperken tot het binnenland. Volgens hem bestaat bij delen van de bevolking de misvatting dat vervuiling lokaal blijft. Kwikdeeltjes kunnen echter via wind en regen over grotere afstanden worden verspreid en elders opnieuw in het milieu terechtkomen. Daar kunnen zij worden omgezet in organisch kwik, een nog giftigere vorm van de stof.
Volgens Huisden is die ontwikkeling bijzonder zorgwekkend, omdat organisch kwik het zenuwstelsel aantast en ook schadelijke effecten kan hebben op toekomstige generaties. Hij waarschuwt dat blootstelling onder meer kan leiden tot cognitieve problemen en ernstige gezondheidsrisico’s. Daarmee luidt de voorzitter van Waterforum Suriname opnieuw de noodklok over de bescherming van de Surinaamse zoetwaterbronnen.
