Het hooggerechtshof in de Rwandese hoofdstad Kigali heeft woensdag aangekondigd dat oppositieleidster Victoire Ingabire (55) definitief niet mag deelnemen aan de komende presidentsverkiezingen in het Centraal-Afrikaans land.
Ingabire, die zestien jaar lang in Nederland verbleef vanwege haar studie en vloeiend Nederlands spreekt, keerde in 2010 terug naar Rwanda om deel te nemen aan de presidentsverkiezingen van dat jaar. Bij haar aankomst werd ze echter gearresteerd en kreeg ze vijftien jaar gevangenisstraf opgelegd wegens vermeend “ontkennen van de Rwandese Genocide”, een ernstig strafbaar feit in Rwanda.
Ondanks dat Ingabire in 2018 onder toestemming van president Kagame vervroegd werd vrijgelaten, kreeg ze beperkingen opgelegd, waaronder het verbod om politieke functies te bekleden en buiten Rwanda te reizen, met name naar Nederland, waar haar echtgenoot nog steeds woont. De oppositieleidster heeft beroep aangetekend om deze beperkingen op te heffen, maar het is haar niet gelukt om gerehabiliteerd te worden.
Victoire Ingabire heeft diepe teleurstelling geuit over het besluit. “Dit is niet alleen een persoonlijke tegenslag. Het is ook een indicatie van de staat van Rwanda, die bekritiseerd wordt door mensenrechtenorganisaties en ontwikkelingspartners.” Volgens Ingabire bevestigt deze uitspraak haar zorgen over de onafhankelijkheid van het juridisch systeem in Rwanda. “Politieke vrijheid is beperkt en afwijkende meningen worden onderdrukt”, aldus Ingabire. Ze beschouwt de uitspraak als een gemiste kans voor de democratie in Rwanda. “Het belemmert niet alleen mijn betrokkenheid bij de Rwandese politiek, maar ook die van Rwandezen in het algemeen om politieke alternatieven te ontwikkelen.”
De presidentsverkiezingen vinden plaats op 15 juli, waarbij Paul Kagame, die sinds 2000 president is, voor de vierde keer meedingt naar het leiderschap van het land. Bij de verkiezingen van 2017 behaalde hij maar liefst 98,63 procent van de stemmen, een resultaat dat internationaal sterk werd betwist. Voor Ingabire heeft het besluit van het hooggerechtshof ook persoonlijke gevolgen. Ze blijft nog steeds onderworpen aan reisbeperkingen en moet toestemming vragen aan het ministerie van Justitie voor buitenlandse reizen. Eerdere verzoeken, waaronder één om haar zieke echtgenoot in Nederland te bezoeken, werden afgewezen. Ondanks deze uitdagingen blijft de vijftiger vastberaden om te blijven strijden voor democratie in haar land.
