Normaliter ben ik als eerste van de afdeling op de werkvloer. Aan mij dus de taak om het kantoor open te gooien, lichten aandoen, airco’s aanzetten en een beetje luchtverfrisser te spuiten in de ruimte. Zo was ik laatst weer degene die de deur van het kantoor opendeed en terwijl ik de sleutel in het contact stopte, liep een collega haar kantoortje binnen.
Alvorens zij dat deed, maakten wij oogcontact en met de bekende ‘goeiemorgen, werk prettig, he?’ begroette ik haar met de breedste smile die ik heb. Zij groette lachend terug, maar zei heel streng: “Mario, ik ga je slaan, boi!” Natuurlijk verwachtte ik dat niet en vroeg haar waaraan ik deze lichte bedreiging verdiende.
“Je houdt van discussiëren op Facebook, noh?! Boi, je hebt niets te doen!!!” “Ja, maar je weet dat ik niet tegen onrecht kan en als iets krom is, ga ik het absoluut niet rechtpraten”, gaf ik als antwoord. “Dat weet ik ja, maar je moet je tijd en energie niet verspillen aan idioten, want die gaan het nooit snappen. De discussie wordt dan oeverloos en krijgt vaak genoeg ook nog een andere wending!” counterde ze terug.
Ik was even stil en moest voor die weinige seconden die pittige woorden verwerken. Heel snel kwam ik tot de conclusie dat zij groot gelijk had, maar vertelde haar het pas later op de dag. Soms is het inderdaad goed om geen antwoord te geven aan mensen en op hun uitgezette valstrikken. Wijsheid leert dat spreken zilver is en dat zwijgen goud is.
Maar, moeten wij echt altijd zwijgen? Ook al worden wij genept, benadeeld, opgelicht of om de tuin geleid? Zo, las ik op de wall van een goeie kennisse hoe zij een snelle ‘sollicitatiegesprek’ van een supermarkthouder en een werkzoekende had opgevangen. De werkgever bood een bepaald salaris aan en gaf daarbij ook de werktijden aan. Ook voegde hij eraan toe dat de gegadigde geen hoger bedrag zou (kunnen) verdienen bij collega supermarkthouders.
Nou, het aangeboden loon was ver beneden het wettelijk vastgesteld minimum uurloon. Ik vraag mij in gemoede af of wij hier in dit land wel invulling geven aan al de prachtig verwoorde wetten die wij aannemen in het Hoogste College van Staat. Hoe is er geen naleving en controle op die wetten en wetsproducten? Ik moet dus concluderen dat ook in dit geval de Wet minimum uurloon op water is geschreven.
Ach, waarom verval ik in mistroostige en zielige teksten? Het beste is om getuige te zijn van hoe mijn lieve Surinamers genieten van hun welverdiende vakantie en hun zuurverdiende centen bossen aan lekker eten hier en daar, aan schuddebille evenementen kant en klaar. Het is hun gegund, want tegen deze tijd in 2021 zaten wij gevangen in dat onding genaamd Covid-19.
Ik ben erg benieuwd wat het straks op social media wordt. Nadat alle confetti neergedaald is, nadat alle feestvreugde voorbij is, nadat alle heerlijke gerechten hun plek hebben gevonden in de verschillende septic tanks zal ik de eerste klaagliederen horen, de boze gezichten zien en de moppercampagnes beleven.
Ik weet nu al dat ik in veel van die zaken getagged zal worden om mij ongewild mee te sleuren in holle, nietszeggende, waardeloze discussies, maar gelukkig zal ik terugdenken aan het wijze advies van mijn collega om de boel maar dood te zwijgen. “Choose your battles, my friend…choose your battles!”
Surinamers, geniet van de laatste restjes vakantiedagen.
