Afgelopen woensdag en donderdag bezocht majoor Manniesingh Shyam acht scholen in Marowijne-Zuidwest. Hij sprak met leerlingen over pesten, schelden en vechten, en over hoe ze omgaan met sociale media.
Ook districtscommissaris Clyde Hunswijk sprak de kinderen toe. Hij moedigde hen aan hun opleiding serieus te nemen en door te zetten.
Dat een majoor de tijd neemt om scholen te bezoeken en met kinderen te praten, verdient waardering. Want wat doe je als je vrienden je uitdagen om te vechten? Of als iemand in de groepsapp voor schut wordt gezet en iedereen meelacht? Daar moeten we met kinderen over praten. En luister dan ook naar hun antwoorden. Zij weten namelijk heel goed wat er op het schoolplein en in die groepsapps gebeurt.
Welk voorbeeld geven volwassenen?
Maar laten we eerst eens naar onszelf kijken. Hoe gaan wij als volwassenen met elkaar om?
Neem bijvoorbeeld De Nationale Assemblée (DNA). Hoe gaat men daar met elkaar om? De voorzitter vraagt om stilte en iemand blijft gewoon doorschreeuwen. Die vergaderingen worden live uitgezonden. Iedereen kan het zien, ook de kinderen aan wie we op school vertellen dat ze gezag moeten respecteren. Wat laten we hun op zo’n moment zien?
Natuurlijk moeten we onze kinderen leren om assertief te zijn. Je mag je eigen mening hebben. Je mag het grondig oneens zijn met iemand en dat ook duidelijk zeggen. Maar hóé zeg je het? Kun je iemand laten uitpraten? Kun je stevig reageren zonder die ander uit te schelden? DNA-leden hebben een voorbeeldfunctie, whether you like it or not. Juist in De Nationale Assemblée mogen we verwachten dat volwassenen laten zien hoe je met elkaar omgaat als je het oneens bent.
Ook sport en creativiteit horen bij onderwijs
Rekenen is belangrijk. Taal is belangrijk. Geschiedenis ook. Kinderen moeten kunnen lezen, rekenen en weten waar ze vandaan komen. En we mogen best afstappen van het geijkte idee van wat onderwijs inhoudt. Geef sport, dans, toneel, zang en muziek een vaste plek op school. Maak er tijd voor vrij en investeer in mensen die die lessen kunnen geven, in materialen en in ruimte om te trainen en te repeteren.
Sport verbindt. Op het veld leer je samenspelen met iemand met wie je buiten het veld misschien nooit zou praten. Je leert op tijd komen, je aan afspraken houden en omgaan met verlies. Dat is ook discipline.
Bij toneel moet je luisteren, want als jij alleen met je eigen tekst bezig bent, mis je wat de ander zegt. En een kind dat in de klas nauwelijks iets durft te zeggen, kan op een podium ontdekken dat het wél voor een groep durft te staan. Zo help je kinderen opgroeien tot volwaardige burgers die hun mening durven geven, verantwoordelijkheid nemen en met anderen kunnen samenwerken.
Meedoen mag niet afhangen van geld
In een land waar mensen zich zorgen maken over roofovervallen en waar gezinnen moeite hebben om rond te komen, moeten we juist investeren in jonge mensen. Een kind kan in de klas zitten en ondertussen denken aan wat er thuis vanavond te eten is. Heeft iemand gevraagd wat er aan de hand is? En kan datzelfde kind meedoen met voetbal of muziek als er thuis geen geld is voor contributie, schoenen of een instrument? Dáár moeten we ook aan denken als we zeggen dat ieder kind mee moet kunnen doen.
President Jennifer Simons heeft gezegd: “Leave no child behind.”
Voor 2026 was SRD 7,48 miljard begroot voor het ministerie van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur. Dat is bijna 10 procent van de totale begrote staatsuitgaven. Hoeveel daarvan is daadwerkelijk uitgegeven en wat hebben de kinderen ervan gemerkt? En hoeveel trekken we in 2027 uit voor extra begeleiding, voor sport en creatieve vakken en voor kinderen die thuis de middelen missen om mee te doen?
Zo’n uitspraak is een begin. Daarna moet er een concreet plan komen. Welke scholen beginnen wanneer? Hoeveel leerkrachten en begeleiders zijn er nodig? Hoeveel geld is daarvoor begroot, wie voert het uit en binnen welke termijn moeten de doelen zijn bereikt? Ouders en leerlingen moeten kunnen zien wat er is afgesproken en wat er in de praktijk van terechtkomt.
Nu is de tijd om dat te regelen.
Want die jeugd die we bij iedere gelegenheid onze toekomst noemen, zit vandaag al op school.
Tra Fas’ De
In Tra Fas’ De deelt auteur Gloria Bottse haar visie op maatschappelijke, politieke en bestuurlijke vraagstukken in Suriname. De rubriek biedt ruimte voor kritische duiding, reflectie en opinie, met als doel verdieping te brengen in onderwerpen die de samenleving raken.





















