Vier ontmoetingen.
Vier werelden.
Eén overheid.
Elke dag brengt nieuwe momenten met zich mee. Soms zijn ze licht en luchtig, soms rauw en confronterend. Op één en dezelfde dag kun je met collega’s langs de waterkant wandelen richting een soca-avond, om even later te staan bij een dakloze bejaarde man met stinkende, open wonden. Je wordt gebeld door leerkrachten van een lagere school die al elf jaar zonder stroom zitten. En je hoort het verhaal van een 35-jarige moeder van drie, bij wie schildklierkanker is vastgesteld, maar die de behandeling die ze nodig heeft niet in Suriname kan krijgen.
Vier momenten. Vier levens. Vier verschillende beleidsgebieden.
En precies dáár wringt het.
Neem entertainment, bijvoorbeeld. De vrijdagavond in Suriname: chillen met vrienden, muziek, alcohol, de Wilhelminastraat, de waterkant. Het hoort bij ons, het is cultuur, ontspanning, ontlading. Maar ook hier is beleid nodig. Geen vaag gedoogbeleid, geen wegkijken, maar duidelijke regels die zorgen voor veiligheid, orde en verantwoordelijkheid. Vrijheid zonder kader wordt chaos, en chaos raakt uiteindelijk iedereen.
Dan die dakloze man. Oud, ziek, vergeten. Zijn wonden zijn niet alleen lichamelijk; ze zijn een symptoom van een systeem dat hem heeft laten vallen. Dit valt onder het beleid voor kwetsbaren, onder het ministerie van Sociale Zaken. En daar sta je dan, met je goede wil, je morele besef, en de pijnlijke realisatie dat er geen structurele opvang is. Geen helder beleid. Geen duidelijk aanspreekpunt. Gelukkig zijn er mensen zoals Tania Baasaron, die altijd klaarstaan om te helpen met verzorging en opvang. Mensen die het gat dichten dat de overheid laat vallen. Misschien moeten we ons afvragen waarom zulke mensen geen sleutelposities bekleden. Iemand zoals zij zou niet misstaan als directeur Crisisopvang.
En dan de school in Sunny Point. Elf jaar zonder stroom. Elf jaar. Niet door gebrek aan geld alleen, maar door herhaaldelijke inbraken en vandalisme. Dit is onderwijsbeleid. Wat is er in die elf jaar gedaan? Welke structurele oplossing is gezocht? De leerkrachten hebben zelf meegedacht, zelf oplossingen geprobeerd, maar nu zijn ze moe. Gedemotiveerd. Boos. En terecht. Want onderwijs kan niet draaien op goodwill alleen.
Tot slot die jonge moeder. Drie kinderen. Kanker. Ze moet naar Colombia voor behandeling. De kosten: 2000 USD. Ze heeft niet stilgezeten. Ze betaalde zelf de borg van 375 USD aan het SZF. Ze schreef brieven naar haar politieke partij, naar Sociale Zaken, naar Volksgezondheid. Via de Armulov-regeling wordt de behandeling vergoed — en dat is geen kleine inspanning van de staat — maar haar ticket en handgeld moet ze zelf regelen. Waar moet je heen als je alles al hebt geprobeerd? Wie vangt dit op?
Dit zijn geen uitzonderingen. Dit zijn signalen.
Signaleren dat beleid te versnipperd is, te afhankelijk van individuen, te weinig gericht op continuïteit. We reageren, maar anticiperen niet. We helpen ad hoc, maar bouwen geen systemen.
Er moet nog veel gebeuren op beleidsniveau. We moeten stoppen met dweilen terwijl de kraan openstaat. Dat begint met de juiste mensen op de juiste plek zetten, met visie, daadkracht en menselijkheid. En vooral: met beleid dat blijft staan, ook als de politieke wind draait.
Want een samenleving wordt niet gemeten aan hoe gezellig haar vrijdagavond is, maar aan hoe ze omgaat met haar meest kwetsbaren — op maandagochtend, zonder camera’s, zonder applaus.
