De melkprijzen gaan binnenkort weer de lucht in. Er is geen andere keuze voor melkproducenten dan dat zij hun prijzen binnenkort aanpassen. Dit concludeert ondernemer Dilip Sardjoe in een gesprek met de redactie van Key News. Sardjoe zegt dat burgers geen andere optie zullen hebben dan de prijzen in de winkels in de gaten te houden, want de verhoging wordt een feit. De ondernemer, eigenaar van Rudisa Beverages, brengt Prolife melk op de markt. Momenteel kost een liter Prolife volle melk SRD 25.
Sardjoe erkent dat het bedrag dat nu betaald wordt voor melk tot stand is gebracht door een forse verhoging. Hij stelt dat er daaraan niets gedaan kon worden. De schijnwerpers zijn nu niet meer gelegd op lokale boeren. “Laten wij volgende week kijken wat de prijzen doen. Een ton melkpoeder kost nu boven USD 6000 en als je het vindt voor dit bedrag moet je blij zijn. Het was een maand geleden nog USD 4000. Wij moeten in Suriname eraan werken om meer koeien te hebben voor onze lokale productie dan heb je dit probleem niet”, verduidelijkt de handelaar. Sardjoe stelt dat de overheid de lokale melkboeren benadeelt door hun melk spotgoedkoop op te kopen.
Met melkpoeder
De Melkcentrale NV (MCP), die voornamelijk gebruikmaakt van koemelk bij haar productie, heeft haar prijzen per 3 januari ook aangepast. De prijzen van MCP liggen onder die van de andere producenten. Sardjoe geeft aan dat de prijs van de meeste lokale merken die op de schappen liggen, afhangt van de opkoopprijs van melkpoeder, aangezien vele producenten hiermee werken. Sardjoe is van mening dat meer geïnvesteerd moet worden in koeien, zodat de rauwe melkproductie landelijk opgevoerd wordt en daarmee de prijs niet onderhevig blijft aan buitenlandse importmelkpoeder.
Melkboer Yamil Leysner zegt dat er een verhoging moet komen voor koemelk. Hij stelt dat de verkoopprijs anno 2022 niet rendabel is. De prijzen zijn volgens de ondernemer jarenlang niet aangepast. “Een boer kan niet om vijf uur ‘s ochtends opstaan en werken om weer tegen vijf uur in de middag de stal te verlaten, terwijl het hem niet veel oplevert.” Leysner concludeert dat de melksector in Suriname zodanig achteruit is gegaan dat een aantal boeren hun koeien hebben verkocht uit wanhoop.
De melkboer stelt dat de MCP onder druk geplaatst wordt door de overheid en er bij mondjesmaat een kleine verhoging wordt doorgevoerd de afgelopen jaren. De situatie is naar zeggen van de boer heel erg ongunstig geweest, waardoor er ook minder interesse is om in deze sector te investeren. Uiteindelijk is volgens Leysner nu de tijd aangebroken dat er verandering komt in deze handelwijze. “Het is nu of nooit, want wij kunnen als boer niet zo doorgaan. Er moet een verhoging komen, zodat wij het kunnen redden.”
