Vrachtwagenchauffeur in SLM-drugszaak wast handen in onschuld

De man, in dienst van een postbedrijf, ontkent elke betrokkenheid bij de mislukte smokkelpoging. Zijn raadsvrouw, mr. Chandra Algoe, pleitte woensdag voor onschuld en vrijspraak. Het politieteam Bestrijding Internationale Drugs (BID) onderschepte op woensdag 6 maart 2024 een partij drugs in de machinekamer onder de cockpit van een SLM-vliegtuig dat op het punt stond te vertrekken naar Nederland. De cocaïne zat verstopt in zeventien dozen.

Het politieonderzoek leidde tot de arrestatie van meerdere verdachten, onder wie politiemensen, beladers, personeel van de SLM-beveiliging en Leo G. De officier van justitie eiste uiteindelijk voor ieder van de negen verdachten een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van acht jaar, plus een boete van SRD 50.000 per persoon. Bij niet-betaling volgt een vervangende hechtenis van zes maanden.

Het Openbaar Ministerie (OM) ziet Leo G. als medepleger in de zaak, maar volgens de verdediging is dat verwijt ongegrond omdat hij geen enkele kennis had van de inhoud van de dozen naast de reguliere vracht. Zijn raadsvrouw schetste in de rechtszaal de gebruikelijke werkzaamheden van haar cliënt en de procedures die hij die dag had gevolgd. Zo is hij niet betrokken bij het laden van de vrachtwagen.

Zijn taak bestaat uit het in de ochtend ophalen van de sleutel, controleren of de dozen zich in de laad container bevinden, en vervolgens vertrekken vanaf het hoofdkantoor in Paramaribo richting luchthaven. Onderweg mag hij volgens de bedrijfsrichtlijnen nergens stoppen, zelfs niet voor een flesje frisdrank. De enige toegestane tussen stop is bij het filiaal in Lelydorp. Hij hield zich volgens de verdediging strikt aan de spelregels.

De officier van justitie stelt dat Leo G. de zeventien dozen met drugs op de luchthaven heeft afgezonderd nadat hij de vracht had gelost. De chauffeur verklaarde echter dat de dozen niet dezelfde verpakking van het postbedrijf hadden. In het algemeen duidt dat volgens de verdachte erop dat die dozen tot een handelszendingen behoren. Hij bleef in de buurt van deze dozen in de verwachting dat deze nog van handelsstickers zouden worden voorzien, zoals gebruikelijk bij handelszendingen.

Op instructie van een douanier voegde hij de dozen echter bij de rest van de vracht, waarna alles gezamenlijk naar de douanescanner werd gebracht. De volledige lading, inclusief de zeventien dozen, ging door de scanner zonder dat de dienst doende douaniers iets opmerkten. Mr. Algoe vindt het kwalijk dat er door het OM geen onderzoek is gedaan bij het postbedrijf om te achterhalen waar de drugs vandaan kwamen en wie deze in de vrachtwagen heeft geladen.

De politie zou zich hebben beperkt tot de verklaring van een vertegenwoordiger van het bedrijf dat de dozen niet van het postbedrijf afkomstig waren. Kort na de mislukte smokkel nam een vrouwelijke werknemer ontslag. Het is volgens Algoe niet uitgesloten dat zij meer wist over wie verantwoordelijk was voor het plaatsen van de dozen in de vrachtwagen. Opmerkelijk vindt zij ook dat het bedrijf zelf geen intern onderzoek instelde naar de herkomst van de drugsdozen.

Daarnaast bekritiseerde de raadsvrouw het ontbreken van aanvullend politie-onderzoek op de luchthaven. Ze wees erop dat de politie geen vragen heeft gesteld over het feit dat de drugs zonder problemen alle douanecontroles passeerden, terwijl meerdere verdachten verklaarden dat een of meer douaniers instructies gaven over hoe de lading van Leo G. behandeld moest worden. Volgens Algoe zou haar cliënt de dozen nooit vrijwillig naar de douanescanner hebben gebracht als hij had geweten dat er drugs in zaten.

De raadsvrouw benadrukte dat de chauffeur nimmer tot medepleger kan worden gerekend als hij niet op de hoogte was van het misdrijf, laat staan dat hij zou hebben samengewerkt met anderen om het te plegen. Zij concludeerde dat de officier van justitie geen enkel bewijs heeft geleverd dat de schuld van Leo G. aantoont, en pleitte voor volledige vrijspraak.