Vrouwenvoetbal internationals zijn de stiefmoederlijke behandeling van de Surinaamse Voetbal Bond (SVB) zat. Het alleen achterlaten van Amy Banarsie, Rowena Ondaan, Ravalcheny van Ommeren, Griffith Vaissaire en Mayra Tjin-A-Koeng in Puerto Rico was de druppel die de emmer deed overlopen. Voorafgaand aan deze gebeurtenis hadden zich reeds een aantal zaken voorgedaan. Niet te vergeten een jarenlange kreet van lokale speelsters over een minder goede organisatie. Blijkbaar moe van dit alles besloten de dames dinsdag enkele uren vóór de laatste kwalificatiewedstrijd tegen Antigua en Barbuda een verklaring uit te brengen. Er werd meteen een keiharde eis gesteld. Het treffen met de eilanders zou de laatste zijn onder het bestuur John Krishnadath.
De meningen of de dames zo hard hadden moeten uithalen, zijn verdeeld. Het probleem speelt echter reeds jaren, maar leek steeds aan dovemans oren gericht. Vroeg of laat zou dit hoe dan ook tot een breekpunt leiden. Een groep deelt de mening dat het goed is dat zaken zijn aangekaart. Echter, het zou beter zijn als partijen aan tafel waren gegaan om tot een gedegen oplossing te komen.
“Er moet gewoon verandering komen”, benadrukt Amy Banarsie. De middenveldster behoort samen met acht andere speelsters tot de diasporagroep. Intussen is er een hechte band met de lokale internationals opgebouwd, getuige de statement. Banarsie nam gedurende de afwezigheid van Hadassa Brandon de aanvoerdersband over. “Als de SVB wil dat wij goed presteren, moet er ook geïnvesteerd worden”, vindt de spelmaakster. De spelersgroep is content met het genomen besluit, “omdat dit probleem al jaren speelt.” Het besluit om met zo een verklaring uit te komen was weloverwogen en het volledige team stond daarachter.
Dialoog
Terugkomen op het besluit na mogelijke dialoog lijkt volgens Banarsie ver weg. “Zoals in de statement aangegeven willen wij een nieuw bestuur dat ons wel serieus neemt.” Zij vindt dat fouten gemaakt mogen worden, “maar dit speelt al jaren en dit was dan ook de druppel.”
Naar zeggen van de technische middenveldster voelden de vijf vrouwen zich in de steek gelaten door de hele staf. “Ook al zijn wij volwassenen, wij horen gewoon begeleiding te krijgen. Ik heb er eigenlijk geen woorden voor.” Ze merkt op dat er ook geen verantwoordelijkheid wordt genomen en dat zaken nog steeds worden ontkend, “terwijl wij in deze situatie hebben gezeten.”
De familie was heel erg boos en teleurgesteld over de situatie. Naar zeggen van Banarsie was het vijftal op een standby lijst geplaatst, “omdat zij tickets hadden geboekt van de vorige dag. Uiteindelijk zaten alle vluchten vol en de staf stapt gewoon het vliegtuig in. Er stonden veertig mensen op de standby lijst en zij wisten het”, vindt Banarsie. “Er kunnen dingen minder goed geregeld zijn dan bijvoorbeeld in Nederland en daar heb ik begrip voor. Maar dit gaat te ver.” Indien het huidige bestuur aanblijft zegt Banarsie; “heel simpel wij spelen niet onder dit bestuur.”
Stiefmoederlijke behandeling beu
Assistent aanvoerster Mirelva Wongsodimedjo maakt deel uit van de groep lokale internationals, die reeds jaren aan de bel hebben getrokken aangaande bepaalde zaken. De centrale middenveldster is daarom tevreden met de gestelde eis. “Anders hadden we die statement niet hoeven te maken. Wat maakt dat wij als vrouwen zo behandeld dienen te worden. Hebben wij geen recht om optimaal te presteren”, vraagt zij retorisch.
De beslissing is niet op het één of andere moment genomen. Zij verwijst hierbij naar haar jarenlange trouwe dienst aan de damesvoetbalselectie. “Als kritisch individu evalueer ik na elke trip over hoe alles verlopen is. Opvallend is dat vrijwel de meeste dingen hetzelfde bijven”, merkt ze op. “Met andere woorden er treedt geen verandering op. Ik ben nu echt wel die stiefmoederlijke behandeling van de SVB beu.”
Wongsodimedjo vraagt zich af waarom er met twee maten wordt gemeten. “Is het omdat wij vrouwen zijn of omdat zij de kosten willen besparen voor persoonlijke doeleinden. Verdienen wij geen gelijkwaardige behandeling als de mannen.” De Voetbalbond zou volgens haar meer geloof in de vrouwen moeten hebben. Indien het bestuur investeert zullen zij in toekomst daar de vruchten van plukken. In tegenstelling tot Banarsie zegt Wongsodimedjo dat er nog altijd een open oor voor het bestuur is. “Een tweede kans weet ik echter nog niet, want de maat is nu echt vol.” Zij merkt op dat voornamelijk de groep lokale speelsters in de meeste gevallen niet sterk staat en vaak niet serieus wordt genomen.
Met de komst van de diaspora internationals is er meer “mankracht, power en oor dus was het sowieso het juiste moment.” De vrouwen hebben verder ingespeeld op de grote aandacht van het thuisfront voor de laatste groepsontmoeting, die in Suriname zou worden afgewerkt. “Wij wisten dus dat het een grote impact zou hebben.” De spelersgroep heeft volgens Wongsodimedjo een plan van aanpak. “Van daaruit zullen wij verder stappen ondernemen.”
Excuus of tegenwerking
Hadassa Brandon behoorde ook tot punt van discussie tijdens de bekendmaking. Zij zou volgens haar mede landgenoten op een dubieuze manier zijn uitgesloten. Brandon hiermee geconfronteerd bevestigt dat zij door de bondsarts niet fit genoeg was verklaard om de wedstrijden tegen onder andere Puerto Rico en Antigua en Barbuda te spelen. Naar verluidt zou de international door de SVB naar de fysiotherapeut zijn verwezen. “Ik was herstellende van een knieblessure. Mijn rechter quadricep is minder sterk dan de linkerzijde. Ik heb met de fysiotherapeut in de gym gewerkt om die spier verder aan te sterken.”
Brandon zag vooruitgang en mocht van haar fysio meedoen aan de trainingen en wedstrijden. “Na de eerste week gewerkt te hebben, had ik geen pijn meer tijdens trainingen”, legt de international uit. Brandon heeft het idee dat het niet zo zeer ging om haar kwetsuur, “maar dat ik om één of andere reden werd tegengewerkt.” Naar zeggen van de centrale verdedigster heeft zij meerdere malen de minpunten binnen de selectie aangehaald “dus zou dat een reden kunnen zijn van mijn uitsluiting.”
De overige dames waren wel op de hoogte van haar blessure. Op gegeven moment trainde Brandon normaal en werkte zelf twee oefenwedstrijden af tegen de U-17 jongensploeg van Oase. “Zij hebben het herstel ook gezien. Deze oefenwedstrijden werden gespeeld in het weekeinde vóór vertrek naar Puerto Rico.” Brandon was op de hoogte van de statement “en ik stond 100% erachter.” Zij vond het goed dat haar medespeelsters de durf hadden om te zeggen wat er allemaal niet goed ging. Ook de timing en aanpak waren prima.
