“Ik kan het niet beschrijven, het is gewoon onbeschrijfelijk”, zo blikt FIFA-assistent scheidsrechter Zachari Zeegelaar terug op zijn deelname aan het wereldkampioenschap voetbal voor mannen in Qatar vorig jaar.
Zeegelaar is de eerste Surinaamse official die deze eer te beurt viel. Het was trouwens de eerste keer in de historie van het mondiaal toernooi dat Suriname vertegenwoordigd was. Een lang gekoesterde wens van vele Srananmans is ooit eens het nationaal team op het wereldevenement te zien acteren. Deze droom komt echter, maar niet van de grond. Zeegelaars selectering en optreden gaf het thuisfront daarom een trots en blij gevoel.
De official stond vanaf zijn selectering in the spotlight, maar bezweek geen moment onder de druk. Gefocust op zijn doel werkte Zeegelaar een intensieve voorbereiding af in aanloop naar deelname aan het populairste sportevenement op aarde. Dat hij en partner Simone van Els enkele weken vóór de start van het WK een zoon van de Schepper ontvingen. Er was echter weinig tijd over om van zijn kroost te genieten. Zeegelaar wist de juiste balans te vinden, waarna vervolgens met de nodige backing en zegen van zijn partner het grote moment voor hem aanbrak.
Droom gaat in vervulling
“Het is waarvan je hebt gedroomd, waarvoor je hebt gewerkt en uiteindelijk hebt kunnen realiseren.” Volgens Zeegelaar ging het om een moment, die aan zijn verwachtingen heeft voldaan. De Surinaamse official was ondanks zijn aanwezigheid in Qatar niet zeker als hij in actie zou komen. “Niet alle jongens zijn in actie gekomen, omdat zij ook reserve referees benaderen. Ik heb twee wedstrijden mogen doen en had dat totaal niet verwacht. Eerlijk gezegd dacht ik dat ik als reserve zou fungeren.”
Naar zeggen van de assistent referee is het belangrijk “dat als je aangewezen wordt voor een wedstrijd je ready moet zijn.” Indien hij niet zou worden uitverkoren “is het gewoon life goes on. Je moet niet zitten treuren want zo gaat het in de sportwereld.”
Eenmaal aangewezen liet de Surinamer er geen gras over laten groeien. Hij erkent bij zijn eerste wedstrijd in groep E tussen Duitsland en Japan misschien wat zenuwen te hebben gehad, “maar toen de bal aan het rollen werd gebracht waren alle zenuwen weg.”
Genieten van het moment
Ondanks het gewicht van het mondiaal evenement meent Zeegelaar dat het voor hem geen uitdaging was met de druk om te gaan. “Het was gewoon een toernooi.” De official verwijst naar zijn deelname aan wedstrijden vóór het WK, waarbij soms ruim 80.000 toeschouwers in het stadion aanwezig waren. Hij erkent wel dat het WK het allerhoogste niveau is en dat de kijkdichtheid op met name de televisie velen malen groter is.
Voor hem was de allerbelangrijkste leerles van het moment te genieten “voor het feit dat je als sporter het hoogste hebt bereikt. Je kwaliteit heeft je daar gebracht.” Zeegelaar maakte ook deel uit van het arbitraal team bij de groep G ontmoeting tussen Brazilië – Zwitserland.
Jammergenoeg werd hij niet aangewezen voor de knock-outfase. Over dit laatste maakte de Surinamer zich niet
druk en ervoer het niet als een tegenslag. Het vermoeden bestaat dat een gemiste buitenspelsituatie door de Surinaamse official tijdens de ontmoeting tussen Brazilië en Zwitserland hem een plek in de knock-outfase heeft gekost. “Ik kan niet exact zeggen waarom ik deze fase niet heb bereikt, want uiteindelijk ben ik niet verantwoordelijk voor de aanwijzingen. Er is een aanwijscommissie en zij bepalen.”
Zeegelaar was niet teleurgesteld over bovenstaande. “Het feit dat ik al geselecteerd was voor het WK was voor
mij al voldoende.” Dat hij bij twee wedstrijden betrokken was ervoer de grensrechter reeds als een grote zegen. “Al zou ik geen wedstrijden hebben gedaan zou het gewoon een eer voor mij zijn, alleen het feit dat ik voor het WK was geselecteerd en daar mocht zijn.”
Warm onthaal
Bij terugkeer naar Suriname werd de official door collegae, familie en vrienden feestelijk ontvangen. “Het was een warme ontvangst. Ik wist wel dat een paar mensen mij zouden opwachten, maar zo groot had ik het niet verwacht.”
Na zo een intensieve voorbereiding richting het mondiaal evenement wil hij zich nu meer focussen op zijn privéleven. “Mijn doel was altijd naar een WK te gaan en ik heb dat al behaald. Nu moet ik weer motivatie krijgen.” Nu er weer een beetje rust terug is zal hij tijd doorbrengen met gezin en familie, “want als alles goed zit vertrek ik binnenkort weer.” Hij doelt op zijn deelname aan de vriendschappelijke interland tussen de Verenigde Staten van Amerika en Servië op 25 januari.
