Wanneer Natio het vrijdag opneemt tegen Martinique, in het Ir. Franklin Essed Stadion, gaat het echt om iets: directe plaatsing voor de 2025 Gold Cup in juni en juli. Alleen maximale strijdlust zal voldoen en ons de best mogelijke uitgangspositie geven voor de heenontmoeting, dinsdag op Martinique. En als bondscoach Stanley Menzo het doorheeft of niet, met Renske Adipi beschikt hij over een middenveld-strijder, die geknipt is voor dit soort confrontaties.
Het leven van een bondscoach is nooit makkelijk. Naast hem zijn er nog tien- of zelfs honderdduizenden onofficiële bondscoaches, die allemaal denken te weten wat de juiste startselectie is, wie op welke positie thuishoort en welke formatie het beste zal werken.
Menzo zou daarom naar de kop van dit stuk kunnen kijken en denken: nog één die het denkt te weten. Maar als het gaat om Adipi, zou de Natio hoofdcoach misschien iets meer risico moeten durven nemen en meer vertrouwen stellen in wat fans al een hele tijd roepen.
De echte leider van Robinhood heeft zich de afgelopen drie, vier seizoenen enorm ontwikkeld. Dat hij met kop en schouders uitsteekt in de Suriname Major League, is geen toeval. Technisch kan Adipi zich, als een van de weinige lokaal actieve Surinaamse internationals, meten met de profs uit de diaspora.
Hij heeft duidelijk veel aandacht besteed aan de details, als het gaat om de correcte uitvoering van zijn voetbalhandelingen: aannemen, passen, dribbelen, versnellen, keren en al het andere, zoals de profs op TV het doen. Adipi brengt kwaliteit. Daarom haalt hij steeds ook de natio eindselecties
Onbevreesd
Als het gaat om grote wedstrijden, waarin er veel te winnen of verliezen valt en de druk meespeelt, zijn er doorgaans twee categorieën voetballers: 1. zij die kleiner worden, of zelfs geheel bezwijken onder gewicht van het moment en 2. de individuen, die onder druk groeien, sterker worden en boven zichzelf uitstijgen. Adipi behoort tot de tweede categorie.
Hoewel de Robinhood-leider zijn directe tegenstanders veelal op basis van zijn technisch vermogen en voetbalintelligentie kan bijbenen, of zelfs overtroeven, is zijn spel niet slechts daarop gebaseerd. Hij is een strijder, die altijd bereid is alles te geven en die met zijn inzet het voorbeeld geeft. Loopwerk om vrij te komen of gaten dicht te lopen, opbouwen, aanvallen, verdedigen, tackles en getackeld worden: alles wat nodig is om te winnen, doet Adipi.
En het maakt daarbij ook niet uit of hij voor zijn eigen fans speelt, of in een vreemd stadion, met duizenden vijandige supporters op de tribune. Zoals in de heenwedstrijd van Robinhood tegen Herediano, uit Costa Rica, in de Concacaf Champions Cup, in maart 2024. Adipi dwong met dat optreden veel respect af in grote delen van de regio omdat hij zich geen moment liet intimideren.
Adipi blijft altijd zichzelf: de onbevreesde middenveld-strijder, die geen duel schuwt, ook als zijn directe tegenstander een halve meter boven hem uitsteekt.
Hij schijnt zelf nooit te beseffen dat hij fysiek niet de grootste is: Het is nou eenmaal “not the size of the dog in de fight, but the size of the fight in the dog” die meestal bepalend is. Voor een tweeluik, waarin gewonnen moet worden, zijn het voetballers als Adipi die vrijwel altijd de bepalend en beslissend zijn.
Een echte kans
Adipi verdient in het tweeluik met Martinique – een tegenstander waar Natio niet bang voor heft te zijn – meer dan weinig zeggende invalbeurten, wanneer de wedstrijd al gewonnen of (God verbiede het) verloren is. Maar dat is natuurlijk het domein van de bondscoach.
In november, toen Suriname in twee duels tegen Canada streed voor een plaats in de kwartfinale van de Concacaf Nations League, ging Menzo met zijn keuzes deels de mist in.
Djevencio van der Kust stond in de basis in de eerste ontmoeting, in het Franklin Essed Stadion. Maar de Sparta Rotterdam-verdediger/middenvelder raakte, direct na het beginsignaal, zoek. Dat was onmiskenbaar vanwege de druk en de reputatie van de tegenstander, WK-ganger Canada.
Geen moment leek het erop dat hij kon of zou groeien in het duel, maar Menzo hield hem wel in de wedstrijd tot de 80ste minuut, die door Canada met 0-1 werd gewonnen. Het “ontbreken” van Van der Kust was één van de belangrijkste oorzaken dat de aanvalslinie van Suriname moeilijk bereikt kon worden.
En ondanks het zo mis ging in de thuisontmoeting, mocht van der Kust, vier dagen later, weer in de basis aantreden. En weer raakte van hij vanaf de start zoek. Het ging zo erg fout dat op verschillende momenten zijn medespelers hem de bal niet meer gaven, ook als hij open stond en erom vroeg.
Menzo wisselde van der Kust toen in de rust al, maar toen stond het al 2-0 voor Canada. Bij zijn club ging het ook niet veel beter. Van der Kust maakte sinds november relatief weinig minuten bij Sparta. Maar hij maakt wel weer deel uit van de eindselectie, voor het tweeluik met Martinique.
Als bondcoach Menzo, ondanks hij in november onmiskenbaar mentaal onderuit ging, van der Kust weer erbij heeft gehaald, verdient Adipi nu wel een eerlijke kans om te bewijzen wat hij waard kan zijn voor Suriname.
Zijn mentale kracht, durf aan de bal en voetbalintelligentie, kunnen ongetwijfeld een toegevoegde waarde zijn. En als Menzo het Surinaamse publiek echt erbij wil betrekken, zou hij het lef moeten opbrengen Adipi op te stellen. Als van der Kust tweemaal de kans kreeg tegen Canada, verdient Adipi tegen Martinique nu ook hetzelfde.
