En daar was je dan weer. Met applaus en gejubel werd jij, Andre Misiekaba, terug verwelkomd in het huis dat je een paar jaar geleden gedesillusioneerd verliet. Feest! En ook zij waren aanwezig. De bekende gezichten, het voetvolk, voornamelijk mensen die op ons lijken. Het loyale stemvee, een deel van hen jouw schapen. Beelden die ik zag en dingen die jij zei vrijdagavond zetten me aan dit schrijven aan jou te richten.
Even inleiden. Ik neem als voorbeeld een enorm groot, zwaar beladen schip. Zeg maar een olietanker, die vanwege technische mankementen, roekeloosheid of verkeerde beslissingen op een gevaarlijke situatie afstevent.
Het moment dat je het roer omgooit en vol gas geeft, zal niet het moment zijn dat zo een gigantisch schip zal wenden of keren. Het duurt even voor zo’n gevaarte reageert op de nieuwe krachten. En als die olietanker te ver de gevaarlijke omstandigheden is genaderd, is een crash bijna onvermijdelijk.
Het is niet anders als het gaat om de economie en het bestuur van het land. Na de uitholling en de vernietiging tussen 2010 en 2020, kwam de crash. Die had zich eigenlijk al ingezet, ruim voor de verkiezingen van 25 mei 2020. Maar de echte klappen vielen veel later, toen anderen het roer en de verantwoordelijkheid hadden overgenomen. En voor de duidelijkheid, met ‘anderen’ bedoel ik andere Surinamers, landgenoten. Geen Guyanezen of Brazilianen, Srananmans. En die crash, de zoveelste, kwam met pijn, devaluatie, inflatie, armoede, ontevredenheid en algehele ellende.
In de afgelopen 40 jaar heeft de partij, waar jij naar terugkeerde, (beginnende met het misdadige, militaire regime dat jij publiekelijk romantiseerde) keer op keer de economie van het land vernietigd. Verschrikkelijk verval was het gevolg voor ons, Surinamers. Niet voor Guyanezen of Brazilianen. De ellende was voor ons, jouw landgenoten.
Elke keer nadat wij, gewone Surinaamse burgers, de offers hadden gebracht voor economisch herstel, kwam jouw partij aan de macht om alles wat hersteld was, andermaal te vernietigen. Elke keer, al een generatie lang.
André, kan je a.u.b. het tegendeel bewijzen van wat ik hierna stel?: A: jouw partij is elke keer aan de macht gekomen in een situatie van economische stabiliteit en bestuurlijke rust, gecreëerd door landgenoten. Jouw partij was altijd te arrogant om daarvoor dank te zeggen. B: Jouw partij heeft elke keer, zonder uitzondering, een geruïneerde economie en bestuurlijke chaos overgedragen aan andere landgenoten. C: jouw partij is verantwoordelijk voor het ruïneren/uithollen van twee nationale munten: de Surinaamse gulden en de Surinaamse dollar.
In de 40 jaar van herhaaldelijke vernietiging van wat wij, Surinamers, telkens opbouwden, kwam er nooit een verontschuldiging of een schuldbewuste houding. Nooit. Elke keer werden wij door uw partij getrakteerd op verschrikkelijke, stinkende arrogantie, gegarneerd met goed uitgedachte leugens, misleiding, verdeeldheid en vingerwijzing naar andere Surinamers.
Maar wanneer je doorhebt dat je vastzit in een cyclus van herstel en vernietiging, van arrogantie, leugens en misleiding, weten jij André, man Gods en ik dat er waarschijnlijk andere krachten spelen. Krachten die individuen, groepen en hele volkeren kunnen beletten om te hebben voorspoed en overvloed, de dingen die De Schepper voor ons wil. Als anderen dat niet willen geloven, jij en ik weten beter.
Ik kom daarbij al jaren uit bij hetzelfde punt: Jezebel! Die ene zo graag vertoeft tussen personen met macht. Die ene, die van onze schepper geen autoriteit kreeg, maar zich constant omringt met personen die dat wel hebben.
Jezebel, die ene die mensen, gezegend met autoriteit, stiekempjes haat. Ze lokt ze naar binnen, pakt hun autoriteit af en bepaalt dan wat ze mogen en moeten zeggen. Zoals Ashwin, Jenny, jij en zoveel anderen, wiens autoriteit werd opgevreten in de afgelopen 40 jaar.
En dan schiet mij weer te binnen het moment toen jij, kort voor de verkiezingen van 2020, in de functie van minister van Sociale zaken een zekere ‘Patty’ groots introduceerde als jouw nieuwste beleidsmedewerker. Verschrikkelijk om te zien. Jouw autoriteit afgepakt en vervangen met een opdracht om iemand, die daar totaal niet thuishoorde en zeker geen voorbeeldfiguur was, op een voetstuk te plaatsen voor met name mensen die op ons lijken. Gerichte, bewuste verloedering. Jezebel in actie!
Tot dat punt was jij, een man Gods gezegend met autoriteit, neergehaald. André, jij had gefaald in jouw opdracht om je politieke omgeving te verheffen naar de waarden en normen bepaald door onze schepper. Integendeel, jij werd de beerput ingetrokken. Je bent toch niet vergeten Jezebel’s specialiteit? Het gebruiken van mannen en vrouwen Gods.
Niets geeft Jezebel een grotere kick dan het weglokken en verloederen van mannen en vrouwen Gods. Hoeveel van jullie, herders, hebben tussen 2010 en 2020 niet rondgedoold in het toenmalige machtscentrum?
Jezebel is die ene die intimidatie en angst als wapens gebruikt tegen hen die de waarheid spreken, ‘neen’ zeggen of ermee willen kappen. En als dat niet werkt, volgen er meestal bedreigingen van het onthullen van persoonlijke misstappen en donkere geheimen om vooral degenen die willen vertrekken, te ‘binden’.
En als het toch lukt weg te lopen, wordt het ultieme wapen ingezet: fluisteringen om het ego te strelen. “We missen je. Jij bent het belangrijkste stuk in de puzzel. Als jij terugkomt, zal alles perfect zijn. We kunnen het niet zonder jou.” Want hoe dan ook, we zijn mensen en hebben behoefte aan erkenning.
Maar die gewiekste Jezebel gebruikt onze menselijkheid om op te wekken haar/zijn meest geliefde zonde en hetgeen onze schepper sterk afkeurt: ijdelheid. Jij werd vrijdag met applaus binnengehaald, bejubeld en op een voetstuk geplaatst. Wat heeft dat in jou opgewekt André?
Ik hoop heel erg dat het geen ijdelheid was. Want, voor degene die het lef had weg te lopen en toch terugkeert, heeft Jezebel bijna altijd een speciale traktatie: finale vernietiging. Hint: Jezebel is, zoals onze schepper waarschuwt, te arrogant en verdorven om ooit te veranderen.
Een gezegende werkweek André.
