Badmintonvoorzitter blikt met voldoening terug op 14e Suriname international

“Dat gebeurt in de badmintonwereld niet zo vaak. Mensen zijn op de been gekomen en hebben de Surinaamse spelers echt ondersteund.” Soerodimedjo is verder content met de organisatie bestaande uit “een geweldig team van mensen.” Ze prijst hierbij ook de vrijwilligers, “die hun schouders onder het werk hebben gezet.”

Na een onderbreking van 3 jaren werd dit toernooi wederom georganiseerd. Het evenement stelde na zo een lange onderbreking niet teleur, maar voldeed aan de verwachtingen. Aanvankelijk hadden inclusief Suriname 13 landen zich voor deelname opgegeven. “Wij hadden wat uitvallers, die zich vanwege blessures hebben teruggetrokken.” Het ging om spelers uit Indonesië en Guyana. “Hun spelers hadden kwetsuren opgelopen vlak vóór ons toernooi. Dat was wel jammer, maar daar valt niets aan te doen.”

Uiteindelijk participeerden 32 lokale -en 26 buitenlandse badmintonners aan het toernooi. Het aantal deelnemende vrouwen was vooral bij Suriname opvallend laag. Van de 32 waren er slechts 6 vrouwen. “Dat is zorgwekkend”, erkent Soerodimedjo. Het bestuurslid denkt dat dit probleem komt, “omdat heel wat van onze vrouwelijke sporters naar het buitenland gaan om te studeren.”

Deelname toppers als motivatie voor lokale spelers

De Surinamers waren zich bewust van het niveau van de buitenlanders. Volgens Soerodimedjo hebben de gasten een bijdrage geleverd aan het besef voor wat betreft het kwaliteits- en niveauverschil. Dit was in het bijzonder duidelijk zichtbaar bij zowel het mannen als vrouwenenkelspel. Volgens Soerodimedjo verhoogt de aanwezigheid van topspelers de drive bij de lokale spelers om verder te trainen.

De badminton-voorzitter verduidelijkt dat er aan deze editie heel wat jongere Surinaamse badmintonners hebben deelgenomen ondanks dit een seniorentoernooi betrof. “Veel van de top van onze U-19 en U-17 klasse hebben meegedaan. Het was voor hen echt een mooie ervaring en een goede graadmeter om te zien waar ze staan tegenover de topspelers in de regio.”

Soerodimedjo denkt hierbij aan de nummer 52 van de wereld bij de mannen Uriel Francisco Canjura Artiga van El Salvador. Laatstgenoemde maakte zijn favorietenstatus waar door het goud in de mannenenkel categorie op te eisen. Hij versloeg in de finale de Italiaan Giovanni Toti (nummer 71 in de wereld). Het brons was weggelegd voor Fabio Caponi nummer 86 in de wereld (Italië) en de Howard Shu nummer 83 (VS).

Haramara Gaitan (89) pakte goud in het vrouwenenkelspel. Zij wist in het slotstuk landgenoot Sabrina Solis klein te krijgen. Drean Loriane (Frans-Guyana) en Gianna Stiglich (Italië) kwamen in aanmerking voor brons.
Suriname viel niet in de prijzen bij het enkelspel (mannen en vrouwen), maar stelde in het dubbelspel niet teleur. Het mannen -en gemengd dubbel onderdeel werd een totale Surinaamse aangelegenheid. Sören Opti en Mitchell Wongsodikromo pakten goud (mannendubbel). Het duo versloeg in het slotstuk landgenoten Diego Ramos en Al-Hassan Somedjo. Rivano Bisphan/Danny Chen en Gilmar Jones/Dion Sjauw Mook behoorden tot de bronzen medaillewinnaars.

Ook het gemengd dubbelspel werd compleet gedomineerd door Suriname. Rivano Bisphan en Sion Zeegelaar pakten het goud door het koppel Mitchel Wongsodikromo en Drean Loriane (Frans-Guyana) in de finale te verslaan. Zi Cheng Sunny Li/Chantal Huang en Jair Naipal/Kayleigh Moenne kwamen in aanmerking voor het brons.

Het Mexicaanse koppel Haramara Gaitan en Sabrina Solis wonnen bij het vrouwendubbel goud. Zij waren in het slotstuk sterker dan het koppel Urquhart Amara (Trinidad en Tobago) en Chan Yang (Suriname). Het brons ging naar de Surinaamse koppels Crystal Leefmans/Sion Zeegelaar en Kayleigh Moenne/Faith Sariman.
Naar zeggen van Soerodimedjo is bovengenoemd resultaat goed te noemen, aangezien Suriname in 3 van de 5 categorieën eremetaal wist te veroveren. “Daar zijn wij blij mee.” Trinidad en Tobago was Surinames grootste tegenstander in het dubbelspel, “maar die hebben wij weten te verslaan.”

Uitdagingen

De voorzitter merkt op dat er een aantal uitdagingen waren. Zoals normaal was fundraising voor het binnenhalen van de nodige financiële middelen hoog op de lijst. De Badmintonbond was echter enorm blij met de sponsoren die zich uiteindelijk aan het evenement hebben gecommitteerd. Naar verluidt waren Digicel en Rosebel Community Fund de hoodsponsoren. Soerodimedjo bedankt daarnaast ook het Surinaams Olympisch Comité (SOC) en overige bedrijven, “die enorm hebben geholpen, want de uitdaging van financiën blijft toch wel een heikel punt in de sport om zulke toernooien te organiseren.”

Voorbereidingen voor dit toernooi nam ruim een 1 jaar in beslag. “Wij zijn eigenlijk al sinds eind vorig jaar bezig met ons mentaal voorbereiden.” Deze aanpak is vereist bij zo een competitie met een internationaal karakter. Naar verluidt werd de Suriname International gerekend tot “een grade 3 international series toernooi. Dat betekent dus dat wij moeten voldoen aan eisen van de Badminton Wereld Federatie (BWF).” Er moet een minimale prijzenpot van USD 5000,- beschikbaar zijn, die onder de winnaars wordt verdeeld. Soerodimedjo benadrukt dat voornoemd bedrag in deze moeilijke periode niet voor het oprapen is. “Dan heb je nog geen toernooi, maar alleen een prijzenpot. Dus wij zijn 1 jaar bezig geweest en hebben in de afgelopen 3 tot 6 maanden de sponsoren over de streep kunnen halen.”

Ondanks het prijskaartje kijkt de Badminton organisatie volgend jaar uit naar de 15e editie. Echter staat in april eerst haar Caribbean Easter badminton tournament op programma. “Dat is een paastoernooi, waarbij wij ook landen uit de regio uitnodigen”, legt Soerodimedjo uit.
*Verbeteren van niveau lokale badmintonners*

Het verbeteren van het spelniveau van de lokale badmintonners zal naar zeggen van de voorzitter afhankelijk zijn van de mindset. Volgens haar is van belang dat sport en talent “vooral vanuit onze bestuurlijke structuren wordt gepusht. Wij hebben enorm veel talent, maar wat wij in kleinere landen ontbreken zijn de fondsen om de mensen weg te sturen voor toernooien om ervaring op te doen.”

Soerodimedjo haalt als voorbeeld aan dat talenten in zulke gemeenschappen vaak dan tegen een muur lopen wanneer zij de top (kampioen) hebben behaald. “Je hebt dan geen sparring meer en dan moet je echt naar het buitenland om mee te doen aan trainingskampen en internationale toernooien. Er moet een uitwisseling zijn.”
Het bestuurslid gaat verder door te stellen dat als het niveau van lokale spelers verder omhoog moet “je een betaalde coach moet hebben en dat hebben wij niet.” Ze verduidelijkt dat voor ruim 90 procent de organisatie bestaat uit vrijwilligers. “Wij vergoeden alleen een kleine benzinekosten, maar het is voornamelijk vrijwilligerswerk. Op deze manier bereik je de top niet. Als je het goed wil doen moet je professionaliseren. In Suriname hebben wij nog heel wat werk te doen”, erkent de badmintonvoorzitter.