Er zijn, als het gaat om de aanvoer van grondstoffen voor de productie van nieuws, magere en vette perioden. Beiden kunnen een probleem zijn. Tekort is nooit fijn, maar omdat keuzes maken niet het ding is waar wij mensen in uitblinken, vormt een overschot vaak ook een hoofdpijn. Maar toch, liever te veel dan te weinig.
Neem nu de Pertjajah Luhur spoed partijraad van afgelopen zaterdag. Het hoogtepunt van die avond was de uitslag van de ‘ontzettend spannende’ drama rond het lijsttrekkerschap van de partij. Wie had deze zien aankomen: Bronto, die jongen van Paul dus, wordt de lijsttrekker voor de PL tijdens de verkiezingen van 2025.
Unaniem was de beslissing van de partijraad vergadering in deze zei Paul trots. Bronto leek verrast. Het had nog net geloofwaardig kunnen blijven als Paul niet op een gegeven moment iets zei waarover hij eigenlijk zijn mond moest houden. Hij onderbouwde de keuze van de partijraad vergadering door te stellen dat gekozen is voor Bronto vanwege zijn getoonde leiderschap en niet omdat die zijn zoon is. Alsjeblieft Paul.
Als hij een media-adviseur aan zijn zij had, had die waarschijnlijk Paul de tip gegeven dat niet aan te halen. Het verkiezen van Bronto tot lijsttrekker heeft alle schijn van een regel-job. Door het bij voorbaat te ontkennen, werkt averechts.
En alsof dat niet genoeg was, Paul voelde de noodzaak hieraan toe te voegen dat het niet de familie Somohardjo is die bepaalt binnen de PL. Nogmaals, alsjeblieft Paul.
‘Iedereen’ weet dat de Pertjajah Luhur eigenlijk een familiebedrijf is, dat naast andere branches ook actief in de politiek en waarvan het beheer nu overgaat van Paul, de vader, naar Bronto, de zoon. Paul, probeer niet het te ontkennen, want het maakt jou, je zoon en de partij nog ongeloofwaardiger.
En dan zijn daarbij nog niet eens opgeteld de mogelijke ongunstige uitkomsten van het nog lopende CLAD onderzoek bij het ministerie van Binnenlandse zaken, waar Bronto onlangs als minister opstapte. Het kan dat de PL straks de verkiezingen ingaat met een lijsttrekker met een vracht hebi’s, die zal werken als koren op de molens van politieke tegenstanders.
In schril contrast met hoe het bij de PL zaterdag verliep, is de uitkomst van de eerste Miss Suriname verkiezing in meer dan twee decennia. Voor we verder gaan: we zijn ons ervan bewust dat het eigenlijk niet zo handig is om Paul Somohardjo zijn naam te noemen in een artikel waar ook gesproken wordt over een schoonheidsverkiezing voor vrouwen. Op hoop van zegen doen we het toch.
Chiara Wijntuin werd tot mooiste en slimste gekroond, terwijl Kyran Rampersad de eerste verliezer werd. Gelet op de reacties van een groot deel van het publiek was deze uitslag deels een onaangename verrassing. De brede verwachting was dat Rampersad het zaakje zou winnen en ons land zou vertegenwoordigen op de eerstvolgende Miss Universe competitie.
Maar de jury koos voor Wijntuin. Stiekempjes moeten bepaalde VHP-toppers van president Chan opgelucht hebben ademgehaald. Stel je eens voor Rampersad had gewonnen. Sociale media zou nu waarschijnlijk stikken van de geruchten dat Chan, zijn partij en rasgenoten die uitslag zouden hebben bepaald. Maar ja, soms is het onmogelijk te winnen.
De ontevredenheid van veel bezoekers over de uitslag, wordt nu op sociale media vertaald als het verlengde van het misnoegen van Chan, zijn partij en rasgenoten. Met nog een paar maanden verwijderd van de verkiezingen, wordt nu zelfs een gevecht tussen twee uitgemergelde straathonden op sociale media vertaald als VHP versus NDP of als Ronnie versus Paul.
Maar als wij in Suriname denken dat de sfeer, waarbinnen de verkiezingsstrijd zich afspeelt, extreem is, kijk maar eens naar wat gebeurde in de VS. De strijd om het presidentschap speelde zich in toenemende mate af op sociale media, binnen de grenzen van halfgek en volledig krankzinnig.
Misschien vragen sommigen, die dit nu lezen, zich af waarom de verkiezingsstrijd in de VS onderwerp van gesprek moet zijn in Suriname. Simpel uitgelegd: als Amerika, het machtigste en meest invloedrijke land op aarde, twee keren hoest en eenmaal niest, krijgt de hele wereld binnen een dag hele zware griep.
Een groot deel van de wereld gebruikt, bewust of onbewust, goed of slecht, Amerika als voorbeeld. Door het extreme geluid in de verkiezingscampagne, van met name Donald Trump en de Republikeinse partij, is de waarheid tot een bijzaak gemaakt en zijn normen en waarden bewust vernietigd.
De meest absurde tactieken, verhalen en geruchten zijn gebruikt om kiezers te trekken en de tegenpartij te bekladden. Wint Trump op deze manier, wordt dat het voorbeeld dat anderen gaan volgen.
Maar dat is misschien de minste van alle zorgen. Trump dreigt al maanden zijn aanhangers op te roepen tot geweld, mocht hij verliezen van zijn Democratische rivaal Kamala Harris. Trump accepteert maar één uitslag: hij moet tot winnaar wordt uitgeroepen.
Als dat niet gebeurd kan er een bloedbad (lees burgeroorlog) volgen, dreigde hij meermaals. En dat Trump bereid is een bloedbad te starten, in een land waar meer dan 300 miljoen vuurwapens in handen zijn van burgers, liet hij al zien nadat hij in 2020 de verkiezingen verloor.
Als we er moeite mee hebben of niet, Amerika is te groot en te belangrijk voor de rest van de wereld om daar onrust te krijgen. Uiteindelijk zal niemand er baat bij hebben als de grootste supermacht wegzakt in een geweldsspiraal.
Amerikanen doen, vergeleken met de rest van de wereld, bijna alles groter, beter en geweldiger. Mocht het fout gaan, naar aanleiding van de verkiezingsuitslag, moet er rekening mee gehouden worden dat de wereld getuige kan worden van het meest extreme verkiezingsgeweld ooit. En als dat gebeurd zal elk land op aarde daaronder lijden. Later deze week weten we wat de wereldgemeenschap mogelijk te wachten staat.
