Over vaders, laarzen en verbitterde vrouwen

Vrouwen, die veelal zeer slechte ervaringen achter de rug hebben met mannen die hun taak als vader niet kennen of heel graag die verwekker jas aandoen en weinig van zich laten zien.

Jammer dat Vaderdag, die eigenlijk een mooie dag zou moeten zijn, ieder jaar weer een opmerkelijk laagje negativiteit kent. Op deze dag schroomt men er niet voor om de opvoeding van een moeder in vergelijking te brengen met die van een vader. Ik onthoud mij daarom van ieder commentaar en meng mij niet meer in oneindige discussies, waarin de man wéér wordt aangevallen of wéér eens wordt gestigmatiseerd.

Ik bemoei daarom ook niet in de dyugudyugu tussen de vader van het land en zijn biologische zoon. De zoon, die voor een tweede keer publiekelijk de vloer aanveegt met zijn vader en zijn verontwaardiging niet onder stoelen of banken schuift. Vader en zoon halen hun hart maar op en zullen het uitvechten. Misschien komen zij spoedig samen om op een zacht-wollen sofa die vredespijp te roken. Althans, papa mag een pijp roken en zoonlief mag –naar eigen keuze- iets anders roken.

Een ander kind van de grote vader die momenteel een scheve schaats schijnt te rijden, is die ene die vaker in het buitenland zit vanwege zijn werk. Die schijnt het koppigste kind van de vader te zijn, want die wil nomo nomo een residentie daar in een betwist deel van Israël laten plaatsen

Die ene vader die belast is met de civieltechnische en openbare werken van ons land heeft het enorm druk. Ik zag hem laatst waden door het water van enkele ondergelopen gebieden binnen Paramaribo. Ik wil graag weten waar hij die kleurrijke waterlaarzen heeft gekocht, wacht echt…die dingen stonden hem zo mooi. Wat hem niet zo mooi stond, was zijn reactie naar die ene mevrouw die haar teleurstelling kenbaar maakte als reactie op zijn eerder gedane en inmiddels gewraakte uitspraken in de media.

Toen zei hij in een praatprogramma ronduit en zonder een wenkbrauwhaar te verroeren dat het Surinaamse volk het maar moet voelen! Hij zal niets doen, want het volk moest maar betalen voor, naar zijn zeggen, de verkeerd gemaakte keuzes. Deze is dus de manier hoe deze vader ‘zijn kinderen’ straft en hij toont er geen spijt van. Aan de andere kant is hij wel bezig de stad zo veel als mogelijk te verfraaien voor de grote familie van staatshoofden uit de regio. Die komen op bezoek en moeten natuurlijk zien hoe mooi en schoon Paramaribo wel is. Hopelijk hebben die gasten geen kleurrijke waterlaarzen nodig tijdens hun kort verblijf.

En voordat ik het vergeet…kan de vader die de regering leidt ook ervoor zorgen dat die késé késé tussen de minister met die mooie kleurrijke laarzen en de minister van grondregelarij nu tot het verleden gaat behoren? Al willen wij graag weten hoe dit alles zal eindigen, maar het gekibbel en de diplomatieke vuilschrijverij hebben wij nu niet nodig. Vooral de mensen die al jaren op de wachtlijst staan en steeds worden teruggefloten bij de toewijzing van een stukje perceel kunnen zich hieraan vreselijk storen.

Een ander kind van de grote vader die momenteel een scheve schaats schijnt te rijden, is die ene die vaker in het buitenland zit vanwege zijn werk. Die schijnt het koppigste kind van de vader te zijn, want die wil nomo nomo een residentie daar in een betwist deel van Israël laten plaatsen. Waarschijnlijk heeft hij een beer aan de Israëlieten verkocht en gaat hij nu pas aan papa en aan de rest van het gezin vragen hoe je op een beer moet schieten.

Ondanks alles erop wijst dat zijn idee internationaal geen goeie is dramt hij door en zal hij alles uit de kast halen om het gelijk aan zijn kant te krijgen. Gelieve deze zoon geen mooie kleurrijke laarzen te geven, want hij lapt de mening van de meerderheid toch er aan.

Surinamers, mijn liefde voor jullie is als heerlijk geurend rozenwater.