De zoveelste protestdemonstratie in ons land is een feit. Het verschil in deze is echter, dat na lange tijd de actie niet is ondernomen door een vakbond of door een politieke partij. Meestal zit het volk op één van deze twee groepen te wachten om zijn misnoegens en zijn opgekropte woede over de gang van zaken kenbaar te maken.
Het is zelfs bijna een norm geworden dat een van deze twee groepen het voortouw moet nemen. De laatste keer toen noch de vakbond noch de politiek de trekkersrol nam was way back in de jaren tachtig, toen enkele studenten er schoon genoeg van hadden en met de allereerste ‘geen brood, geen school’- campagne weigerden langer les te volgen en de straat opgingen.
Ik heb het live meegemaakt en dat was een protestdemonstratie waar je ‘U’ tegen zei. Mind you, wij waren midden in de militaire periode en toch waren onze studenten destijds militant, onverschrokken en moedig als ik weet niet wat. Ik weet niet hoe zij het deden, maar het was ze gelukt om beroering te brengen en de aandacht van de machthebbers te trekken.
Geen internet, geen smartphone, geen PCs, maar toch goed uitgezette strategieën en mobilisatiekracht om van school naar school te gaan en duizenden studenten mee te krijgen om te gaan protesteren. Het ging weliswaar gepaard met schermutselingen hier en daar, vernielingen en plunderingen. Het dak van de (mulo)school waar ik als leerling ingeschreven stond, heeft het geweten.
Onze ‘hoofdmeester’ (klassiek woord voor directeur) meende de grote groep, die het schoolterrein wilde betreden, buiten te houden door de poort op slot te doen. Wel, het regende stenen, stokken en andere objecten, die met rap tempo op het dak belandden. Ondertussen werd de schoolpoort door de meute uit diens voegen gedjapt!
Anno 2022 willen velen niet geloven dat er mensen met ballen kunnen opstaan en kunnen betogen zonder het initiatief van de twee eerdergenoemde groepen. Zijn wij zo apathisch en lamlendig geworden? Zijn wij het vergeten of weten velen het niet? Ja, ik kan mij voorstellen, want tussen 1985 (de studentenactie) en nu, liggen er 37 hele jaren.
De laatste berichten zeggen dat de politieke partijen en vakbonden zich opmaken om mee te liften in het voertuig dat reeds in beweging is gebracht. Ik hoop ten zeerste dat de initiatiefnemers van dit organisch protest het stuur van het geheel niet uit handen geven, anders krijgen sceptici de kans om te zeggen: “Zie je…ze waren al die tijd met een (duistere) agenda bezig!”
Verder is het ook zeer belangrijk dat dit alles niet uitmondt in een raciale strijd, want dit hebben wij in ons klein landje absoluut niet nodig. Unu no de furu keba.
Ik lees hier en daar allerlei venijnige, racistische en koelbloedige meningen en beweringen en ik hou mijn tedere hart vast.
Ook duiken er oude video’s van de huidige en voormalige president, partijloyalisten van de oranje en de paarse partij op. In die korte clipjes worden zij gelukkig gemept door hun eigen woorden. Wat daarbij opvalt, is dat de hypocrisie druipt uit de monden van die sprekers als dikke kwijlvocht uit de mond van iemand die zit te dutten.
Wij, het volk, worden beschouwd als de bavetjes of morsdoekjes die die ‘babbah’ moet opvangen. Jammer dat wij, niet door hebben dat na zoveel jaar staatkundig ‘onafhankelijk’ te zijn, ons nog steeds bevinden nabij het startpunt van daadwerkelijke ontwikkeling van land en volk.
En wil iemand onze huidige president vragen om de arrogantie en de macho-man attitude achterwege te laten? Het ligt misschien in zijn aard of karakter, maar het past helemaal niet bij een leider die het land moet besturen. De vlam is momenteel al haast uit de pan en de kunst is om die op een kundige wijze te doven.
Moet hij weg van die stoel? NEEEEE!!! Geef hem de gelegenheid om de puinhoop die hij heeft gecreëerd of de puinhoop die hij is komen aantreffen, op te ruimen. Kan hij dat niet, dan wordt hij precies als de poort van mijn oude school, door het volk op de dag van de verkiezingen weggedjapt.
Surinamers, vrede zij met u!
