Een auto staat geparkeerd voor de inrit aan de Mariestraat. De ruiten van het donker getint voertuig zijn halverwege gezakt en er zit een politieagent achter het stuur met een scherpe blik te gluren wie allemaal langs gaat. Een lint is nog aan de voorzijde van het erf tot de schutting van de buren aan weerszijden. De politie heeft het onderzoek nog niet afgesloten dus niemand mag het erf op. De politieman die toezicht moet houden is erbij om erop toe te zien dat niemand de plaats delict betreed.
Het is ongeveer half twee in de middag en de zon staat hoog aan de hemel. Op de poort is er een lijn met poppetjes gehangen voor de drie kinderen die overleden zijn bij de woningbrand. De buren aan de overkant komen evenals de buurman die een barbershop runt naar buiten om te kijken wie zich is komen orienteren…..De stille getuigen spreken voor zich. De bovenwoning is helemaal afgebrand en de houtresten hangen nog in alle hoeken los. Interieur, keukengerei en de rest van de inboedel liggen er compleet verwoest bij. Opmerkelijk ligt een gascilinder in een hoek van het erf, verplaatst door de brandweer om een extreme explosie te voorkomen bij bluswerkzaamheden.
Geen woorden
De familie is er niet bij om te spreken, maar een buurtbewoner vertelt heel bedroefd dat zij geen woorden voor de situatie heeft die zich op nieuwjaarsochtend zou hebben voltrokken. De Mariestraat, een zijstraat van de Kwattaweg trok de volle aandacht van de gemeenschap in en buiten Suriname door het tragedie. Grootmoeder Sonja Badal (62) en haar drie kleinkinderen Jotha (15), Sonja (10) en Bhartie (8), allen Parbhoe zijn omgekomen. Karan B., oom van de meisjes die ook op het adres woont, was op het moment van de tragedie aan het werk.
Niet thuis om te helpen
Brandweervoorlichter Olton Pinas verteld telefonisch dat Karan B. eerder met de meisjes voor wie hij een vaderfiguur is had gesproken. Hij zou zijn moeder en het oudste meisje dat nog wakker was een gelukkig nieuwjaar hebben toegewenst en zijn weg naar het werk hebben vervolgd. Op zijn werkplek, werd hij opgebeld door zijn vader met het hartverscheurend nieuws. Kort nadien verspreid het nieuws zich ook via verschillende kanalen. De samenleving reageert geschokt en vol ongeloof op het bevreemdend nieuws in het prille begin van 2022, die slechts enkele uren jong was op dat moment.
Elders brand
Sociale media zat nog vol met beelden over het geval toen de rode haan andermaal kraaide. Dit keer aan de Flamingostraat te Paramaribo Noord. Uren later wanneer de redactie naar de plek gaat valt er niets op te merken vanuit de straatzijde. Bij het betreden van het erf zijn de verkoolde houtblokken en planken waarvan het huis was opgetrokken wel te zien. Familieleden zetten nog enkele overgebleven resten van de inboedel op een hoop aan een kant van het erf. In de woning aan de voorzijde woont een bloedverwante van de kinderen, die bespaart is gebleven van de vuurzee die als bliksemslag bij heldere hemel om zich heen greep. “Gado bigi. Die arme kinderen van ons zijn bespaard gebleven. Het had anders kunnen aflopen, maar God heeft ze sterk voor ons gehouden”, vertelt een vrouwelijk familielid. Ze kijkt met een emotionele blik en spreekt met trillingen in haar stem. Duidelijk geraakt door emoties die niet te onderdrukken zijn doet zij het verhaal.
“U mag kijken. Die kinderen zijn ongedeerd. Ik ben trots op ze. Ze zijn flink. Ik zeg het je. Die kleinste lag nog te slapen en gilde nog toen hij wakker werd door die hitte. Via het raam hebben de oudsten hem naar buiten kunnen halen. Ze hebben snel gehandeld. Dat is voor mij belangerijk”, reageert de vrouw die bijna in tranen uitbarst. Terwijl ze niet meer uit haar woorden komt sluit een oom zich aan en brengt haar tot rust.
Dakloos
De negen dakloze kinderen zitten bij het familielid die aan de voorzijde woont, onder een afdakje toe te kijken terwijl hij met moeite vertelt wat hij ervaart. “Ik heb niet veel te zeggen. Die stenen liggen daar als bewijs bedekt met as. Die kunnen wij nog gebruiken om het huis weer op te trekken. De rest is vergaan. Wij zullen het samen weer van de grond trekken met alle middelen die wij van God krijgen. Die kinderen zijn voor ons belangrijker. Wat verbrand is kunnen wij terug krijgen. Die kinderen zijn ons dierbaar. Die kan je niet bouwen of kopen”, reageert de man ontroerd. Hij was ten tijde van de brand die in totaal elf mensen dakloos maakte aan het werk. Terwijl hij alles toelicht, wacht de rest familie op een vrachtwagen die de in de as gelegde inboedel zal inladen. De resten zullen vervoerd worden naar een vuilstortplaats, zodat er ruimte vrijgemaakt kan worden om te beginnen met de renovatie van het afgebrand huisje welke hard nodig is voor het gezin in woningnood.
