We hebben het waarschijnlijk allemaal wel een keer meegemaakt: hoe een vredige, rustige, aangename dag in ons privéleven, of aan het werk, door een onverwachte gebeurtenis in een paar seconden kan veranderen in een oncontroleerbare chaos, of een regelrechte hel. Wanneer je zo abrupt in zo een verschrikkelijke storm terechtkomt, is het in die fase bijna onmogelijk je nog in te beelden hoe het was vóór dat de chaos losbarstte.
Als politie korpschef Bryan Isaacs dat nooit eerder in zijn leven had meegemaakt, weet hij nu vast en zeker wel hoe het is om van het ene op het andere moment in het oog van een gigantische en potentieel destructieve orkaan te zitten.
De vragen die bijna iedereen, die zoiets meemaakt, zichzelf steevast stelt: hoe kon dit gebeuren? En hoe heb ik dit niet zien aankomen? Reken maar dat ook Isaacs zichzelf, op het moment dat u dit leest, ziek worstelt met precies ook deze vragen.
Maar in het geval van de korpschef is er een stukje toegevoegde ellende. Recent nog kreeg hij verschillende, niet-subtiele signalen van “het universum” dat er mogelijk en hoogstwaarschijnlijk een behoorlijk aantal rotte appels in zijn korps zit en dus onder zijn gezag staat. Een van de personen die “het universum” gebruikte voor het afgeven van deze niet-subtiele signalen is de zelf ook niet-subtiele ex-minister van Juspol (nota bene) en advocaat Jennifer van Dijk Silos. Zij omschreef de politie, min of meer, als een bende (rand)criminelen, die regelmatig ook over de grens gaan, met onder andere intimidatie, diefstal, verduistering en zelfs gewapende cocaïne ripdeals. Je moet enorme ballen hebben om te proberen de onderwereld te beroven, of minimaal politieagent, blijkbaar.
Wat deed Isaacs? Als reactie op de signalen van “het universum”, die dus via van Dijk Silos werden afgeleverd, belegde hij een persconferentie, waarbij hij, gesteund door het managementteam van het korps, ervoor koos in de verdediging te gaan en zelfs te dreigen met rechtszaken, tegen de boodschapper. Misschien zijn er individuen in het korps die in de fout gaan, argumenteerden Isaacs en de zijnen, in het algemeen. Maar het korps, als geheel, mag niet neergezet worden als een bende (rand)criminelen, was het weerwoord.
Een ding weet ik zeker: Isaacs wenst nu boven alles wat hij dat moment terug kon krijgen. Met de dingen die hij en de gemeenschap nu weten, zou hij ongetwijfeld anders gereageerd hebben. Maar nu is het te laat. De geest is nu echt uit de fles, en deze leba lijkt niet te zijn gekomen, om Isaacs en zijn management te helpen uit de penarie. In tegendeel, lijkt het.
De vragen die vrijwel iedereen beantwoord wil hebben: wie in vredesnaam heeft ooit bedacht dat het een goed stuk beleid was om gigantische geldbedragen en grote hoeveelheden sieraden, voor lange perioden, onder direct beheer van politieagenten te laten?
Wie ging er in 2025 nog van uit dat het geen enorm risico was om zoveel blind, generiek vertrouwen te hebben, in alle individuele agenten in het korps? Want je hebt niet het hele korps nodig om een groot schandaal te veroorzaken en het vertrouwen in de politie ernstig te schaden. Een handvol agenten is voldoende om het gezag van het totale korps aan flarden te schieten.
En in deze fase is er eigenlijk geen enkel antwoord, waarmee Isaacs het leed voor zichzelf en zijn managers kan verzachten. Hij kan in elk geval niet zeggen dat hij niet wist dat er zoveel geld en waardevolle spullen onder direct toezicht van de politie lag opgeslagen, bij de narcoticabrigade en politiepost Munder. Hoezo kan het dat de korpschef dat soort dingen niet weet? Dat beeld zou de korpschef heel slecht staan.
En als hij zegt dat hij het wel wist, dan zou dat betekenen dat hij, de korpschef, de hoogste baas van de politie, onverantwoordelijk en roekeloos is geweest en gevaarlijke risico’s heeft genomen, of in stand heeft gehouden. Maar het kan onmogelijk dat het alleen bij die vragen blijft.
De houding van Isaacs en zijn managementteam, tijdens de persconferentie, en het dreigen met een rechtszaak, had iets weg van stamgedrag. En dat terwijl het publieksgeheim is dat er al jaren, aantoonbaar, politieagenten zijn, die ogenschijnlijk een heel eind boven hun veronderstelde financieel vermogen leven.
Relatief jonge leden van het korps, die dure auto’s of huizen bezitten, als “nevenberoep” commerciële bedrijven draaien, geregeld naar het buitenland reizen voor exclusieve vakanties of extravagante feestjes geven. Het is, op basis van simpel rekenen, zo goed onmogelijk om, uitsluitend op een politiesalaris, zo riant te leven.
Is uitgerekend Isaacs niet op de hoogte van zulke publieksgeheimen, terwijl hij de beschikking heeft over een Justitiële Inlichtingendienst en ook de afdeling OPZ van het KPS, die agenten van politie in de gaten moet houden? Ik kan me niet voorstellen dat de korpschef, vooral niet na die persconferentie van 26 juli, antwoorden kan bedenken op deze vragen, die hem kunnen helpen uit zijn huidige problemen.
In de afgelopen 30 jaar, is een niet te negeren aantal agenten van politie vervolgd/veroordeeld/ontslagen vanwege fout gedrag of keiharde, ordinaire criminele daden. Bovendien, in een groot deel van deze gevallen, gebruikten deze foute leden van het korps hun gezag en dienstwapen en zelfs middelen en faciliteiten van de politie, om hun misdaden te plegen.
Isaacs moet niet proberen te beweren dat hij nooit heeft gehoord van deze foute agenten en de details van die zaken.
Voeg dat toe aan alle rotzooi, die nu ronddraait in de publieke blender en het vertoonde stamgedrag tijdens de persconferentie, en het is zo goed als onvermijdelijk dat er nu ook vragen gesteld gaan worden over Isaacs zelf, de leden van zijn managementteam, hun persoonlijke bezittingen en levensstandaard.
Ja, Suriname is maar een groot dorp, waarin “iedereen” wel een beetje weet over “iedereen”. En dat geldt ook voor de korpschef van het KPS en zijn managers. Maar natuurlijk, iedereen is onschuldig, tot dat schuld is bewezen. Daar heeft Isaacs absoluut gelijk in.
