De hip hop/pop artieste, Delaney Lepelblad, wil meer over Suriname leren. “Ik heb zoiets dat ik graag zou willen terugkomen met mijn hele familie om dit allemaal met hun te delen en dan wil ik heel graag naar het binnenland gaan. En er is in Suriname heel wat geschiedenis wat ik interessant vind, overal waar je om je heen kijkt, is er iets te vertellen over de geschiedenis van Suriname. Dat lijkt me wel leuk om zo snel mogelijk meer te gaan ontdekken hier.”
De 23-jarige urban zangeres met Surinaamse roots, is inmiddels geen onbekende in de Nederlandse muziekscene. Zij heeft in september ook gestaan op het Para Music and Food Festival in Onverwacht. Dat heeft zij als heel prettig ervaren.
“Mijn eerste optreden in Suriname was spannend, ik wist niet of het publiek mijn poku zou kennen en mee zou doen, maar het was gezellig. Op een gegeven moment viel stroom uit en toen hebben wij samen het volkslied gezongen. Een beter en warmer welkom had je niet kunnen krijgen.” De zangeres zegt veel complimenten te hebben gekregen van festivalgangers. Zij wist niet zo goed of zij een redelijke fanbase kon verwachten, maar werd toch aangenaam verrast.
“Als ik naar de statistieken kijk, dan zie ik wel dat Suriname heel hoog staat in mijn volgers, maar je weet niet wat je kunt verwachten. Je kan zien van zoveel procent volgt jou, maar het is in real life toch iets anders, je weet niet wie je tegenkomt. Dus ik had niet perse verwachtingen, maar het is wel beter dan ik had kunnen verwachten, zeg maar. Ik moet zeggen dat ik dus vaak werd herkend en ik had zoiets van ‘ah, okay, toch wel’. En bij de aankondiging van mijn optreden, (bij het Para Festival) hoorde ik van ja, ze vinden het leuk dat ik hier ben. Dus dat is helemaal goed gegaan.”
TikTok en Eten
Delaney is ook populair op Tik Tok. Zij heeft onlangs een paar pittige reacties gekregen op videootjes waarin zij haar eerste indrukken van Kakaston en Knippa deelde. “Nou, ik dacht dus ik ga eten proeven in Suriname. Ik vind dat leuk, want er zijn heel veel dingen die ik niet geprobeerd heb. Maar dan weten mensen niet dat ik sowieso al vrij weinig lust en dat ik heel veel (eten) snel niet lekker vind.” Lepelblad vertelt dat zij op Blauwgrond wel heel erg aan haar trekken is gekomen. “Ik ben er de eerste paar dagen geweest en wat ik hier eet, vind ik zo lekker. Dan heb ik het over de telo, de pitjel, ik heb ook pom gegeten hier, super lekker, de saoto, de bakabana. Als ik dat deel en het op Tik Tok zet, dan zeggen ze van ja, dat weet ik wel. Maar dan post ik een dingetje of twee die ik niet lekker vind…en het stomme was, die knippa was nog niet helemaal rijp en ik heb er ook in gebeten. En dat zie je ook in het filmpje, ik ben de smaak niet gewend en ik heb nou eenmaal als ik eet een hele gekke gezichtsuitdrukking.”
Over de kakaston zegt ze dat ze die zoute had geproefd en helemaal niet lekker vind. “Ik kan er niets aan doen. Ik ben het gewoon niet gewend. Ik werd gelijk uitgemaakt van ja, je bent geen Surinamer en ik ben je zat en je overdrijft….sorry he. Nu lijkt het wel alsof mijn Surinamer-zijn afhankelijk is van wat ik in Suriname lekker vind en dat is gewoon niet leuk.” Op het gebied van lekkernijen, heeft de zangeres zichzelf verrast. “Iets dat ik in Nederland nooit at, maar hier wel eet, is bakabana met pindasaus en dat eet ik hier gewoon elke dag. Ik weet niet waarom, maar ik vind het zo lekker. Ik ga het eten echt missen wanneer ik terug ben.” Ze vertelt verder dat ze ook nog in Utrecht woont, waar ze niet echt lekker Surinaams eten heeft kunnen vinden. “Wij rijden altijd naar Rotterdam en naar Amstedam om daar te eten. Maar het valt op dat ik hier de bakabana eet, maar ze zijn overal gewoon echt lekker. Ik heb ook veel fuit geproefd, maar ik durf ze niet online te zetten, omdat ik bang ben dat niemand het met me eens is.”
Natuur en muziek
Behalve van het Surinaams eten, is Delaney ook onder de indruk van natuur en de beleving van muziek. “We zaten in de auto en gingen naar Onverwacht om naar het podium te kijken en ik had zoiets van ‘de natuur is zo mooi’, het was zo groot en prachtig. Ik vind Surinaamse bands leuk, want om te dansen in Nederland moet je ergens naartoe gaan. Maar hier is het anders. Ik kwam net aan (op het festival) en ik hoorde zingen en dansen op het podium en ik vond het echt mooi om hier te zien, dat is echt anders. De typisch Surinaamse Kawina bands zijn ook nieuw voor de artieste. “Ik zag ook voor het eerst danseressen in pangi en met kraaltjes aan hun voeten, en daar kan ik de hele dag naar blijven kijken.” Zij hoopt in december al terug te komen. “Of ik geboekt wordt of niet, ik kom sowieso vaker terug naar familie in Suriname.”
De indrukken die zij van Suriname heeft, neemt ze zeker mee in haar muziek. “Ik zal meer naar Surinaamse artiesten van hier luisteren. Psycho hoorde ik toen ik hier kwam aanrijden en dat vond ik heel leuk om te horen.” Op haar eerstvolgende album moet er sowieso een Surinaams nummer voorkomen. “Dansbare poku’s moeten het zijn en ik heb al eens Sranan gezongen in liedjes van mij, maar het lijkt mij wel mooi om mee te nemen naar Nederland en te kijken wat ik daar kan doen.” Lepelblad is aangesloten bij de platenlabel van Frenna, 777 records. Van hem en andere collega-artiesten heeft zij warme reacties ontvangen over haar komst naar het land van haar vader. “Fijn voor je dat je naar Suriname gaat en dat je dit mag doen. Ze zien ook aan mij dat ik het heel bijzonder vind. Ook van de Surinamers hier heb ik leuke reacties en complimenten. Het zijn leuke mensen, er wordt goed voor me gezorgd hier.”
Spirituele binding
De artieste vertelt dat ze ook een spirituele binding heeft met Suriname. “Ik heb eigenlijk als sinds jongs af aan een hele sterke aantrekking gehad naar de Inheemsen. Overal waar ik Inheemsen zag, bleef ik langer stilstaan en daar had ik altijd vragen over gesteld. Ik wilde ook altijd een Inheemsentattoo. Die heb ik ook gezet omdat ik Inheemsen hele sterke individuen vind en hun filosofieën vind ik heel mooi.” Lepelblad is gelovig opgevoed, maar heeft op gegeven moment haar eigen pad gekozen. “Ik ben gaan kijken van, okay en wat past dan bij mij, wat vind ik? Zijn mijn geloofsovertuigingen nog steeds hetzelfde als wat ik geleerd heb?’ En toen kwam ik eigenlijk uit op het sjamanisme en vooral het stukje selfhealing en sterk zijn houdt me eigenlijk ook elke dag bezig, manifesteren, die rituelen, bepaalde dingen die zij doen, die zijn voor mij de dagelijkse dingen.”
Het sjamanisme is een reddende middel voor haar geweest. Van haar 14e tot haar 21ste was zij erg ziek. Zij had volgens artsen te maken met chronische vermoeidheidssyndroom. “Ik kreeg op gegeven moment alleen maar medicatie, morfine, verdovende middelen, maar daarmee verdoof je het probleem alleen maar en los je de pijn niet echt op. Ik ben toen op zoek gegaan naar waar mijn vermoeidheid vandaan kwam.” Lepelblad is onder behandeling geweest van Rosa Balrak, een sjamaan die mensen heelt met hucha rumi behandelingen. “En dan ga je op een tafel liggen en legt zij stenen en dan gaat ze voelen waar je blokkades zitten. Zij channelt dan door waar je mee zit of waar je heel veel moeite mee hebt, waar je ziek van geworden bent of waar het probleem ligt. Bij mij waren er bepaalde trauma’s niet opgelost, waardoor ik lichamelijk heel moe van werd.”
Zij vertelt dat zij gebeurtenissen die zij had meegemaakt met haar gedachten probeerde los te laten, maar haar lichaam had die allemaal dus opgenomen. “Ik werd dus lichamelijk ziek. Het is een heel lang verhaal, maar via die weg heb ik dus uit een vicieuze cirkel weten te stappen.” Lepelblad geeft aan dat dankbaarheid een belangrijk aspect is van haar leven. “De Inheemsen leven vanuit dankbaarheid en als je vanuit dankbaarheid leeft, dan zul je altijd de positieve dingen zien. Dus ik had op gegeven moment dat mijn lichaam uitviel en mijn benen het niet meer deden. Ik zat toen in een rolstoel en had het de hele dag over wat ik allemaal niet kan. Maar toen ben ik vanuit dankbaarheid gaan denken, van maar nee, ik heb een dak boven mijn hoofd, ik heb eten in mijn buik, ik heb een familie die voor me zorgt, ik heb vrienden om mij heen, ik woon in Nederland, er zijn hier kansen. En op gegeven moment werd dat lijstje steeds groter en dan gaat er iets veranderen in je energie en ga je andere dingen uitstralen. Daar ben ik nog steeds mee bezig.”
Talent ontwikkeling
De artieste heeft nog niet alles bereikt wat ze graag wil, maar ze is blij op weg. Zij is vanaf haar vroege kinderjaren gefascineerd door muziek. “Wij gingen vroeger op de camping en dan had je een talentenshow. Ik was vier of vijf jaar en heb daar de ketchup song gedaan. Ik vond dat leuk en ben het gewoon bliiven doen.” Lepelblad heeft talloze audities gedaan voor televisieshows. “Ik kwam nooit door, maar bleef het gewoon doen. En een keer was het raak. Ik kwam in een tv show voor een girlband. Daar doe je individuele zang- en dansaudities voor een girlband en kijkers mogen stemmen voor wie zij in de band willen hebben.” Na deze show kwam de bal aan het rollen. “Ik heb daarna twee jaar een muziekopleiding gevolgd. Daarna ben ik gevraagd voor House of talent, een soort Big Brother voor artiesten. En daar heb ik eigen muziek uitgebracht en zo ben ik ook in contact gekomen met Frenna.” Voor nu wil Delaney in deze genre verder gaan. Ondertussen blijft zij haar kennis van Sranan ontwikkelen met boeken lezen, de Stimofo prents via Instagram en gesprekken in Suriname.
Eenmaal terug in Nederland, zet Delaney met enkele collega-artiesten een benefit concert op touw om geld in te zamelen voor een kindertehuis in Commewijne waar zij tijdens haar verblijf in Suriname op bezoek is geweest. “Ik vind het wel heel belangrijk om iets voor Suriname terug te doen.”
