Vijftig jaar geleden koos Suriname ervoor om als natie op eigen benen te staan. Vijftig jaar van vooruitgang, terugslag, strijd, trots, werk en groei. Een halve eeuw waarin de Republiek Suriname zich heeft moeten bewijzen — niet tegenover anderen, maar tegenover zichzelf.
Vandaag, op 25 november, verdient ons land niet alleen een viering, maar ook een moment van diepe reflectie. Als we terugkijken, zien we één constante factor die Suriname steeds weer heeft overeind gehouden: arbeid. Het werk van onze mensen — van iedere groep, iedere klasse, iedere gemeenschap — heeft onze economie draaiende gehouden, zelfs wanneer beleid, cijfers en omstandigheden tegenwerkten.
Het zijn de arbeiders, de ambachtslieden, de verpleegkundigen, de boeren, de ondernemers, de leerkrachten, de jongeren die opstaan en de ouderen die blijven bijdragen, die de ruggengraat vormen van onze economie. Hun inzet, vaak onder moeilijke omstandigheden, heeft ons land door elke storm geleid. Daarom moet het belang van arbeid opnieuw centraal worden geplaatst in de ontwikkeling van Suriname. Arbeid vraagt niet alleen om kracht en inzet, maar ook om leren, verdraagzaamheid en eenheid, want de vooruitgang die wij nastreven komt niet vanzelf — en is nooit vanzelfsprekend. Er is nog veel te doen, en die weg kan alleen bewandeld worden door een werkgemeenschap die blijft groeien, blijft leren, en elkaar blijft ondersteunen.
In dat kader verdient ook de vakbeweging een woord. De vakorganisaties hebben in ons land een belangrijke rol gespeeld en blijven van essentieel belang. Juist zij moeten in deze periode van vijftig jaar Republiek opnieuw worden opgeroepen tot extra alertheid — niet alleen in tijden van achteruitgang, maar ook in momenten van groei. Want ook in voorspoed moet arbeid bewaakt, versterkt en rechtvaardig gehouden worden.
We hoeven onze fouten niet te verstoppen. Suriname heeft keuzes gemaakt die ons hebben teruggeworpen. Soms uit onervarenheid, soms uit verdeeldheid, soms uit kortetermijnbelang. Maar vijftig jaar Republiek betekent ook: erkennen dat fouten geen blokkades hoeven te zijn, maar mest kunnen worden voor groei. De vergissingen die wij hebben gemaakt, de verkeerde afslagen die wij hebben genomen, de momenten waarop wij het groter belang uit het oog verloren — laten die dienen als vruchtbare grond voor iets beters. De toekomst kan niet bloeien als het verleden wordt verzwegen, maar wel wanneer het wordt omgezet in wijsheid.
Suriname is een klein land, maar een grote natie — groot in diversiteit, in veerkracht, in karakter. En juist in deze tijd hebben wij een nieuwe Surinaamse identiteit nodig: een identiteit die de kracht van elke bevolkingsgroep samenbrengt. Laat de moed van de inheemsen, de discipline van de Javanen, de trots van de Creolen, de vastberadenheid van de Hindoestanen, de creativiteit van de Marrons, de flexibiliteit van de Chinezen, de warme gastvrijheid van de Boeroes — en al die andere karaktertrekken die wij met elkaar delen — samenkomen tot één Surinaams karakter. Niet naast elkaar. Niet tegenover elkaar. Maar met elkaar.
Als wij willen dat Suriname een voorbeeld wordt van een kleine, maar trotse en goed functionerende natie in de wereld, dan begint dat bij eenheid. Eenheid in visie. Eenheid in verantwoordelijkheid. Eenheid in de overtuiging dat dit land van ons allemaal is — en dat wij tot veel meer in staat zijn wanneer we de energie van al onze kinderen bundelen. We hoeven niet te wachten op buitenlandse redding, op nieuwe leiders, op nieuwe verkiezingen. De kracht zit in onszelf. In ons werk. In onze houding. In onze bereidheid om te veranderen wat beter kan, en te behouden wat goed is. Want arbeid, in al haar vormen, blijft de motor die ons naar die toekomst moet brengen.
Op deze vijftigste verjaardag van onze Republiek roepen wij op om het goede te koesteren en te versterken, het slechte eerlijk te erkennen en om te vormen tot leermoment, het werk centraal te stellen als motor van vooruitgang, de nationale identiteit te bouwen op de sterkste elementen van iedere cultuur, en samen te kiezen voor een toekomst waarin Suriname niet alleen bestaat, maar bloeit. Want wij geloven — en blijven geloven — dat Suriname een land kan zijn dat zichzelf overstijgt. Een land dat zijn eigen weg bepaalt. Een land dat, ondanks zijn grootte, groot kan zijn in zijn daden.
Suriname, 50 jaar Republiek. Laten wij verder bouwen. Samen. Met arbeid. Met eenheid. Met trots.
Surinaamse Partij van de Arbeid (SPA)
