“We hebben in die tijd, waarin het ziekenhuis geen stuiver had om spullen te kopen, toch door eigen initiatief 3500 operaties kunnen doen en dus even zoveel patiënten kunnen helpen”, zegt Jerrel Pawiroredjo, hoofd van Suriname Eye Centre over de gang van zaken met de oogoperaties in het land.
Key News Suriname publiceerde afgelopen week een bericht na een statement van minister Amar Ramadhin van Volksgezondheid in het parlement. Hierin stond geschreven dat oogartsen corrupt zijn, omdat zij bijbetalingen vragen aan patiënten. Volgens Pawiroredjo is de conclusie over corruptie een onterechte beschuldiging. Volgens het hoofd is het Academisch Ziekenhuis Paramaribo sedert september 2022 tot april van dit jaar niet in staat geweest om operatiemateriaal te kopen. “Dit kwam omdat het ziekenhuis zo goed als failliet was.”
De verzekeraars betaalden volgens Pawiroredjo jarenlang minder dan de kostprijs voor operaties, waardoor het ziekenhuis klem kwam te zitten en onvoldoende geld had om verbruiksmateriaal te kopen. “We zitten met gemiddeld 4000 patiënten per jaar die een oogoperatie moeten ondergaan. Nadat we maandenlang geen operaties konden doen, liepen de wachtlijsten na COVID verder op naar zesduizend patiënten landelijk.” Hierdoor kwamen mensen, na heel lang wachten, aankloppen voor hulp en gingen anderen volgens de oogarts naar Frans-Guyana of naar Nederland. “De operaties konden wij hier niet aanbieden. Er was simpelweg geen materiaal beschikbaar.”
De oogspecialisten hebben toen het besluit genomen om de optie te bieden om, wie dat wilde of daartoe in staat was, zelf de nodige spullen te bekostigen. Intussen hebben veel mensen noodgedwongen van deze mogelijkheid gebruikgemaakt. “Er is hier niets verkeerd aan en belangrijk is dat dit voornemen vooraf schriftelijk is medegedeeld aan de leiding van het ziekenhuis, aan alle verzekeraars en aan de patiënten. De keus is aan de patiënten gelaten nadat ze vooraf goed geïnformeerd waren over de situatie”, aldus Pawiroredjo.
Hij geeft ter illustratie aan dat de kostprijs voor een cataractoperatie USD 350 bedraagt, echter krijgen zij jarenlang USD 150 vergoed door het SZF. “Deze structurele onderbetaling aan het AZP heeft tot gevolg, dat we in problemen kwamen. Was dit initiatief niet genomen dan konden sommige patiënten zelfs onherstelbaar blind zijn geworden als bijvoorbeeld een netvliesoperatie was uitgebleven.” Onder druk van de situatie is uiteindelijk in april 2024 een compromis bereikt tussen het AZP en het SZF, die het ziekenhuis een meer marktconform tarief zou gaan betalen, zodat het ziekenhuis op haar beurt de schulden bij haar leveranciers kon voldoen. Op dit moment zijn nog steeds niet alle nodige spullen optimaal voorradig, maar daar wordt aan gewerkt.
Hij legt uit dat patiënten voor alle betalingen netjes een kwitantie krijgen waarmee zij bij het SZF of andere verzekeraars restitutie krijgen. “Dat geeft jammer genoeg wel ongemak, maar op deze wijze zijn ze tenminste geholpen.” Volgens hem zoekt het Suriname Eye Center ook naar steun en sponsors voor patiënten die zich de verplichte SZF en AZP-bijbetaling voor sommige operaties niet kunnen permitteren. “Er is bij ons nog nooit een patiënt blind geworden of blind gelaten omdat zij een ingreep niet konden betalen. Er is altijd hulp geboden”.
Een tweede zaak, die ook speelt, is dat de oogartsen al langer dan een jaar geen honorarium van het AZP hebben ontvangen voor verrichte operaties. De vakgroep is daarom gedwongen om aan de patiënten te vragen om ook het honorarium van de operaties voor te schieten en op dezelfde wijze als voor het materiaal restitutie bij hun verzekeraar aan te vragen wat ook toegekend wordt. Voor de meest verrichte operaties gaat het om SRD 3350 voor SZF verzekerden. Dit zijn transparante overeengekomen tarieven met het ziekenhuis waarvan de verzekeraars en de minister op de hoogte zijn. “De minister is waarschijnlijk ook op de hoogte dat het AZP haar betalingsverplichtingen naar de specialisten al zo lang niet nakomt, maar zegt daar verder niets over. De conclusie van corruptie in het artikel is dus onterecht”, stelt Pawiroredjo. “Als de minister zegt dat de bijbetalingen niet hoeven dan moet hij iets doen aan het fundamenteel probleem van de structurele onderfinanciering van de totale gezondheidszorg in Suriname.”
