Wanneer iemand die besmet is met HIV antiretrovirale medicijnen – ook wel aidsremmers genoemd – gebruikt, kan deze persoon een gezond leven leiden zonder de ellende en misère van AIDS. Sinds 2011 weten wetenschappers bovendien dat het vroegtijdig starten van antiretrovirale therapie (ART) bij HIV-positieve personen de kans op overdracht van het virus naar hun seksuele partners met maar liefst 96% kan verminderen. Aidsremmers werken dus ook preventief!
In Suriname wordt geschat dat ongeveer 7.000 mensen, vrouwen en mannen, jong en oud, met HIV leven. Hiervan is ongeveer de helft bekend bij het Nationaal AIDS Programma van het Ministerie van Volksgezondheid. Die personen zijn allemaal op ART.
Nu lopen duizenden mensen, in Suriname, die dagelijks afhankelijk zijn van hun levensreddende medicijnen, het risico om AIDS te ontwikkelen, en bovendien hun seksuele partners met HIV te besmetten, omdat er onvoldoende aidsremmers beschikbaar zijn.
De aankoop van aidsremmers wordt betaald door het ministerie van Volksgezondheid voor aankoop en distributie door het Bureau Geneesmiddelen Voorziening Suriname, het BGVS. Vanwege de stroeve financiële afhandeling van aankopen van deze medicamenten zijn er geen lopende bestellingen bij het BGVS. Naar het schijnt zijn het Ministerie en het BGVS niet in staat om deze langlopende impasse op te lossen en is er onvoldoende wil om de koppen bij elkaar te steken, voor het hogere belang om ernstige ziektes en doden door AIDS en honderden nieuwe besmettingen te voorkomen.
Deze situatie belicht een ander aspect van de crisis in de gezondheidszorg van Suriname. Iets waarop werd gewezen in de recente openbare discussieavond van de Suriname Public Health Association, namelijk dat wij onze goede verworvenheden moeten behouden en uitbouwen. Wat wij nu zien is echter afbraak! Dit is discriminatie van een patiëntengroep, die net zoveel recht op behandeling heeft als alle Surinamers. Het is bovendien een groep, die onvoldoende slagkracht heeft om haar stem te laten horen. Al weten ze het misschien zelf niet, al deze Surinamers hebben het recht op vrije AIDS-remmers.
Als arts in de publieke gezondheidszorg, voormalig landendirecteur van het VN-AIDS-programma (UNAIDS), en hoofd van het Nationaal AIDS Programma in Suriname, gedurende negen jaar, is dit mijn noodkreet. Een noodkreet die niet komt van onze Nationale Assemblee, de vertegenwoordigers van het volk, die voornamelijk bestaan uit medestanders van de regering. Deze gekozen mannen en vrouwen, samen met de oppositie in ons Parlement, dragen medeverantwoordelijkheid voor deze aankomende ramp in de publieke gezondheidszorg.
Wanneer houdt deze rommel op?
Dr. Ruben F del Prado,
Directeur Dek’ati International N.V.
