Ingezonden: De technologie is er. Waar blijft de politieke daadkracht?

Terwijl Paramaribo steeds verder digitaliseert, blijft een groot deel van het Surinaamse binnenland digitaal achter. In 2026 is dat nauwelijks nog te verdedigen. We kunnen niet blijven spreken over nationale digitalisering zolang duizenden Surinamers onvoldoende toegang hebben tot een van de belangrijkste vormen van infrastructuur van deze tijd.

Een kind in Paramaribo kan online lessen volgen, informatie opzoeken en gebruikmaken van moderne digitale hulpmiddelen en AI-toepassingen. Een kind diep in Sipaliwini heeft die mogelijkheden lang niet altijd. Zo creëren we ongelijkheid voordat jongeren überhaupt de arbeidsmarkt betreden.

Juist e-learning zou een deel van het tekort aan leerkrachten in het binnenland kunnen helpen opvangen. Niet als vervanging van de leerkracht, maar als hulpmiddel om kennis en onderwijs beschikbaar te maken op plaatsen waar fysieke capaciteit ontbreekt.

Digitale ondersteuning van de gezondheidszorg

Ook de gezondheidszorg betaalt de prijs voor het gebrek aan betrouwbare internetverbindingen. De Medische Zending is voor vervoer naar afgelegen gebieden sterk afhankelijk van de luchtvaart.

Betrouwbaar internet kan medische posten rechtstreeks verbinden met artsen en specialisten in Paramaribo. Telegeneeskunde, digitale patiëntendossiers en directe consultaties kunnen ervoor zorgen dat kostbaar vervoer vaker wordt beperkt tot gevallen waarin het daadwerkelijk noodzakelijk is.

Voor ondernemers in de toerisme-, landbouw- en ambachtssector geldt hetzelfde. Zonder een betrouwbare internetverbinding missen zij toegang tot online marketing, reserveringssystemen, trainingen, digitale betalingen en klanten buiten hun directe omgeving.

Wanneer we natuurlijke rijkdommen uit het binnenland kunnen halen, moeten we ook bereid zijn een deel van die welvaart terug te investeren in de mensen die daar wonen.

De wereld is veranderd

Jarenlang werd aangevoerd dat het aanleggen van glasvezel, antennes en andere infrastructuur door honderden kilometers regenwoud te duur en ingewikkeld is. Maar de wereld is veranderd. LEO-satelliettechnologie, zoals Starlink en Amazon LEO, maakt het mogelijk om afgelegen gebieden relatief snel van breedbandinternet te voorzien. In combinatie met zonnepanelen en batterijopslag kunnen dorpen beschikken over zelfstandige digitale centra voor onderwijs, gezondheidszorg, overheidsdiensten en ondernemerschap.

De technologie bestaat. Waarom wachten we nog?

Terwijl de technologie zich razendsnel ontwikkelt, blijft Suriname discussiëren over regelgeving en de aanpassing van de Telecommunicatiewet. Maar moet de ontwikkeling van het binnenland werkelijk wachten omdat onze wetgeving de technologie niet kan bijhouden?

Tijdelijke vergunning als oplossing

Waarom wordt niet gekeken naar een tijdelijke of beperkte vergunning, of naar een vergunning die specifiek voor het binnenland geldt, onder duidelijke voorwaarden en toezicht? Daarmee kan Suriname ervaring opdoen met deze technologie, terwijl beleidsmakers tegelijkertijd werken aan een modern wettelijk kader.

Wetgeving hoort technologische ontwikkeling in goede banen te leiden, niet een heel land technologisch stil te zetten. Digitale inclusie is geen liefdadigheid. Het is economische infrastructuur. Wanneer een kind in Sipaliwini via een tablet toegang krijgt tot dezelfde kennis als een kind in Paramaribo, een medische post rechtstreeks een specialist kan raadplegen en een ondernemer vanuit het binnenland klanten over de hele wereld kan bereiken, hebben we veel meer gedaan dan alleen internet aangesloten. Dan hebben we Suriname dichter bij elkaar gebracht.

De technologie is er. Nu de politieke daadkracht nog.

Henk Yorks
Innovatieambassadeur
me@henkyorks.com