Met rauwe verontwaardiging en diepe pijn heeft de samenleving moeten vernemen dat een groep directeuren en onderdirecteuren in het onderwijs zonder enig respect, zonder uitleg en zonder menselijke waardigheid is ontheven uit hun functie. Het bericht sloeg in als een mokerslag, en terecht. Want dit is niet zomaar een besluit. Dit is een nationale belediging.
Het Surinaamse onderwijs is niet gevallen door gebrek aan inzet van professionals, maar door politiek opportunisme dat zich als een kanker door het systeem vreet. Het besluit om ervaren leidinggevenden zonder proces, zonder evaluatie, zonder dialoog te verwijderen, legt één harde, pijnlijke waarheid bloot: politieke loyaliteiten zijn opnieuw boven professionaliteit geplaatst. En dat baart ons zorgen.
Politieke zuivering, vermomd als beleidsbesluit
Laten we het beest bij de naam noemen: dit ruikt niet naar beleid, dit ruikt naar politieke schoonmaak. Naar het elimineren van mensen die niet onderdanig genoeg zijn aan de juiste partijstructuren. Naar het vervangen van deskundigen door pionnen die dankbaar knikken en meebewegen. Hoe kan een land vooruit wanneer onderwijs, dé sector waar onze toekomst gevormd wordt, wordt misbruikt als speelveld voor politieke posities, gunsten en vriendjespolitiek?
Hoeveel talent moet nog worden vernietigd voordat iemand in de leiding beseft dat een systeem zonder experts geen systeem meer is, maar een wrak? De menselijke prijs: onbetaalbaar en onvergeeflijk. Deze directeuren en onderdirecteuren zijn geen papieren functies. Dit zijn mensen die decennia hebben gegeven. Mensen die les hebben gegeven in hitte, in tekorten, in chaos; die scholen draaiende hielden terwijl het land hen steeds minder gaf om mee te werken.
En hoe worden zij beloond? Met ontheffing alsof ze wegwerpartikelen zijn. Met vernedering in plaats van erkenning. Met politieke rancune en willekeur in plaats van fatsoen. Dit is niet alleen oneerlijk, maar ook onmenselijk. Wat zegt dit over onze politiek? Het toont een bestuur dat liever vertrouwt op politieke onderdanigheid dan op bewezen expertise.
Een overheid die liever loyalisten om zich heen verzamelt dan mensen die werkelijk weten hoe onderwijs werkt. Een politieke cultuur die de toekomst van kinderen opoffert om de toekomst van de eigen macht veilig te stellen. En dan vragen we ons af waarom onderwijsresultaten dalen. Waarom leerkrachten vertrekken. Waarom jongeren het geloof in het systeem verliezen.
Het antwoord ligt hier, pijnlijk en bloot: wanbeleid en politieke terreur verpulveren de fundamenten van ons onderwijs. Herstel of verder verval: er is geen middenweg. Dit besluit moet worden herzien. Niet om gezichtsverlies te redden, maar om het land van de afgrond weg te trekken. Een bestuur dat geen respect toont voor ervaring, integriteit en professionaliteit, is een bestuur dat zijn legitimiteit zelf ondermijnt. Het onderwijs van Suriname kan geen dag verder met willekeur.
Geen minuut verder met angstcultuur. Geen seconde verder met overmacht boven deskundigheid. De oproep: hard, rechtvaardig en dringend. Wij roepen beleidsmakers op om dit besluit niet alleen te herzien, maar om eindelijk te erkennen dat het land meer nodig heeft dan politieke loyalisten: het heeft leiders nodig met visie, ruggengraat en respect voor de mensen die het land dragen.
Onderwijs is geen speeltje. Kinderen zijn geen pionnen. Professionals zijn geen wegwerpgoederen. Suriname kan niet groeien op een fundament van vernedering. Suriname kan niet bloeien met een mentaliteit die ervaring weggooit alsof het ballast is. Suriname kan niet vooruit zolang het talent verplettert en middelmatigheid verheft. Wij kiezen voor de toekomst en ontwikkeling van het land. Wij kiezen voor kennis boven kuddegedrag, we kiezen voor integriteit boven loyaliteit. Voor Suriname boven partijpolitieke belangen. Want wie nu zwijgt, tekent mee aan het verval van morgen.
Krishan Thakoer
DNA-lid VHP
