Het artikel van de PALU, waarin Jim Hok de Surinaamse regering beschuldigt van opportunisme door Surinaamse militairen naar Haïti te sturen om de kandidatuur van minister Bibis voor het voorzitterschap van de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) te bevorderen, verdient een genuanceerde en scherpe reactie.
Allereerst is het belangrijk te erkennen dat Haïti al jarenlang in een diepe humanitaire crisis verkeert en dringend internationale hulp nodig heeft. Sinds de onafhankelijkheid in 1804 is het land, na de enige succesvolle slavenopstand in de geschiedenis, geconfronteerd met voortdurende politieke instabiliteit, economische moeilijkheden en natuurrampen.
De aardbeving in 2010 en de recente politieke onrust hebben de situatie verder verslechterd, waardoor internationale steun en vredesmissies essentieel zijn geworden. Suriname heeft sinds de onafhankelijkheid van Haïti in 1804 diplomatieke banden met het land onderhouden.
Als bevriende natie is het inderdaad de taak van Suriname om een helpende hand te bieden. Echter, het sturen van militairen naar Haïti moet niet enkel gezien worden als een politieke zet om de kandidatuur van Bibis te ondersteunen, maar als een morele verplichting om te helpen bij het herstellen van vrede en stabiliteit in een land dat het hard nodig heeft.
De militairen die Suriname naar Haïti stuurt, zijn goed opgeleid en getraind voor dergelijke missies. Dit zijn geen gewone burgers die onvoorbereid in een gevaarlijke situatie worden geplaatst, maar professionals die in staat zijn om bij te dragen aan de stabilisatie en veiligheid in Haïti. Hun inzet moet gezien worden als een nobele taak en niet als een politiek offer.
Wat betreft de perceptie van Haïtiaanse immigranten en vluchtelingen, is het belangrijk te benadrukken dat velen van hen naar andere landen zijn gevlucht om aan de onveiligheid en economische ellende te ontsnappen. Voor hen kan de inzet van goed opgeleide internationale troepen, waaronder Surinaamse militairen, gezien worden als een positieve stap richting het verbeteren van de situatie in hun thuisland.
De aardbeving in 2010 en de recente politieke onrust hebben de situatie verder verslechterd
Echter, er is ook begrijpelijk wantrouwen tegenover buitenlandse troepen, voortkomend uit historische ervaringen met interventies die niet altijd in het belang van het Haïtiaanse volk waren. Het is cruciaal dat elke buitenlandse missie transparant en in nauwe samenwerking met de Haïtiaanse autoriteiten en gemeenschap wordt uitgevoerd om het vertrouwen te winnen en effectief te zijn.
De beschuldigingen van de PALU dat de inzet van Surinaamse militairen enkel dient om de VS gunstig te stemmen voor Bibis’ OAS-kandidatuur, kunnen niet zomaar genegeerd worden. Het is noodzakelijk dat de Surinaamse regering duidelijk en transparant communiceert over haar motieven en de bredere context van deze missie.
Het zou onverantwoordelijk zijn om levens op het spel te zetten voor persoonlijke of politieke voordelen.
Tot slot is het belangrijk om te benadrukken dat de inzet van Surinaamse militairen niet slechts een daad van politieke opportunisme mag zijn, maar een weloverwogen beslissing moet zijn die zowel het nationale belang van Suriname als de humanitaire noodzaak in Haïti respecteert.
Internationale samenwerking en solidariteit zijn van vitaal belang in tijden van crisis, en Suriname kan een positieve rol spelen in de wederopbouw van Haïti, mits deze inzet op een eerlijke en transparante manier wordt uitgevoerd.
